Turniej o tytuł Mistrza Eliksirów

Czy widziałem kiedyś dziwniejszy pogrzeb? Na pewno nie. Rodzina Silana Stocka była tak samo ekstrawagancka jak on. Poubierani w kosmate, świszczące, piszczące, dzwoniące i jeden Merlin raczy wiedzieć jakie jeszcze szaty wyglądali jak banda clownów. Płacz (nienaturalnie głośny i piskliwy) w ich wykonaniu sprawiał wrażenie groteskowego.

Storm uśmiechała się blado w moją stronę. Ubrana w prostą, czarną szatę przypominała mityczną Nemezis. Spojrzałem na nią gniewnie. Wiedziałem, że kiedyś się rozliczymy.

- Wspaniałego siostrzeńca miałem! – zawył wysoki, purpurowy na twarzy szatyn i wydmuchał głośno nos. – Kurka wodna, że też go to spotkało, a taki był zdolny chłopiec!

Dziwne, ale wydawało mi się, że całe to przedstawienie spodobałoby się Silanowi.

Głupia refleksja nachodzi człowieka w takich chwilach. Zrozumiałem nagle, że nasz pogrzeb jest taki jakie było nasze życie. Silan, który zawsze wyróżniał się z tłumu, który nie potrafił się prawidłowo wysłowić, który był bardziej niezorganizowany niż wszyscy gryfoni razem wzięci… Jak wyglądał jego pogrzeb? Był krzykliwy, wrzaskliwy, kolorowy i panował na nim kompletny chaos. Właściwie każdy robił co chciał.

Hiena żyła cicho i zmarła niezauważenie dla większości. Jej życie ozdobił jeden skandal i na tym skandalu zakończyło się jej życie. Nikt nie wiedział, że uratowała życie kilku mugoli. Dla świata pozostała śmierciożerczynią, która uwiodła nauczyciela. Zmarła jak żyła, dziś żyjemy, jutro gnijemy.

Narcyza. Całe życie poddawała się wpływom innych ludzi, a gdy postanowiła zawalczyć o swoje zmarła. Pochłonęła ją jej własna bierność. Jedno wydarzenie mści się na naszych życiach. I tak słabość charakteru była przyczyną jej zguby. Bo przecież mogła wybrać inne życie, bez Lucjusza i Czarnego Pana. Mogła, ale nie wybrała. I taki był jej pogrzeb. Pozbawiony czci. Głuchy naprawdę. Zmarła jako popleczniczka kogoś kogo się wyparła…

—

Ten dzień nadszedł nagle i niespodziewanie. Z samego rana pojawiły się nudności i Deidre zrobiła się jakaś niespokojna. Mimo to wysłała mnie do ministerstwa, bo jak stwierdziła „konkurs jest teraz najważniejszy”. Doskonale pamiętam, że dzień dłużył mi się niemiłosiernie. Novac jak na złość pojawiał się wyjątkowo rzadko, a nawet jak wszedł do biura to tylko po to, ażeby zostawić jakieś sprawozdanie. Koło południa dostałem od D. sowę z liścikiem, żeby po pracy udać się do Św. Munga. Pierwszy raz w życiu naprawdę nie miałem pojęcia co zrobić. Chciałem wszystkiego tylko nie udania się do szpitala. Bałem się. A jeśli ona już TO zrobiła? Tak bez ustalania ze mną? Mogła by dać mi kilka dni przed, żebym się przyzwyczaił.

W Św. Mungu pojawiłem się dopiero koło szóstej wieczorem. Ruszając się jak kłoda z miną burzową zapytałem recepcjonistkę, gdzie znajduje się Deidre Sunwood. Odpowiedziała mi hardo, ze złością, jakby po to tylko przyszła do pracy, ażeby nic nie robić. Odprowadziła mnie aż pod same drzwi sali, gdzie znajdowała się D., przy czym otworzyła mi drzwi z furią (dosłownie) wepchnęła mnie przez nie i z trzaskiem je zamknęła.

- Tak się zastanawiałam kiedy przyjdziesz – usłyszałem cichy głosik Deidre.

Była zmęczona. I nie miała brzucha. Tzn. miała brzuch, ale nie tej wielkości co rano. Skonsternowany zauważyłem kwiaty stojące przy jej łóżku. Nagle wydało mi się szalenie nieodpowiednie, że ja nic dla niej nie miałem.

- Nie przejmuj się – jakby czytała w moich myślach. – Zobacz – wyciągnęła rękę w stronę stojących nieopodal dwóch kołysek.

Podszedłem tam topornie, z ociąganiem. Wcale nie chciałem mieć dzieci. Takie coś trzeba ustalać! Spały. Oba bobasy spały. Były takie malutkie i czerwone. I bezbronne. Były przede wszystkim bezbronne.

- Chłopiec i dziewczynka – westchnęła słabo.

Liczyła na jakieś słowa ode mnie. Tylko, że mi odebrało mowę. Stałem z osobliwą miną konsternacji i zdezorientowania na twarzy i zastanawiałem się, które dziecko jest chłopcem, a które dziewczynką. Dla mnie oba wyglądały tak samo.

- Jesteś ze mnie dumny? – zapytała.

Kiwnąłem potakująco głową. Byłem dumny. Z całej trójki.

—

Konkurs o tytuł Mistrza Eliksirów zbliżał się nieubłaganie. Atmosfera w moim departamencie gęstniała z każdym dniem. Niefrasobliwa śmierć Silana uświadomiła mi jak wiele tego chłopaka było w tym miejscu. Chyba wszystkim brakowało jego niespodziewanych wizyt, nagłych napadów wesołości, ekstrawaganckich szat i… głosu. Wystarczyłoby gdyby pojawił się chociaż na chwilę, żeby tylko opowiedzieć jakiś niezbyt udany dowcip. Bo przecież cały urok Silana polegał na jego niezdolności dopasowania się do sytuacji. Na jego głupich i nietrafionych uwagach, na często popełnianych gafach.

Novac był o wiele bardziej zorganizowany od Stocka. Patrząc obiektywnie był o wiele lepszym pracownikiem i o wiele bardziej nadawał się na mojego następcę. Jego notatki były rzetelniejsze, uwagi bardziej szczegółowe. Nie odzywał się, ale opisał dokładną charakterystykę każdego pracownika. Nie był ogólnikowy jak Silan, wprost przeciwnie jego drobiazgowość była wprost drażniąca. Łatwo dostosowywał się do wciąż nowych potrzeb. Wydawał się nie zauważać mojego rozdrażnienia. Wydawał się niczego nie zauważać. Novac po prostu był i robił swoje. Precyzyjnie, dokładnie, a jednocześnie tak okropnie bezosobowo. Mógł pracować przez kilkanaście lat i na pewno nie znałaby go część personelu.

Mężczyzna podał mi arkusz testowy zapisany jego maleńkim pismem. Z niewiadomych względów denerwowała mnie ilość jego uwag. Czy naprawdę myśli, że każde zadanie należało poprawić?

- Bracia Whodson chcą, ażeby pan zobaczył miejsca noclegowe dla uczestników konkursu – zakomunikował. – Ludo Bagman i Percy Weasley, proszą o pilne spotkania.

Kiwnąłem niecierpliwie głową, ażeby odegnać go jak jakąś natrętną muchę. Spojrzał na mnie bez wyrazu.

- Sądzę, że obejdzie się pan bez mowy pożegnalnej. Kilka spontanicznych słów w zupełności powinno wystarczyć – dodał na zakończenie po czym, wyszedł z mojego gabinetu.

—

Ethan był przygnębiony. Blanche wróciła do domu. Jej dźwięczny śmiech znowu wypełniał każdy pokój. Widziałem ją jak dzień w dzień pochylona nad opasłymi tomiszczami wypisywała coraz to nowe przepisy do eliksirów. Uspokoiłem ją zapewniając, że w trakcie konkursu część przepisów zostanie podana na papirusach.

- Całe szczęście – jęknęła. – Ja chyba nic nie umiem. Nie wiem, czy pan tak miał, ale wydaje mi się, że skompromituję się.

- Każdy tak ma – próbowałem ją podnieść na duchu. – A jeśli faktycznie nic nie umiesz, to po konkursie nie pij niczego ode mnie – zagroziłem.

Roześmiała się głośno.

- Zapamiętam tę uwagę.

- Zamiast zapamiętywać noś lepiej przy sobie bezoar – ripostowałem.

- Myśli pan, że mi się przyda? – zapytała poważnie.

- Nie. Sev, nie pozwoli cię skrzywdzić, choćby mówił niewiadomo co – Deidre przystanęła w drzwiach. Uśmiechała się leniwie w naszą stronę. – Ja zresztą uważam, że to całkiem zrozumiałe.

Blanche wyglądała na zbitą z tropu. Nie miała pojęcia jak się zachować. Do tej pory moja dziewczyna zachowywała się wobec niej z jawną wrogością, a tu nagle…

- To bardzo miło z pani strony – wybąkała w końcu.

- Deidre, nie pani.

Przyglądałem się im zdezorientowany. Coś wewnątrz podpowiadało mi, ażeby nie ufać tak do końca D., podświadomie nie wierzyłem jej metamorfozie i chociaż sprawiała jak najlepsze wrażenie pozostawałem czujny.

- Dosyć tej nauki. Pokazałabyś mi lepiej ogród! – poprosiła. – Póki śpią dzieciaki. 

Blanche uśmiechnęła się szeroko. Ona już uwierzyła Deidre.

- Jasne.

—

Jak kiedyś siadałem na przy Deidre i obserwowałem jak śpi, tak teraz potrafiłem godzinami wpatrywać się w dwa śpiące w kołysce bobasy. Po kilku dniach przestały być czerwone. Nie pomagałem w opiece nad nimi. Bałem się. Bałem się, że między mną a nimi stworzy się jakaś specyficzna więź, że zaczną mnie potrzebować.

Czasami miałem wrażenie, że dziewczynka poznaje mnie i wodzi za mną wzrokiem. Co prawda D., wytłumaczyła mi, że to niemożliwe, że takie małe dziecko jeszcze nie rozróżnia nikogo oprócz matki, ale dla mnie i tak ta mała istotka wiedziała kim jestem.

- Myślałeś nad imionami dla nich? – Deidre przyłapała mnie na siedzeniu przy kołysce.

Przysiadła się obok. Po urodzeniu dzieci stała się spokojna i zrównoważona. Czasem widziałem w jej oczach jakąś złość, jakiś gniew, ale były to tylko chwilowe oznaki wewnętrznego nie pogodzenia się z sytuacją. Wydawało mi się, że to z czasem minie.

- Tak – odparłem cicho, żeby ich nie zbudzić.

- Podobają mi się Ornora i Sorley – zaproponowała. – To piękne celtyckie imiona. Chyba, że chciałbyś nadać dzieciom bardziej okolicznościowe…

- Hepzibah Ornora i Silan Sorley – próbowałem połączyć jakoś nasze wizje.

Moja córka otworzyła przez sen usta i machnęła rączką.

- Wygląda jak truskawka – zauważyłem niespodziewanie.

- To może Hepzibah Sevi*? – zachichotała. – Mi się nawet podoba.

Niespodziewanie objąłem ją ramieniem.

- Mi też – wyszeptałem. – Tylko wiesz jak patrzyliby na mnie uczniowie?

—

Nadszedł ten wielki dzień. Deidre obiecała zająć się Blanche podczas konkursu. Szczerze podziwiałem ją, gdy szła razem z moją byłą uczennicą prowadząc wózek z Hepzibah Sevi i Silanem Sorleyem. Pożegnałem się z nimi na dzień przed konkursem.

Ostatnią noc praktycznie nie spałem. Musiałem wszystko dopiąć na ostatni guzik. Tysiąc razy sprawdzałem, przybycie wszystkich uczestników, nazwymyślałem Novaca za podanie konkretnych godzin pojawienia się uczestników. Powinien napisać tylko czy jest, czy nie ma. Potem dla odmiany nawrzeszczałem na niego za napisanie tylko, którzy uczestnicy przybyli, a których jeszcze nie ma (bo jednak potrzebne były mi konkretne godziny przybycia). Dostałem białej gorączki, gdy zobaczyłem, że składniki do eliksiru urojeniach nerwów nie są jeszcze rozdzielone. Ogólnie miotałem się jak wariat między wszystkimi, krzycząc i złorzecząc, klnąc i szalejąc. Zasnąłem w biurze tymczasowym, na nie więcej niż godzinę, po czym obudziła mnie Morgana.

- Cały magiczny świat będzie skupiać się w dzień na konkursie – zaczęła cicho. – Dumbledore z Potterem mają już ankh. Przekażesz dzieciakowi wiadomości o Czarnej Puszczy. Niech szuka horcruxu, gdy wszyscy będą przyglądali się rywalizacji o tytuł Mistrza Eliksirów.

- Oszalałaś? Nie mam zamiaru teraz się z nim spotykać. Chcesz, żeby przyłapał mnie na zdradzie Czarny Pan? – warknąłem.

- Zrób to Snape, teraz jest najlepszy moment.

Przyglądałem się jej z irytacją.

- I uważaj na White – dodała cicho.

—

- Witam wszystkich zgromadzonych na sto trzydziestym czwartym konkursie o tytuł Mistrza Eliksirów – zagrzmiałem. – Patrząc na uczestników, widzę siedemdziesięciu pięciu czarodziei, dla których alchemia nie ma żadnych tajemnic. Widzę tych, którzy dostrzegają subtelną i finezyjną magię gotującego się kociołka. Tylko, którzy z was zostaną Mistrzami Eliksirów? – zapytałem. – Tytułów do rozdania mam tylko piętnaście. Kto z was jest najlepszy, a kto znalazł się tu przez przypadek? – mówiłem cicho. Słowa wypełniały echem salę. Uważnie obserwowałem zgromadzonych. Blanche przyglądała mi się z zainteresowaniem Widząc mój wzrok uniosła kciuki do góry. – Pozostaje mi mieć nadzieję, że jesteście tak dobrzy, jak dobre są wasze biografie. Ci, którzy otrzymają tytuł odejdą w chwale i zasłużonej sławie. Natomiast ci, którym się to nie uda nie będą mogli już nigdy startować w tym konkursie. Stawka jest wysoka. Nagroda niebywale cenna – syczałem cicho. – Czy jesteście na tyle odważni, aby podjąć wyzwanie?

—

Zgodnie z życzeniem Morgany przekazałem Potterowi informacje w przerwie między jednym a drugim zadaniem. Pierwszym było rozwiązanie testu ze znajomości eliksirów. Drugie zadanie miało się odbyć dopiero wieczorem. Z zadowoleniem zobaczyłem, że moja ulubiona uczennica nie zrobiła w teście żadnego błędu (trzy eliminowały zawodnika).

- I jak panie profesorze? – zapytała Blanche wchodząc do mojego prowizorycznego biura. – Wygląda pan na zmęczonego.

- Nie chodź nigdzie sama! – warknąłem. – Nie wydaje ci się, że ktoś może chcieć zrobić ci krzywdę? Wyeliminować z gry?

Wybałuszyła oczy.

- Nie – pokręciła z niedowierzaniem głową. – Po co ktoś miałby na mnie dybać? Przecież sprawdzamy wiedzę, nie znajomość trucizn.

- Nie bądź ich taka pewna. Turniej to turniej, dla niektórych tytuł Mistrza Eliksirów jest marzeniem, celem życia. Eliminacja jednego przeciwnika to jak wspięcie się o szczebel wyżej.

- Pan mnie próbuje nastraszyć – zachichotała. – Ja nie będę nikogo eliminować.

Pokręciłem ze złością głową.

- Gdzie Deidre? Miała ci nieustannie towarzyszyć.

- Rozmawia z jakimiś znajomymi. Powiedziałam jej, że idę do pana.

Prychnąłem głośno nad nieodpowiedzialnością D. A jeśli w drodze do mnie na Blanche napadłby jakiś furiat?

- Wracaj do Deidre – wycedziłem.

—

Drugie zadanie było o wiele prostsze od pierwszego, wymagało jednak pracy kilku godzinnej z jedną przerwą. Otóż zawodnicy mieli sporządzić Eliksir ukojenia nerwów. Działał prawidłowo tylko wtedy, gdy ostatni składnik (włos jednorożca) wrzucało się dokładnie o północy. W tej konkurencji Blanche powinna być mistrzynią. Zawsze intuicyjnie wiedziała co i kiedy należy dodać, poza tym doskonale pamiętała recepturę (ćwiczyliśmy ten eliksir kilkanaście razy jeszcze w szkole). Chodziłem razem ze Slughornem i Novac’em między zawodnikami i w notesach opisywaliśmy postępy w ich pracach (stawiając przy nazwisku plus, minus oraz liczbę punktów). Ze zdziwieniem zauważyłem u Novaca pełną dziesiątkę przy ocenie eliksiru Blanche. Do tej pory, żadnemu innemu zawodnikowi nie przyznał tak wysokiej punktacji. Z czystym sumieniem dopisałem jej plusa i dziewięć punktów. Eliksiry musieliśmy oceniać na bieżąco, co po zsumowaniu z liczbą punktów z testu dawało po pierwszym dniu liczbę wszystkich uzyskanych punktów. White zajmowała dobre szóste miejsce. Wyprzedzali ją na razie tylko ci, którzy nie stracili żadnego punktu.

Wieczorem razem z Deidre wypiliśmy po lampce wina.

- Tak na od stresowanie – uśmiechnęła się lekko. – Przemęczasz się.

Tej nocy miałem niezwykle twardy sen. Śniło mi się, że coś rozgrzanego siedziało na mojej klatce piersiowej, gniotło ją i uciskało. Obudziłem się potrząsany przez Novaca. Mężczyzna był niezwykle blady i zdenerwowany.

- Nie mogłem pana dobudzić – jęknął. – Jedna z uczestniczek. Blanche White. Ona zniknęła. Nigdzie nie mogę jej znaleźć – szeptał jak w malignie. 

Zerwałem się na równe nogi.

- Jak to nie możesz jej znaleźć?! – ryknąłem. – Przecież powinna być z Deidre!

- Nie ma! – jęknął. – Przeszukaliśmy wszystko, dziewczyny nie ma.

Czułem jak medalion od Blanche pali mnie. Nieświadomie zrozumiałem co to oznacza. Zaśmiałem się zimno i krótko, kłamliwie.

- Wino… – wycedziłem cicho. – Na przeklętą Morganę!

—

Deidre przyglądała mi się ze strachem, a jednocześnie z jakąś hardością.

- Ja ją tylko miałam przekazać – powiedziała. – Tylko przekazać IM.

- Komu?! Co ty idiotko, zrobiłaś? – wrzasnąłem.

- Miałam pozwolić żeby zniszczyła to co między nami jest? – zapytała cicho. – Gdybym kazała ci wybierać między mną, a nią, wybrałbyś tę małą wiedźmę. Musiałam działać.

Czułem jak zimna ghula zamienia mój żołądek bryłę lodu. Już wiedziałem, gdzie jest Blanche. Medalion palił żywym ogniem. Nie zastanawiając się nad tym co robię aportowałem się.

* – Sevi – imiona celtyckie (kornwalijskie), znaczy dosłownie: „truskawka”.