Mężczyzna zaśmiał się szyderczo. Nie obawiał się śmiechu przy Lordzie Voldemorcie. Był jego najwierniejszym. Tylko on, on jeden był godny, aby sprawować władzę razem z Czarnym Panem. Tylko on jeden był wstanie poświęcić dla niego życie. On jeden poświęcił dla niego duszę…
- Wszystko układa się zgodnie z planem, panie – wyszeptał.
- Masz pewność, że ona nie odzyska pamięci, Romulusie?
- Tak, mistrzu… – Romulus ściągnął kaptur – Zmiany w jej mózgu są nieodwołalne, poza tym ona już nie jest do niczego potrzebna. Wszystko co miała powiedzieć zostało powiedziane…
- Wiesz, co masz zrobić gdyby jednak coś zaczęło jej się przypominać…
- Panie, mogę to zrobić w każdej chwili – pusty śmiech Romulusa wypełnił pomieszczenie.
- Nie, jej choroba może mi się jeszcze przydać.
Czarny Pan zaczął przechadzać się po wielkim, pustym pokoju. Odgłos dudniących butów roznosił się echem, sprawiając, że sługa mimowolnie zadrżał.
- Możesz odejść – syknął Lord Voldemort przystając przy małym, brudnym oknie.
Jego czerwone ślepia wpatrywały się z obojętnością w Bellatrix Lestrange, która znęcała się nad jakimś niższym rangą śmierciożercą. Mimo potwierdzenia słów Bellatrix, wobec Glizdogona, o złożeniu przez Snape’a wieczystej przysięgi, Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać, nadal nie ufał mistrzowi eliksirów. Coś w postawie tego tłustowłosego mężczyzny było fałszywego. Choć jeśli złożył wieczystą, to oznaczało tyle, że naprawdę jest wierny.
- Jeszcze się przekonamy, Severusie Snape’ie, co kierowało tobą, gdy składałeś wieczystą… – wysyczał.
—
Obudził mnie świszczący oddech Pettigrewa. Szczurowaty mężczyzna stał nade mną, przypatrując się z uwagą moim nozdrzom. Usiadłem na łóżku, rzucając mu gromiące spojrzenie. Czułem palący pod koszulą amulet od Blanche.
- Czyżbyś nie pamiętał jak kazałem ci nie wchodzić do mojego pokoju? – zapytałem.
- Severusie, obudziłeś się, jak miło! – zakrzyknął przeraźliwie wesołym głosem.
- Doprawdy? – zapytałem zajadliwie.
- Widzisz, muszę cię opuścić. Czarny Pan, zrozumiał, że jestem bardziej potrzebny przy jego boku – wyjaśnił.
- Och, cóż za niespodziewana myśl – syknąłem zjadliwie. – A może doniosłeś, naszemu Panu o mojej wieczystej? – rzuciłem groźnie.
Malutki mężczyzna, skulił się ze strachu.
- Oczywiście, że nie… – skłamał.
Coś zastukało w okno. Spojrzeliśmy jednocześnie w tamtą stronę. Jasny puchacz z Hogwartu, trzymał w szponach list. Glizdogon truchcikiem podbiegł do okna, otworzył je i z zadziwiającą delikatnością wziął od sowy list. Już chciał go otworzyć, gdy w ostatniej chwili zdążyłem wyrwać mu korespondencje z ręki. Jęknął wściekły, ale widząc moje spojrzenie, wydął gniewnie wargi i uśmiechnął się fałszywie.
Przeczytałem treść listu dwa razy. Właściwie nie wysiliłem się zbytnio, bo Albus Dumbledore napisał tylko dwa słowa: „Przybądź natychmiast”.
- Coś się stało, Severusie? – zapytał przymilnie mój współlokator.
- Chyba w tym roku zostanę wreszcie nauczycielem Obrony – skłamałem wykrzywiając wargi w czymś na kształt uśmiechu – Ty zdaje się miałeś już wychodzić – przypomniałem mu.
Z wahaniem obrócił się w kierunku drzwi.
- Do widzenia, Severusie – powiedział jeszcze i zniknął za drzwiami.
—
Wpadłem jak bomba do gabinetu dyrektora. Mężczyzna właśnie kończył rozmawiać z Morganą. Kobieta kiwnęła mi głową i pośpiesznie opuściła pomieszczenie.
- Coś się stało? – zapytałem.
Albus Dumbledore spojrzał na mnie badawczo.
- Severusie, Ethan White zniknął… – powiedział cicho.
Przez chwilę nie widziałem o kogo chodzi. Patrzyłem na niego zdezorientowany próbując odgadnąć kim jest tajemniczy mężczyzna. Dopiero po paru sekundach, zrozumiałem, że o ojca Blanche. Przed oczami stanął mi wesoły, jasnowłosy elf z ciemnymi granatowymi oczyma.
- Jak to się stało? – wykrztusiłem.
- Śmierciożercy napadli na jego dom. Wszystko zostało doszczętnie zniszczone…
- A Blanche?! – przerwałem mu.
Bladłem i czerwieniałem na zmianę. Nie mogłem złapać głębszego oddechu. A jeśli ona… nie byłem w stanie nawet w myśli wypowiedzieć tego słowa. To niemożliwe…
- Ja… ja… – zacząłem gniewnie.
- Severusie, uspokój się! – dyrektor położył mi rękę na ramieniu – Eden jest cała i zdrowa. Siedzi właśnie, w moim prywatnym pokoju – uśmiechnął się blado, widząc moje niedowierzanie. – naprawdę nic się jej nie stało. – dodał, poczym podszedł do ukrytych za szafką z książkami drzwi i otworzył je. Gestem zaprosił mnie do środka.
Istotnie, na wielkim aksamitnym fotelu siedziała zapłakana Blanche. Gdy mnie zobaczyła momentalnie zerwała się z siedziska.
- Niech mnie pan przytuli! – jęknęła.
—
Czułem się doprawdy idiotycznie siedząc na wygodnej kanapie z Blanche, która kurczowo się do mnie tuliła. Przez chwilę nawet bałem się, czy ona przypadkiem nie doznała jakiegoś urazu. Prawie się nie poruszała, tylko te ogromne jak groch łzy skapywały jej z twarzy, usta bezdźwięcznie wypowiadały jedno słowo: „tato”.
- Jak to możliwe, że dom chroniony tyloma zaklęciami został sforsowany? – zapytałem.
- Zdrajca, z Rady Elfów, musiał podać hasła. – powiedział posępnie dyrektor – Sprawy wyglądają coraz gorzej. Teraz, gdy dwójka elfów chcąca walczyć została wyeliminowana, reszta bez wahania uchwali „neutralność”.
- Falghar i Ethan, oni jedyni stawiali opór?
- Tak – dyrektor smętnie pokiwał głową. – Tyko oni chcieli walczyć. Teraz, wszystko potoczy się po myśli Toma.
- Skąd Blanche się tu wzięła?
- Morgana ją przyprowadziła. Powiedziała, że znalazła dziewczynę ukrytą w Magicznym Sadzie. Musiała ukryć się, jak tylko pojawili się pierwsi śmierciożercy…
- Tata! – jęknęła dziewczyna, a ja poczułem mocne szarpnięcie, za ubranie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz