Lęki Snape'a

Zapukałem do gabinetu Wielkiego Inkwizytora Hogwartu.

- Chciała mnie pani widzieć, pani dyrektor? – zapytałem rozglądając się po pokoju.

Potter? Granger? Weasley? Jeszcze kilka osób należących do fanklubu Złotego Dziecka? Draco i reszta ślizgonów należących do bandy Wielkiej Ropuchy. Czyżby działo się coś ważnego?

- Ach, to pan profesorze Snape – kobieta uśmiechnęła się szeroko. – Tak, potrzebna mi jest jeszcze jedna buteleczka veritaserum. Tylko szybko, proszę – ostatnie zdanie zabrzmiało jak rozkaz.

- Wzięła pani moją ostatnią butelkę, żeby przepytać Pottera – zauważyłem chłodno. – Chyba nie zużyła pani wszystkiego? – zapytałem złośliwie. – Powiedziałem pani, że wystarczą trzy krople.

Umbridge zrobiła się czerwona.

- Ale może pan przyrządzić trochę więcej, prawda? – zaczynała się denerwować.

- Oczywiście – odparłem, starannie ukrywając jak ogromną przyjemność sprawia mi granie jej na nosie. – Eliksir dojrzewa przez pełen cykl księżyca, więc będzie gotowy za miesiąc – zakończyłem spokojnie.

- Miesiąc? MIESIĄC? Snape, eliksir potrzebny mi jest dzisiaj! – ryknęła, już nie kryła wściekłości. – Właśnie przyłapałam Pottera na próbie użycia mojego kominka i nie wiem, z kim chciał rozmawiać!

- Naprawdę? – udałem zdziwienie. – No, wcale nie jestem tym zaskoczony. Potter nigdy nie przejawiał skłonności do przestrzegania regulaminu szkolnego – dodałem z powagą.

- Musze go wypytać! Proszę mi dostarczyć eliksir, który zmusi go do powiedzenia prawdy! – ryknęła.

Patrzyłem prosto w oczy Pottera. Chłopak rozpaczliwie próbował przekazać mi jakieś znaki.

- Już pani mówiłem – zacząłem tłumaczyć jej jak osobie niepełnosprawnej umysłowo – że nie mam zapasów veritaserum. Jeśli nie chce go pani otruć… – usilnie starałem się odczytac komunikat Pottera – a zapewniam, że nie miałbym nic przeciwko temu… – „Syriusz został porwany przez Voldemorta!” – nie mogę pani pomóc… Tylko, że z większością trucizn jest pewien kłopot: działają zbyt szybko, by ofiara zdążyła coś powiedzieć… – zakończyłem.

Uważnie patrzyłem Złotemu Chłopcu w oczy. Czy zrozumiał aluzję?

- Od dziś jest pan na warunkowym! – wrzasnęła Wielka Ropucha. – Umyślnie utrudnia mi pan pracę! Spodziewałam się czegoś więcej, Lucjusz Malfoy zawsze mówił o panu same dobre rzeczy! A teraz proszę wyjść!

Obróciłem się na pięcie, nie kryjąc złośliwego uśmiechu. Och, pan Malfoy z pewnością jest człowiekiem, któremu można ufać…

- Dopadł Łapę! Trzyma Łapę tam, gdzie to jest ukryte! – zaryzykował Potter.

Idiota, zrozumiałem to już dawno!

- Łapę?! Co to za Łapa? Gdzie coś jest ukryte? Co to wszystko znaczy, Snape? – zainteresowała się Umbridge.

- Nie mam pojęcia o czym ty bredzisz, Potter. Jak będę chciał, żebyś wykrzykiwał takie bzdury, to ci dam eliksir bełkotu – wycedziłem patrząc mu prosto w oczy. – Aha, Crabbe, rozluźnij trochę uścisk, bo jak Longbottom się udusi, będzie mnóstwo papierkowej roboty i obawiam się, że będę musiał o tym wspomnieć w twojej opinii, jeśli kiedykolwiek złożysz jakieś podanie o pracę – zakończyłem nie mogąc sobie poskąpić złośliwości.

Rzuciłem jeszcze jedno spojrzenie zgromadzonym, po czym wyszedłem trzaskając drzwiami. Szybko udałem się w stronę sowiarni. Zgodnie z moimi oczekiwaniami, czekała tam Naddall. Nabazgrałem jej hasło do domku Dumbledore’a.

- Już się zaczęło – wyszeptałem.

- Wiem – odparła znudzonym głosem. – Teraz jest najlepszy moment.

- Na co? – zapytałem zdziwiony. 

– Żeby uwolnić tę elfkę – warknęła.

Stanąłem osłupiały.

- Tę Eillen? – powoli skojarzyłem fakty.

Skinęła głową. Szybko przeanalizowałem sytuację.

- Leć do Dumbledore’a, powiedz, że już się zaczęło – zakomenderowałem. – Ja muszę na chwilę wpaść na Grimmauld Place – wycedziłem. – Potem uwolnimy tę elfkę.

Spojrzała na mnie z niechęcią. Pierwszy raz od bardzo dawna nie spuściłem wzroku.

- W porządku Snape. Masz niecałą godzinę. Potem spotykamy koło Smutnego Dworu. Powinien czekać tam już Malfoy.

—

Na Grimmauld Place wpadłem zziajany. Przez chwilę rozglądałem się w poszukiwaniu tego zapchlonego kundla. Siedział razem z hipogryfem, na którym pojawił się zeszłego lata.

- Snape, nie przeczytałeś tabliczki na drzwiach? – rzucił na powitanie. – „Panu, już dziękujemy”

- Oh, a ty jak zwykle mierne poczucie humoru – warknąłem w odpowiedzi.

- Czego chcesz?

- Sprawdzałem, czy twój brudny tyłek ma się w porządku, ale widzę, że jedyne co ci grozi to odleżyny – wycedziłem zimno.

- Odwal się, Smarkerusie – wysyczał cicho. – Robię co mogę…

- Czyli nic nie robisz! – podsumowałem złośliwie.

—

Morgana patrzyła na mnie ze złością. Wzruszyłem ramionami.

- Malfoy jest w ministerstwie magii – wyjaśniła widząc moją pytającą minę. – Wielki Romulus nie przybył na czas i Riddle zwerbował pomysłodawcę uwolnienia Eillen La Fayette – roześmiała się złośliwie. – No dalej, nie mamy czasu. Plan jest taki. Wchdzimy do Smutnego Dworu razem, ja będę stać na czatach, ty pobiegniesz do lochów. W którejś z cel powinna przebywać elfica. Tu, jest świstoklik, przeniesie was do letniego domku Dumbledore’a. – Podała mi zapleśniałą gazetę. – Uaktywni się dokładnie za czterdzieści minut.

Rzuciłem jej zdumione spojrzenie.

- To nie jest twój pomysł… – warknąłem czujnie wpatrując się w jej oczy.

- Nie ważne kto to wymyślił – odpowiedziała, ale z jej zwykle nieprzeniknionej twarzy dało się wszystko wyczytać. – Idź!

—

Mijałem cele zastanawiając się, czy wszystko, aby nie szło zbyt prosto. Przede wszystkim Smutny Dwór był pusty, poza tym nie było w nim żadnych zabezpieczeń, zupełnie jakby mieszkał w nim jakiś mugol…

Zszedłem na niższy poziom i wtedy TO zobaczyłem. Właściwie poczułem jak zamiera mi to co miałem w piersiach (o ile cokolwiek miałem).

Przerażony zamarłem. A więc już po wszystkim? Dumbledore pochylał się nad leżącym w kałuży krwi Harrym Potterze. Miał mętny wzrok.

- Wszystko stracone… – wyszeptał patrząc na mnie. – Harry nie żyje. Nie ma dla nas ratunku…

- Panie profesorze, to tak strasznie boli… – usłyszałem cichy jęk z drugiej strony.

Blanche miała podarta szatę, z nosa ciekła jej krew. Rękami przykryła ranę na brzuchu. Mimo to przez zaciśnięte palce przedostawała się czerwona, lepka ciecz.

- Zaraz ci pomogę, nie ruszaj się… – nie miałem pojęcia co zrobić, ona umierała! – White, trzymaj się!

- Ja słyszę moją mamę, ona mnie woła… – westchnęła. – Mogę do niej pójść?

- Nie! – krzyknąłem. – Nie, nie możesz!

Skąd oni wszyscy się tu wzięli, bo w oddali widziałem inne postacie na wpół umierające lub już nieżywe. Jakiś cichy głosik w mojej głowie ze zdziwieniem powiedział: „Przecież dyrektor i Potter są w ministerstwie”.

Przykucnąłem koło Blanche, dotknąłem krwi. Była prawdziwa… Nade mną stały dwie postaci. Czarny Pan w jakiejś dziwnej szacie i Romulus.

- Spóźniłeś się Snape – wycedził Ulubiony Śmierciożerca Lorda Voldemorta. – Już za późno.

- S-severusie, czyżbyśśś mnie zdradził? – rozległ się syczący głos.

Wstałem potykając się. Wyciągnąłem różdżkę. Skoro oni nie żyją, to przynajmniej zginę w walce. Czułem pulsującą w skroniach wściekłość.

- Avada Kedavra! – ryknąłem celując w Romulusa.

Ku mojemu zdumieniu promień zielonego światła przeleciał przez postać trafiając w… Blanche, która nagle biegła w moją stronę? Stanąłem zdezorientowany. Zacząłem pojmować o co w tym wszystkim chodzi.

- Iluzja… – wyszeptałem, a potem poczułem jak na moją twarz wykwitł okropny ceglasty rumieniec.

Nie czekając ani chwili dłużej, zacząłem zaglądać do każdej z cel. Niemalże wszystkie były puste. Niemalże, bo w ostatniej wpatrzona w małe zakratowane okienko siedziała jakaś postać.

- Eillen La Fayette? – zapytałem cicho.

Poruszyła się momentalnie.

- Proszę nie robić mi krzywdy – wyszeptała zasłaniając twarz rękoma, jakby przyszykowała się na jakiś cios.

Spojrzałem na zegarek. Mieliśmy dosłownie dwie minuty minuty, na aktywację świstoklika. Przykucnąłem przy niej. Trzęsła się ze strachu.

- Nazywasz się Eillen La Fayette? – powtórzyłem pytanie.

- N-nie wiem…

Byłem w kropce. A jeśli to nie ta osoba? Choć z drugiej strony, w celach nie było nikogo innego. Wyjąłem zapleśniałą gazetę i położyłem ją między nami. Słyszałem w oddali jakieś głosy. Coś się stało?

- Wezmę cię za rękę i się stąd wydostaniemy – próbowałem objaśnić jej co zamierzam zrobić.

Wydało mi się, że nie zrozumiała z tego ani słowa. Nadal zakrywała twarz rękoma, ale między prześwitami palców przyglądała mi się uważnie. Miała skołtunione włosy bliżej nieokreślonego koloru (pewnie przez ciemność panującą w pomieszczeniu). Brudną, czarną buzię i przerażone błyszczące oczy. Była taka… zwykła. Świstoklik był gotowy.

Bez żadnego ostrzeżenia chwyciłem ją za nadgarstek prawą ręką, a lewą dotknąłem zapleśniałej gazety.

Poczułem szarpnięcie i już po chwili wirowaliśmy unosząc się w górę. Zdziwiłem się, że tak łatwo udało nam się uciec.

Chyba według Czarnego Pana nikt nie jest wstanie pokonać własnych lęków.

Ściskałem mocno jej nadgarstek, bo z każdym obrotem mocniej się wyrywała. Po kilku chwilach, które dla mnie trwały niemalże wieczność uderzyłem stopami o twardą posadzkę domku Dumbledore’a.

Puściłem ją. Wokół nas stało kilkunastu ludzi. Wśród nich zobaczyłem Minerwę McGonagall, która chwyciła mnie za ramię i wyprowadziła na zewnątrz.

- Już się bałam, że ci się nie uda! – wykrzyknęła.

- A jak w ministerstwie? – zapytałem.

Zamilkła. Zbladła. Spuściła wzrok.

- Syriusz Black nie żyje – powiedziała cicho.