Przemyślenia

Czarny Pan pałał rządzą mordu. Dzisiejszego wieczoru stanie w kręgu, wcale nie oznaczało niczego dobrego. Bellatrix już została ukarana. Oprócz niej kilku innych śmierciożerców przypominało krwawą, ruszającą się miazgę. Ku uciesze Morgany wśród ukaranych był Romulus.

- Jak to UCIEKŁA!? – ryknął w stronę Demaina, który miał niekłamaną nieprzyjemność donieść Temu-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać, o zniknięciu Eillen La Fayette.

- Nie ma jej, panie – wyszeptał cicho śmierciożerca.

- Ona nie mogła sama wydostać się z celi… – wysyczał cicho.

Jego czerwone ślepia spoczęły na Morganie. Kobieta nie spuściła wzroku, tylko odważnie spoglądała mu prosto w oczy. Trwało to kilka ułamków sekundy. Nie więcej.

- Kiedy dowiem się, kto pomógł jej uciec wtedy, nie będzie sentymentów… – cichy glos Lorda rozniósł się echem po cmentarzu. – A na razie dopilnuję, aby Dumbledore zapłacił mi za wszystko. Policzę mu wszystko…

—

Black nie żył. Wpadł za zasłonę w Departamencie Tajemnic. Idiota. Nie potrafił nawet dobrze umrzeć. Przez ostatnie dni obserwowałem Pottera. Widziałem jego gniew i nienawiść. Widziałem jak kumuluje się w nim złość i pogarda, z niezrozumiałych powodów ukierunkowana akurat we mnie.

Coś się zmieniło w moich relacjach do tego dzieciaka. Chyba dotarło do mnie, że on nie jest Jamesem. A może Smutny Dwór pomógł mi zrozumieć, że martwię się o tego bubka? Chyba żywiłem do niego te same uczucia, co kiedyś do Lily. Opieka, martwienie się ale nie sympatia.

Schodziłem ze schodów, gdy zobaczyłem jak Złoty Chłopiec wyciągnął różdżkę w stronę Dracona. Obaj chyba mieli zamiar się pojedynkować.

- Potter! – mój głos echem rozszedł się po sali. – Co ty robisz, Potter? – miałem nadzieję, że jak zwykle coś zełga.

Skłamie, że poleruje różdżkę albo że trzyma ją od tak z wyżej nieznanych pobudek.

- Namyślam się, jaką klątwę rzucić na Malfoya, panie profesorze – odparł ze złością chłopak.

Spojrzałem mu prosto w oczy. We wściekłe zielone tęczówki, rzucające groźne błyski. Nie stosując legilimencji mogłem wyczytać z nich prosty przekaz: Nienawidzę cię, morderco…

Pobladłem. Czy ten dzieciak nie rozumiał, że śmierć Syrusza nie jest moją winą? To nie ja rzuciłem w tego brudnego kundla Avadę. Nie JA!

A może ja? Słowa uderzają mocniej niż ciosy, czy zaklęcia…

- Natychmiast odłóż tę różdżkę. Gryffindor traci dzie… – spojrzałem na klepsydrę Gryffindoru – Ach, widzę, że już nie można nic odjąć, bo nie ma żadnych punktów. W takim razie, Potter, będziemy musieli…

- Trochę ich dodać? – wpadł mi w pół słowa znajomy kobiecy głos.

Odwróciłem się w stronę drzwi frontowych. Minerwa Mcgonagall wspierając się na lasce zmierzała w naszą stronę.

- Profesor McGonagall! – ruszyłem w jej stronę. – Jak widzę, opuściła już pani szpital Świętego Munga!

- Tak, profesorze Snape. Czuję się jak nowonarodzona. Wy dwaj Crabbe… Goyle… – władczym gestem podała im pelerynę i torbę. – Weźcie to i zanieście do mojego gabinetu. No więc uważam, że Potter i jego przyjaciele powinni zarobić po pięćdziesiąt punktów dla swojego domu za ostrzeżenie wszystkich o powrocie Sam-Wiesz-Kogo. Zgadza się pan ze mną, profesorze Snape? – wyczułem w jej głosie dawną przekorę.

- Och… no… chyba… – mruknąłem niezbyt wyraźnie.

- A więc po pięćdziesiąt punktów dla Pottera, obojga Weasleyów, Longbottoma i panny Granger. Aha… i pięćdziesiąt dla panny Lovegood… A pan, profesorze, dziesięć za Pottera, więc… – dziesięć czerwonych rubinów uniosło się do góry. Minerwa uśmiechnęła się do mnie złośliwie. – Potter, Malfoy, co z wami, chyba powinniście być na dworze w taki cudowny dzień! – zawołała wesoło.

Przez chwilę oboje patrzyliśmy jak dwóch, zielonych z wściekłości wychowanków wychodzi przez frontowe drzwi. Dopiero gdy zamknęły się z hukiem, zapytałem:

- I jak ona się czuje?

- Bez zmian, Severusie – westchnęła ciężko. – Nie jest nawet w stanie powiedzieć, kto ją porwał.

—

Słońce ukryło się za horyzontem. W zamku trwała pożegnalna uczta. Jakoś w tym roku nie miałem ochoty, usiąść z resztą nauczycieli do stołu i po raz kolejny słuchać o powrocie Lorda Voldemorta. Wolałem siedzieć na kamieniu i obserwować jak Blanche moczy nogi. W myślach nawet obstawiałem czy Wielka Kałamarnica wciągnie ją do wody.

- Połaskotała mnie! – pisnęła zadowolona. – Połaskotała mnie w nogę!

- Nie zsikaj się z radości – wycedziłem obojętnie.

- Panie, profesorze… – zaczęła cicho – ma pan to uczucie, że jakaś część, ważna część nas wszystkich właśnie dobiegła końca? – zapytała.

Wpatrzyłem się w łagodną wodną toń.

- Cały czas coś dobiega końca – odpowiedziałem.

- Ale nie wydaje się panu, że teraz jest ten ważniejszy koniec? Wczoraj, zrozumiałam, że… dotarło do mnie, że stoję z boku, a życie płynie – uśmiechnęła się. – Harry ratuje świat, mój tato ratuje świat, pan ratuje świat, wszyscy ratujecie świat. Tylko ja stoję z boku i nic nie robię.

Poczułem się dziwnie. Ja ratuję świat? Nie, ja jestem złym człowiekiem. Jestem bardzo złym człowiekiem. O wiele gorszym niż ta dziewczyna sądzi.

- Chyba ktoś musi uratować tych, którzy ratują świat, Blanche – odpowiedziałem nieświadomie na głos.

Roześmiała się głośno. Tysiące dźwięcznych dzwoneczków rozniosło się w powietrzu. Nagle dotarło do mnie, że nawet jeśli w rzeczywistości ma nadejść ten trudniejszy okres, to jakoś go przetrwam. Dla chwil takich jak ta. Dla zwykłego siedzenia na kamieniu i gapienia się w wodę.

W oddali zamajaczyła jakaś sylwetka. White wyciągnęła nogi z wody i naciągnęła skarpetki. Po chwili nałożyła buty i wstała.

- Profesor, Dumbledore tu idzie – wyjaśniła uśmiechając się szeroko. – Pewnie już przyjechał po mnie tata. Miłych wakacji, profesorze.

Zeskoczyła z kamienia i pobiegła w stronę dyrektora. Przez chwile obserwowałem, jak rozmawiają żywo gestykulując. Chwilę później Albus Dumbledore szedł w moja stronę.

- Severusie, przyjechała Narcyza, czeka na nas w moim gabinecie. Ma bardzo interesujące wieści…