Deidre powoli pakowała kufer. Uśmiechała się przy tym szeroko, jakby była wyraźnie zadowolona, że już wyjeżdżają z Dumbledorem i Draconem. Skrzywiłem się z niesmakiem obserwując tę scenę. Wiem, że nie należę do najsympatyczniejszych ludzi, ale skoro mnie kocha powinna chociaż udawać smutek.
- Podaj mi tamtą, brązową książkę – rzuciła do mnie przez ramię.
Spojrzałem na nią ze złością. Zachichotała.
- O co znowu chodzi?
- O nic – warknąłem podając jej książkę.
- To fascynujące wyruszyć na wyprawę z samym Albusem Dumbledorem – zaczęła rozmarzonym głosem. – Walczyć z potworami, wędrować w ciężkim upale przez pustynię, szukać starodawnych artefaktów…
- Na pewno będziecie walczyć z potworami – zakpiłem. – Tak fascynujący człowiek jak Albus Dumbledore dostarczy ci masy wrażeń…
- Masz jakiś problem i koniecznie musisz o tym porozmawiać? – zaperzyła się. – A może po prostu lubisz komuś psuć dobry humor?
- Wybacz, nie zauważyłem, że tak się cieszysz z wyjazdu – wycedziłem chłodno.
- Więc o to chodzi? Nigdy w życiu nie ruszyłam się poza Londyn i kilka okolicznych miejscowości. Niczego nie widziałam, po prostu chcę poznać świat, który wydawał mi się dotychczas nieosiągalny. Ty miałeś magię, ja musiałam balansować na granicy. Ani w tym świecie, ani w tamtym. Bardzo mi przykro, że nie potrafisz tego zrozumieć – wyglądała na smutną.
Skrzywiłem się z bólu. Mroczny Znak palił.
- Czarny Pan mnie wzywa – powiedziałem tylko, chwyciłem strój śmierciożercy i wybiegłem.
—
- W ciągu najbliższych trzech dni, Lord Voldemort pokaże swą prawdziwą potęgę. Teraz, gdy ostatnie opory osłabły, śmierciożercy wtargną do Ministerstwa Magii – wysyczał Czarny Pan. – Nadszedł czas, aby oczyścić świat ze szlam, charłaków i mugoli.
W wewnętrznym kręgu nastało poruszenie. Stojąc jako drugi z lewej strony Czarnego Pana dokładnie obserwowałem czarodziei. Z jednej strony wydawali się zadowoleni tą informacją, z drugiej wyraźnie obawiali się ujawnienia.
- Jesteśmy szczęśliwi panie, że oto nadszedł ten wielki moment! – wykrzyknęła Bellatrix.
- Najwierniejsi zostaną wynagrodzeni już wkrótce. Severusie, pragnę porozmawiać z tobą twarzą w twarz. – czerwone ślepia bystrym wzrokiem obserwowały moje zachowanie.
- Jestem zaszczycony, panie – odpowiedziałem.
Lord Voldemort zakończył spotkanie. Wydawał się większy i potężniejszy niż wtedy, gdy widziałem go ostatnim razem. Zupełnie jakby władza dodawała mu sił witalnych.
- Severusie, mam dla ciebie specjalne zadanie – wysyczał – Obejmiesz stanowisko w departamencie Eksperymentalnych Trucizn i Wywarów w Ministerstwie Magii. Zostaniesz szefem tego departamentu.
- Dla ciebie wszystko panie, ale jestem poszukiwany…
- Już niedługo przestaniesz być. Może nawet staniesz się bohaterem… – zaśmiał się zimno. – Severusie, chciałbyś być bohaterem?
- Chciałbym ci wiecznie służyć, panie – odparłem szybko.
Lord Voldemort sprawiał wrażenie jakby się nad czymś głęboko zastanawiał. Wydawał się mile połechtany moją odpowiedzią. Niedaleko nas Nagini kończyła jeść obiad złożony z jakiegoś mugola. Stałem niewzruszony.
- Czasem, Severusie, mam ochotę uwierzyć w to co mówisz – powiedział jeszcze Czarny Pan i odszedł.
Morgana tylko na to czekała. Prawie biegiem dopadła do mnie.
- To jak przenosisz się do White’ów? – zapytała.
Kiwnąłem w odpowiedzi głową.
- Wyruszyli już?
- Prawdopodobnie. Gdy wychodziłem na spotkanie kończyli ostatnie przygotowania.
- Że też opuszcza wszystko, kiedy jest najbardziej potrzebny… – sapnęła gniewnie. – Kto teraz zaopiekuje się Zbawcą Świata? Smark, nie jest do niczego przygotowany…
- Ja – rzuciłem cierpko.
- Ty? Nie rozśmieszaj mnie, przecież on będzie próbował cię zabić przy najbliższym spotkaniu.
- Musze mu pomóc nie ujawniając się. Będzie transportowany z domu Dursley’ów szesnastego lipca. Nie dostałem wezwania, co oznacza, że będę mógł z ukrycia pomagać dzieciakowi.
- Też nie dostałam. Możesz na mnie liczyć.
—
W domu panowała nienaturalna cisza. A więc już wyjechali. Wspaniale. Nie zdążyłem się nawet pogodzić z Deidre. Wzruszając ramionami, poszedłem do mojego pokoju.
- Pakuj! – machnąłem różdżką i moje rzeczy zaczęły same układać się w kufrze.
Czułem się dziwnie. Nie było mi specjalnie źle, ani smutno. Raczej całkiem znośnie. W końcu chciała przeżyć przygody. Niech sobie je przeżywa! Czymże ja jestem, ażeby jej przeszkadzać…
Na szafce nocnej leżała mała karteczka. Machinalnie ją przeczytałem: „To ja powinnam się obrażać. W końcu z nas dwojga, to Ty będziesz mieszkał pod jednym dachem z ćwierć-willą. Deidre.”
Parsknąłem udając wymuszoną radość. Głupia, że niby ja i Blanche?
Dwadzieścia minut później wyszedłem z mieszkania z lewitującym kufrem u boku.
—
Romulus uśmiechał się całkiem przyjemnie. Od czasu do czasu potrafił jeszcze udawać dobrego i kochanego pół-elfa.
- Czuj się jak u siebie w domu – powiedział ciepło. – Prawie wszystko jak sięgniesz okiem należy do mnie.
- Dwór wygląda jak przed napaścią – zauważyłem.
- Wszystko zostało zrekonstruowane zgodnie z życzeniem Blanche – odparł. – Wszystko za wyjątkiem kilku pokoi w lewym skrzydle. Je troszeczkę zmodernizowałem – zaśmiał się złowieszczo. – Wchodzimy?
Dwór wyglądał naprawdę przepięknie. Chyba nawet lepiej niż przed napaścią. Fontanna znajdująca się na dziedzińcu radośnie ociekała wodą. Jakieś małe ptaki, których nazwy nie znałem, wesoło wyśpiewywały swoje trele. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało idealistycznie. Nikt nie przypuszczałby, że tu oto mieszka najbardziej oddany sługa Czarnego Pana.
- A co z Khuldarem?
- Drzewo zostało spalone podczas napaści – skłamał gładko. – Wchodzimy? – ponaglił.
Skinąłem głową, niezupełnie pewny, czy chcę zobaczyć Blanche. Z jednej strony była przekonana o mojej niewinności, ale… Czy te wyobrażenia nie prysną, gdy mnie ujrzy? Ethan otworzył drzwi i weszliśmy.
Hol był niezwykle przestronny. Naprzeciw wznosiły się ogromne pozłacane schody. Balustrada przetykana była liśćmi winogronu. W sali dało się słyszeć coś jakby delikatny szum wodospadu. Syciłem wzrok tym widokiem. Ogromny żyrandol, znajdujący się centralnie nad moją głową przypominał kwiaty lotosu. Wydawało mi się, że nie jest niczym podwiązany.
- Profesor Snape! – wesoły krzyk wyrwał mnie z podziwiania holu.
Spojrzałem na szczyt schodów. Blanche zbiegała w moją stronę. Ubrana była w całkiem proste, mugolskie ubrania. Granatowa koszulka z narysowaną wiśnią i proste, czarne spodnie. Jednak to co pierwsze zwróciło moją uwagę była twarz. Zmieniła się dosłownie w ciągu kilkunastu dni. Wydoroślała. Kości policzkowe wyostrzyły się, ciemne oczy miały w sobie jakiś dziwny do opisania błysk, jasne włosy, które długością nigdy nie przekraczały pasa stały się jakby bardziej świetliste. Była piękna. Zdecydowanie. Całkiem niedorzecznie pomyślałem, że w przyszłości trzeba będzie odganiać miotłą od niej adoratorów.
Poczułem jak mnie przytuliła. Z całej siły ścisnęła, jakby nie do końca wierzyła, że oto stoję przed nią. Uśmiechnęła się szeroko.
- Tak bardzo się o pana martwiłam! – zawołała. – Te wszystkie bzdury, które wypisywali o panu w gazetach. Profesor biedny, musiał się ukrywać, żywić byle czym. Ja wiem, że pan jest niewinny, pan jest dobry. Pan jest najszlachetniejszą osobą jaką znam!
Ceglasty rumieniec wypłynął mi na policzki.
- Blanche, mogłabyś przestać mnie obejmować? – zapytałem przez zaciśnięte zęby.
Romulus zaśmiał się szczerze. Widocznie był ubawiony całą tą sytuacją.
- Oczywiście – odsunęła się ode mnie. – Pokaże panu cały dom, razem zwiedzimy okolicę, najpierw zaprowadzę pana do pana komnaty, nie! Najpierw pan coś zje!
- Eden, czy zamierzasz zostawić choć odrobinę czasu Severusowi na oddychanie? – rzucił Ethan rozbawionym tonem.
Zaczerwieniła się jak piwonia.
- Przepraszam, ale się tak cieszę, że pan tu z nami jest! Tu już nikt pana nie skrzywdzi, ja będę bronić jak lwica!
- Severusie, widzę że czeka cię ciężkie życie pod naszym dachem. Eden, nie pozwoli ci wytchnąć nawet na chwilę – podsumował Romulus.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz