Nie śledzę, a bronię!

- …więc zaczęłaś pracować w antykwariacie – zakończyłem.

- Tak, właściwie to było jedyne miejsce, gdzie zechciano mnie przyjąć. – Miała łagodny, ciepły głos. – Inna praca odpadała. Chciałam mieć styczność z magią, choć nie ma we mnie ani krzty mocy.

Pokiwałem smętnie głową. Rozumiałem ją. Wychowała się w świecie, który kochała, a do którego nie należała. Magia – jak wiele od niej zależało.

- Nie przeszkadza ci? – zapytała cicho. – Charłactwo… – dodała po namyśle.

- Dlaczego miałoby mi przeszkadzać? – zdziwiłem się.

Kilka lat wcześniej prędzej bym jajko zniósł, niż odprowadzał charłaka do domu. Pewnie rzuciłabym kilka ironicznych uwag, w których zmieszałbym ją z błotem. Dziś jednak po raz pierwszy od bardzo długiego czasu, byłem naprawdę zadowolony. Gdybym był sam, może zacząłbym nawet się uśmiechać?

Coś zaszeleściło w pobliskich krzakach. Byłem niemal pewny, że ktoś się w nich czai. Odruchowo wyciągnąłem różdżkę i przyciągnąłem Deidre do siebie. W razie czego zasłonię ją.

- Nie zabijaj jej! – ryknął znajomy głos wyskakując z krzaków.

- Lumos! – wyszeptałem.

Przez chwilę patrzyłem zdumiony na mężczyznę w czarnym kapturze.

- Rudolf, czy ci odbija na stare lata? – żachnąłem się. – Ja bronię Deidre, a co ty robisz?

- Ja też jej bronię.

Poczułem jak kobieta opiera się o mnie. Dopiero w tej chwili dotarło do mnie, że nadal ją tulę. Czując rosnące zażenowanie odepchnąłem ją lekko. Roześmiała się. Miała bardzo melodyjny śmiech. Przyłapałem się na tym, że zastanawiam się jakby śpiewała. Czułem się jak ostatni idiota.

- Może, obaj odprowadzicie mnie? – zaproponowała.

Przez kilka minut szliśmy w milczeniu. Usilnie zastanawiałem się co zrobić, aby on sobie poszedł. Obrońca charłaków się znalazł! Ten jest mój, niech sobie znajdzie własnego! Poza tym lepiej by było, gdyby zaczął się interesować żoną, a nie obcymi, ładnymi kobietami! Na dworze było wyjątkowo zimno. Rudolf zdjął pelerynę i bez słowa podał ją dziewczynie. Poczułem jak resztki dobrego humoru pryskają. Dlaczego nie wziąłem ze sobą płaszcza? Doszliśmy do małego domku.

- To tutaj. – mruknęła Dedire.

Mógłbym przysiąc, że w jej głosie dało się wyczuć zażenowanie.

- W takim razie, my sobie pójdziemy – rzuciłem obojętnie.

Odwróciłem się i ruszyłem w drogę powrotną.

- Severusie? – zatrzymał mnie jej głos po kilkunastu krokach.

Spojrzałem na nią pytająco.

- Dobrej nocy.

Chciałem powiedzieć: „I tobie też”, ale coś mnie powstrzymało. Ta sama siła, która kiedyś nie pozwoliła związać się z Narcyzą, która nakłaniała do przystąpienia do Czarnego Pana.

—

- Dlaczego ją śledzisz od kilku dni? – warknąłem w stronę Rudolfa.

- Nie śledzę, pilnuję.

Rzuciłem mu wściekłe spojrzenie.

- Po co?

- Zobaczyłem ją niecałe dwa tygodnie temu. Widziałeś jej oczy? Takie same miała Hiena. To idiotyczne, ale ja po prostu muszę za nią chodzić. Jestem to winny Hienie – miał dziwny głos. – Nie wiem dlaczego, ale wiem, że w jakiś sposób mogę naprawić… to co raz zaniedbałem.

- Czyli ona ci się nie podoba… – wtrąciłem.

- Tak jak Hiena, jak siostra, którą kiedyś miałem i straciłem.

—

Nadszedł kolejny nowy rok szkolny. Mój ostatni rok szkolny. Czarny Pan odkąd awansował mnie w kręgu, nie zawracał sobie głowy raportami, ani „zapraszaniem” mnie na zebrania śmierciożerców. Możliwe, że wśród nauczycieli, pojawił się nowy szpieg. A może po prostu uznał, że tak czy inaczej Dumbel umrze? Teraz miał ważniejsze sprawy na głowie niż Hogwart. Elfy i inne magiczne stworzenia…

Wielka Sala udekorowana była nadmiarem złota, czerwieni, zieleni, błękitu i srebra. Wyglądała jak pstra pisanka. Skrzywiłem się z niesmakiem. White uśmiechnęła się promiennie w moją stronę. Kilka minut wcześniej oświadczyła mi, że przez ostatnie tygodnie zachowywała się okropnie, przeprosiła za swoje zachowanie i oświadczyła, że „znów zaczyna patrzeć przed siebie” (cokolwiek miało to oznaczać).

- Severusie, jesteś jakiś niezbyt wesół. – Dyrektor spojrzał na mnie zatroskany.

Przez chwilę zastanawiałem się kiedy byłem wesoły.

- Dyrektorze, pomyślał pan jak obejść plany, pańskiego zabójstwa? – mruknąłem bardzo cicho.

- Wszystko ci wyjaśnię po kolacji – uśmiechnął się pokrzepiająco. – Rozwiązanie było zadziwiająco proste, aż dziw, że wcześniej na nie, nie wpadłem.

Zamyśliłem się. Czy aby na pewno plan Dumbledore’a był tak prosty?