Niewierny śmierciożerca

Medalion palił tak mocno, że z trudem się poruszałem. Słaniając się na nogach wbiegłem do Dworu White’ów. Wydawało mi się, że kto jak kto, ale Ethan musi wiedzieć, gdzie jest jego córka. Pociemniało mi przed oczami, gdy zobaczyłem jak siedział na fotelu przed nie rozpalonym kominkiem. Podniósł głowę i uśmiechnął się bezbarwnie widząc moje przybycie.

- Blanche… – zacząłem cicho.

- Zniknęła? – wpadł mi w słowa.

Zachichotał widząc jak kiwnąłem głową. Medalion stał się jakby odrobinę mniej gorący. Podświadomie nie chciałem go zdjąć. Wydawało mi się, że póki parzy wiem, że dziewczyna żyje. Cierpi to prawda, ale żyje. Pół elf westchnął ciężko.

- Powiedz mi, dlaczego nie powiedziałeś ani słowa, że moja córka kontaktuje się z elfami z całej Wielkiej Brytanii? – zapytał niespodziewanie.

- Ja… ja nie wiedziałem, że te rozmowy mogą coś dać – wykrztusiłem.

- Znasz moją córkę od tak dawna i naprawdę myślałeś, że te jej pertraktacje mogą nic nie dać? – Uśmiechnął się zimno. – Taka nierozważna. Pisać do nich listy na lekcjach, wierzyć, że nie sprawdzają sowiej poczty… – cedził zimno. – I jeszcze ufać, że będę ją kryć.

- Jesteś jej ojcem, jej jedyną rodziną.

- Ja? – udał zdziwienie. – Nie, nie, Snape. Nie jestem jej ojcem. Moja córka przyłączyłaby się do Czarnego Pana. Moja rodzina potrafiłaby zrozumieć, co jest w życiu największą wartością – ostatnie zdanie wypowiedział bardzo gniewnie.

Czułem, że wszystkie moje wnętrzności skamieniały i teraz bardzo mi ciążyły. Dziwna interpretacja zdania: „Moja rodzina potrafiłaby zrozumieć, co jest w życiu największą wartością” nieustannie krążyła po moim umyśle.

- Gdzie ona jest? – warknąłem.

- To bardzo śmieszne, że akurat ty jej szukasz – wycedził. – Nie przybiegł tu, ani jeden jej przyjaciel, ani Falghar, ale ty.

- Gdzie ona jest? – powtórzyłem z naciskiem.

- W lochach – roześmiał się zimno. – Tam, gdzie wszyscy więźniowie naszego pana – dodał.

- TWOJEGO pana – sprostowałem wychodząc.

—

Po mojej deklaracji nie miałem czego już szukać w szeregach Czarnego Pana. Byłem skończony tak jako szpieg jak i śmierciożerca. Prawdopodobnie miałem za chwilę umrzeć razem z Blanche. Całkowicie minęła mi złość na Deidre i zastanawiałem się tylko, czy zdoła ona ochronić nasze dzieci. Swoją drogą miała nikle szanse. Głupia charłaczka.

Stałem przed Smutnym Dworem i zastanawiałem się jak wydostać ze środka moją uczennicę. Jakoś musiałem to zrobić. Ona po prostu nie mogła tam zginąć. Nie ona i nie tam. Wszędzie, tylko nie tam. Zanim zdążyłem wpaść na jakiś pomysł niezauważonego przedostania się do środka, drzwi otworzyły się i wyszła przez nie Morgana. Rozejrzała się uważnie i dopiero po kilku chwilach mnie dostrzegła. Bez oglądania się za siebie ruszyła w moją stronę. Nawiedziło mnie dziwne, całkiem bezzasadne pytanie: „A czemu nie ma przy niej Lucjusza?”. I to pytanie kołatało się po mojej głowie, jakby było w tej chwili najważniejszą sprawą na świecie. Zepchnęło nawet na drugi plan los Blanche.

- Chodź – warknęła i nie czekając na mnie ruszyła z powrotem.

- Żyje?

- A czego się spodziewałeś? Gdyby nie żyła, czy przyszedłbyś tu? – odpowiedziała pytaniem na pytanie. – Żyje. Głupia dziewczyna. Wiedziałam, że kiedyś doprowadzi cię na samo dno, ale nigdy nie myślałam, że nabierzesz przy niej zapędów samobójczych – zakpiła.

- Musze ją stąd wyciągnąć.

Przystanęła na chwilkę.

- Dlaczego to robisz? – zapytała cicho. – Dlaczego zaryzykowałeś wszystko dla jednej gówniary?

Spojrzałem jej prosto w oczy. Odpowiedź była taka prosta. Ryzykowałem dla niej, bo była jedyną osobą, jaka we mnie naprawdę wierzyła, która zobaczyła we mnie coś więcej, aniżeli okropnego Mistrza Eliksirów z przetłuszczonymi włosami. Była pierwszą osobą, jaka akceptowała mnie takim jakim byłem, niczego nie oczekując w zamian. Bo uważała mnie za autorytet, bo tęskniła za mną na wakacjach, bo się mnie nie bała, bo pozwoliła mi zrozumieć, że Harry to nie James, bo potrafiła mnie rozśmieszyć, bo byłem według niej kimś ważnym.

- Czy ona wie, ze jesteś śmierciożercą?

- Nie.

- Wiesz jak zareaguje, gdy się dowie?

Wiedziałem. Tylko, że musiałem ją ratować. Nawet jeśli miała mnie nienawidzić do końca życia (swoją drogą prawdopodobnie to nie trwałoby tak długo).

—

Weszliśmy do Smutnego Dworu. Kroki Morgany roznosiły się echem po ogromnym, prawie pustym holu. Prawie, bo przy drzwiach do kolejnego pomieszczenia stały dwie, magiczne zbroje, a na jednej ze ścian widniał ogromny gobelin przedstawiający kilku czarodziei walczących ze smokiem. Posadzka była granitowa i gdyby tylko były zapalone jakieś świece mógłbym się w niej przejrzeć. Wyciągnąłem różdżkę.

Naddall zwolniła i teraz szedłem kilka kroków przed nią. Mijając zbroje miałem wrażenie, że lada chwila i wyciągną piki, aby ze mną walczyć.

Czarny Pan stał odwrócony plecami do mnie. Niedaleko niego syczała Nagini. Wzdrygnąłem się widząc, że była najedzona. Podświadomie chciałem w jakiś sposób zamordować tego węża, pomóc temu cholernemu Potterowi w wyniszczeniu horcruxów. Co właściwie mu jeszcze zostało? Zniszczono już pierścień, notatnik, medalion, pióro i teraz niszczą coś co znajduje się w Czarnej Puszczy. Został jeszcze tylko ten przeklęty wąż i sam Lord Voldemort.

- Morgano, czy zaproponowałaś Severusowi coś do picia?

- Chcesz pić, Snape? – zapytała w odpowiedzi.

- Nie.

- A może chciałbyś coś zjeść, Severusie? – Czarny Pan prawdopodobnie świetnie się bawił. – Co prawda Naginii właśnie skończyła się posilać, ale jeśli miałbyś ochotę na pewno coś byśmy znaleźli.

- Pozwól mi zabrać Blanche – miałem cichy, bezbarwny głos.

Lord Voldemort spojrzał na mnie prawie łagodnie.

- Dlaczego miałbym na to pozwolić? – zapytał.

- Zawsze wiernie ci służyłem, nigdy nie prosiłem o nic – zacząłem zadając sobie pytanie, czy Czarny Pan już wie o mojej zdradzie.

- Łżesz Severusie – jego uprzejmy głos przypominał syk węża. – Kto jak kto, ale akurat ty prawie nigdy nie byłeś mi wierny.

Moje zdumienie było tak ogromne, że pozwoliłem zabrać sobie różdżkę przez Morganę. Jak to prawie nigdy wierny? Na galopujące hipogryfy! On wiedział? To spuszczałem wzrok to znowu wpatrywałem mu się uparcie w oczy. Czyli przyszedłem tutaj umrzeć?

- Crucio! – krzyknął niespodziewanie.

Upadłem na podłogę wijąc się z bólu. Pogrążony w zdumieniu nie zdążyłem przygotować się na ten atak i teraz wrzeszczałem. Miliony rozżarzonych do czerwoności noży cięło moje ciało. A jednak po pierwszym bólu, kolejny był coraz słabszy. Czułem jak medalion od Blanche dziwnie ogrzewa moją klatkę piersiową. W pewnej chwili udało mi się nawet zagryźć wargę i wtedy zamiast wrzasku z mojego gardła wydobywał się dziwny chrobot.

Lord Voldemort cofnął zaklęcie.

- Severusie, chyba nie uważałeś, że wierzyłem w twoją lojalność – powiedział spokojnie. – A jednak uważałeś mnie za tak głupiego – uśmiechnął się upiornie widząc moją minę. – Morgana już na kilka miesięcy przed śmiercią Potterów powiedziała, że jesteś chwiejny, że już nie wyznajesz zasady czystości krwi.

- Po co mnie trzymałeś? – wycharczałem plując krwią.

- Sam kiedyś przyznałeś, że lepiej mieć w szeregach zdrajcę, o którym się wie, niż takiego którego się nie zna. Wiedziałem, że donosisz o wszystkich moich postanowieniach Dumbledorowi, ale mogłem dozować informacje, o których cię informowałem.

Pokręciłem z niedowierzaniem głową.

- Nadal nie rozumiesz, Severusie? – zapytał. – Ach, nadal nie możesz uwierzyć, że stać mnie było na kilkuletnią mistyfikację! – wydawał się zachwycony swoją dedukcją. – Przyznam szczerze, że bardzo dobrze się bawiłem zadając ci coraz to trudniejsze zadania. Musiałeś tak lawirować, tak się nakręcić, żeby wyjść obronną ręką.

Łypałem na niego groźnie leżąc na ziemi. Nagini podpełzła do swojego pana i zasyczała. Wzdrygnąłem się. Czyżbym miał skończyć jako kolacja?

- Nagini jest tobą wyraźnie zainteresowana – jakby na potwierdzenie moich obaw powiedział Lord Voldemort. – Niestety dziś nie będziesz mógł towarzyszyć jej w posiłku. Poczekaj, ty przyszedłeś w sprawie tej dziewczyny, tak? Jak ona miała na imię…

- Blanche – wyszeptałem automatycznie.

- Właśnie! – wyglądał na zadowolonego. – Swoją drogą, jakie okropne imię. Sama dziewczyna też niezbyt interesująca, choć musze przyznać, że wiele potrafi znieść. Morgano, co ją najbardziej zabolało?

- Tortura Transmutacji rzucona przed jej ojca – odpowiedziała i dopiero w tej chwili znowu przypomniałem sobie o jej istnieniu.

- Rzeczywiście – podniósł różdżkę. – Sprawdzimy Severusie, jak na tobie działa to zaklęcie.

Wrzasnąłem nieludzko. Czułem jakby tysiące rąk pragnęło nagle rozerwać mnie na strzępy. Rzucając się na posadzce obijałem sobie wszystkie kości.

- Nieźle – powiedział z aprobatą. – Nawet całkiem dobrze.

- Dziewczyna wymiotowała – wtrąciła znudzonym tonem Riddle.

- Nie martw się, Morgano, kiedy pozwolimy Severusowi się z nią zobaczyć nie będzie wyglądał lepiej.

Roześmiała się piskliwie najwyraźniej rozbawiona jego dowcipem.

- Severusie, a teraz mniej interesująca część naszej konwersacji. Otóż wiem, że Dumbledore niestety żyje i przebywa obecnie w Walii, powiedz mi czego on tam szuka.

Odwróciłem zbolałą głowę od niego. Znudzony pokręcił głową.

- Nigdy nie chcecie od razu przyznać się do swojej wiedzy. I kto tu jest okrutny? Chyba rozumiesz do czego jestem zmuszony… – zniżył niebezpiecznie głos. – Adflictio!

Znowu wrzeszczałem. Ból zniekształcał obraz jaki widziałem. Twarz Czarnego Pana i Morgany, a nawet Nagini zlewały się w jedną ciemną plamą. Próbowałem osłonić głowę przed obijaniem się, co spowodowało złamanie jednego z palców. Wzdrygnąłem się słysząc trzask łamanej kości.

- O niczym nie wiem – wycedziłem słabo.

- Aculo! – mruknął znudzony.

Tym razem zacząłem krwawić. Na całym moim ciele zaczęły otwierać się tysiące maleńkich ran, z których sączyła się drobnymi strużkami krew. Czułem jak powoli słabłem. Chciało mi się spać, ból dziwnie stępiał i coraz słabiej słyszałem wszystko, co działo się wokoło mnie.

- Panie, zaprowadzę go do White. Niech tam trochę odpocznie, bo teraz zaczyna mdleć. Jeśli zagrożę zabiciem dziewczyny na pewno wszystko wyjawi – usłyszałem dochodzący z daleka, przytępiony głos Morgany.

Lord Voldemort cofnął zaklęcie. Przez chwilę w sali panowała nienaturalna cisza.

- Zgoda – wysyczał. 

—

- Panie profesorze! – słyszałem cichy, ale gorączkowy szept dochodzący z mojej prawej strony.

Próbowałem podnieść powieki, ale sama próba sprawiała mi ogromny ból. Nie byłem w stanie się ruszyć. Jedyną myślą jaka kołatała mi po głowie było to, że dziewczyna żyje.

- Panie profesorze! – powtarzała. – Niech pan da jakiś znak, że żyje!

Słabo uniosłem na kilka centymetrów do góry dłoń, która zresztą po chwili pacnęła głośno.

- Jak się cieszę, że pan żyje! – wydawało mi się, że prawie nie płacze z radości. – Tak się bałam!

Całą swoją silną wolą zmusiłem się do otworzenia oczy. Znajdowałem się w brudnej, obskurnej celi. Obróciłem głowę o kilka cali i dostrzegłem, że Blanche znajduje się za kratą. Powinna być wściekła, że zawiodłem, przemknęło mi przez myśl. Do cholery jasnej, nie powinna się uśmiechać. W bladym świetle, jakie dawało jedno maleńkie, zakratowane okienko zobaczyłem jak żałosny przedstawiała widok. Jej szata nosiła na sobie ślady wymiocin i krwi. Twarz była brudna i posiniaczona.

- Nie powinien pan po mnie przychodzić – szeptała. – Powinien pan się martwić o dzieci, one nie są bezpieczne, bo mój ojciec jest śmierciożercą. I to bardzo niebezpiecznym, on jest tutaj wysoko w hierarchii – na wspomnienie ojca przez jej twarz przeszło jakieś niedowierzanie. – On wybrał go, nie mnie. Tak samo może zrobić z pana dziećmi. Tu jest pełno śmierciożerców, to straszni ludzie…

- Ja jestem śmierciożercą – wyszeptałem cicho, ale wiedziałem, że ona musiała to usłyszeć.

Zamilkła i przyglądała mi się ze zdezorientowaniem. Chyba nie do końca usłyszała w to, co powiedziałem.

- Nie, pan jest dobry, a śmierciożercy są źli! – zaprzeczyła.

- Mam Mroczny Znak – tłumaczyłem. – Jestem jednym z nich.

Pokręciła głową.

- Nie, nawet z Mrocznym Znakiem pan nie jest jednym z nich.

Wsłuchaliśmy się w dźwięki, ktoś chyba szedł w naszym kierunku. Zamknąłem oczy udając, że nadal nie odzyskałem przytomności. Potwornie bałem się, że Morgana spełni swoją groźbę i zaczną grozić Blanche żebym powiedział o Ankhu. Z drugiej strony wiedziałem, że ona zastosowała wybieg, żeby dać mi trochę czasu. Ból głowy rozsadzał mi czaszkę. Nie mam pojęcia kiedy znowu zaczął mi się rozmazywać obraz. Ostatnią myślą jaką zdołałem zapamiętać przed zemdleniem było dziwne zadowolenie, że Blanche zrozumiała.