W Żonglerze

Otworzyłem oczy. Promienie słońca brutalnie wtargnęły do pokoju, w którym się znajdowałem. W mojej głowie panowała kompletna pustka.

- Nareszcie się obudziłeś, Severusie – Albus Dumbledore przyglądał mi się uważnie. – Już zaczynaliśmy się bać, czy aby nie tobie należało podać Eliksir Nadziei.

- Eliksir Nadziei? – zapytałem półprzytomnie.

- Ten, który uwarzyłeś razem z Eden – uśmiechnął się łagodnie. – Czyżbyś nie pamiętał?

Nienawidziłem, gdy traktował mnie jak małego chłopca. Skrzywiłem się ze złością (i za chwilę tego pożałowałem, o wiele mniej boleśnie było tylko ruszać oczami).

- Jak tu się dostałem? – świszczałem przeraźliwie.

- A zgadnij Snape – oparta o framugę, z niedbale założonymi rękoma zezowała na mnie Morgana. Dopiero w tej chwili zauważyłem jej obecność. – Świta? – rzuciła zgryźliwie.

- Świta – warknąłem w odpowiedzi. – Zapomniałbym ci podziękować za wydanie mnie Czarnemu Panu, a potem uratowanie mi tyłka. Tak więc: dziękuję – warknąłem sarkastycznie.

Roześmiała się piskliwie, choć może odrobinę mniej zgrzytliwie niż zwykle.

- Snape, a myślałeś, że on nie wie o twojej zdradzie? – zapytała cicho. – To nie Harry Potter, który wierzy w to co się do niego mówi, to Lord Voldemort czarodziej, który zdradę ma we krwi.

- Z tego co pamiętam, powiedziałaś mu o moim braku wierności jeszcze przed pojawieniem się Harryego Pottera – warknąłem. – A pan dyrektorze, też robił ze mnie idiotę?

Morgana drgnęła niebezpiecznie. Albus Dumbledore zgarbił się i pokręcił głową.

- Nigdy świadomie, nie wysyłałbym cię do Toma, gdybym miał pewność, że on wie o twojej nielojalności.

- Ma rację, on nic nie wiedział – przytaknęła rzucając mi złośliwe spojrzenie. – Powinieneś się cieszyć, że żyjesz Snape.

Zmiąłem w ustach kilka przekleństw. Czy zawsze musiała robić ze mnie ostatniego kretyna? Zastanawiając się logicznie, Morgana miała rację. Lord Voldemort nie jest naiwny. Kilka wspomnień, nie mogło go zwieźć.

- Gdzie Blanche?

- Tak się właśnie zastanawiałam, kiedy o nią zapytasz – uśmiechnęła się złośliwie mrużąc oczy. – Nic jej nie jest, Snape. Swoją drogą kiedy tu dotarła była w o wiele lepszym stanie niż ty.

- Jak udało nam się…

- Nam się nic nie udało. – nie dała mi dokończyć pytania. – Udało to się mi, Lucjuszowi, Rudolfowi i White. Ty nie byłeś w stanie czegokolwiek udawać. – zauważyła złośliwie. – Swoją drogą ta mała mi zaimponowała. Nie bała się.

Przewróciłem oczami. Mało mnie obchodziło zachowanie Blanche podczas ucieczki. Chciałem wiedzieć jakim cudem udało mi się żywemu stamtąd wrócić.

- To było proste Snape. Jak myślisz, po co przekonywałam Riddle’a, ażeby poczekał aż nabierzesz sił i wtedy nastraszył cię, że skrzywdzi White? Wiem, że traktujesz ją jak własne dziecko i nie pozwolisz skrzywdzić. On też o tym wie. Jak myślisz, czemu wcześniej nie zareagowałam, tylko czekałam, aż ledwo będziesz dyszeć?

- Żeby nie zaczął znęcać się nad dziewczyną od razu – wycharczałem.

- Brawo, byłeś potrzebny dopóki nie powiedziałeś wszystkiego co wiedziałeś. White stała się gwarantem twojego mówienia. Dlatego sugerowałam, żeby dać ci odpocząć.

- Czarny Pan myślał, że ty z czystego sadyzmu… – zacząłem cicho.

- Możliwe – parsknęła gniewnie. – Odnoszę wrażenie, że tylko ja muszę nad wszystkim panować.

- Pamiętam, że ocknąłem się w celi, chyba w następnej siedziała Blanche, ktoś szedł w naszą stronę. To byłaś ty?

Morgana przygryzła nerwowo wargę. Wyglądała na naprawdę złą. Głębokie cienie pod oczami i zwykle blada cera, teraz przedstawiały się wyjątkowo upiornie. Zabawne, że dopiero teraz zauważyłem, że jej czarne, duże oczy nie miały w sobie już czerwonych ogników. Były po prostu czarne i matowe. Sprawiały wrażenie zmęczonych.

- Nie – pokręciła ze złością głową. – To była ta Storm, czy jak jej tam. Głupia gówniara była przekonana, że zdoła wyciągnąć z ciebie sama informacje. Pewnie chciała się popisać przed Riddlem – westchnęła wzgardliwie. – Jakby mu naprawdę chodziło o garść faktów. On po prostu chciał cię upokorzyć. Uznał, że będzie to wspaniała rozrywka.

- Co ona zrobiła? – przerwałem Naddall.

- To przez nią tak długo nie dawałeś znaku życia. Próbowała na ciebie rzucić Torturę Transmutacji.

- Próbowała?

- Ten medalion, który dostałeś od White – uśmiechnęła się złośliwie. – Ciekawa sprawa, wygląda na to, że dziewczyna przejęła część czaru na siebie. W innym wypadku powinieneś umrzeć.

- Nie pamiętam.

- Nic dziwnego – oparła się rękoma o parapet. – Rudolf wpadł tam i zobaczył, co ta mała idiotka wyprawia. Próbował ją powstrzymać, ale… Błyski promienia śmierci z ręki twego szczęścia. Pamiętasz? – zapytała cicho.

- Jedna z przepowiedni Hieny, a więc zabiła go, tak?

- Ogłuszyłam ją – zakończyła cicho. – A potem z pomocą Lucjusza i świstoklika udało mi się was stamtąd wydostać – syknęła pod nosem, przyglądając się krajobrazowi za oknem.

—

Szybko doszedłem do siebie. Właściwie już wieczorem po tej rozmowie chciałem wstać, ale ani Dumbledore, ani Morgana, ani nawet Święta Trójca (która notabene mieszkała w domku dyrektora od zdobycia Ankhu) nie wyrażali na to zgody. Swoją drogą Potter z Granger wygłaszający monologi na temat mojego nadszarpniętego zdrowia to zaiste zdumiewający widok. Musiałem przyznać, że chłopak naprawdę dużo umiał, a przynajmniej wiele się od ostatniego roku w Hogwarcie nauczył. Nosił Ankh na szyi i ten malutki, złoty amulet nadawał mu dodatkowej powagi. Chwilami naprawdę wierzyłem, że on jest w stanie pokonać Czarnego Pana.

Głowiłem się tylko nad nieobecnością Blanche. Wydawało mi się całkowicie niezrozumiałe, dlaczego (skoro nic się jej nie stało) jeszcze mnie nie odwiedziła. Myślałem też o Sevi i Silanie. Czy nic im się nie stało? Były pod opieką Deidre, i tym jednym się cieszyłem. W gruncie rzeczy była dobrą matką. A przynajmniej wydawało mi się, że nigdy nie pozwoliłaby skrzywdzić naszych dzieci.

- Morgana kuleje – zauważyłem następnego dnia, patrząc jak kobieta tłumaczy coś Potterowi.

- Severusie, ktoś musiał zapłacić za twoje i Eden zniknięcie – Albus Dumbledore podążył za moim wzrokiem.

- To na nią został zużyty Eliksir Nadziei – wywnioskowałem.

- Nie – pokręcił głową. – Oczywiście, że nie. Eliksir podała Eden dla Deidre.

- Przeżyła? – zapytałem chłodno.

Dyrektor sprawiał wrażenie, jakby miał ochotę powiedzieć mi dlaczego matka moich dzieci potrzebowała tego eliksiru. Tylko, że akurat to mnie nie obchodziło. Głupia Blanche, po co dawała jej ten eliksir? Dla kobiety, która marzyła o jej śmierci?

- Gdzie są Hepzibah Sevi i Silan Sorley?

- U Falghara razem z Blanche i Deidre. Nie zapytasz co się stało?

- Nie.

Dziwne, ale po tym co zrobiła D., nie znienawidziłem jej. Właściwie stała się dla mnie dziwnie obojętna. Nie obchodziło mnie jakim cudem przeżyła, albo dlaczego jej życie wisiało na włosku.

- Severusie, spróbujesz ją zrozumieć?

- Nie. Dlaczego Blanche mieszka u Falghara?

- Eden, usunęła swojego ojca z Elfiej Rady. Mieszka u La Fayetta, bo nakłania radę do opowiedzenia się po naszej stronie. Ponadto wczoraj miała wizytę we francuskim Ministerstwie Magii, próbuje zdegradować pozycję swego ojca – uśmiechnął się słabo. – I chyba zaczyna jej się to udawać.

- Zawsze wiedziałem, że jest mądra – zauważyłem spokojnie.

—

Fragment relacji Blanche Eden White zamieszczonej w marcowym wydaniu Żonglera.

(…) Magiczny Świat ma prawo do poznania prawdy. Nie jesteśmy bezpieczni. Ministerstwo Magii od kilku miesięcy jest już w rękach Śmierciożerców. Jednym z głównych doradców obecnego Ministra Magii jest Ethan Amadeusz Romulus White. Mam powody przypuszczać, że jest on jednym z najbardziej zaufanych sług Tego – Którego – Imienia - Nie – Wolno – Wymawiać. To głównie z jego polecenia (…).

Opuściłem duży fragment tekstu, w którym napisano o wszystkich dekretach, przy których tworzeniu pomagał Ethan. Dalej była mowa o iluzorycznym Ministrze Magii, stronniczości Proroka Codziennego i mojej domniemanej niewinności. Dziewczyna prostymi słowami (w bardzo wybiórczy sposób) przedstawiła Severusa Snape’a. Dzięki niej kolejny raz moja reputacja uległa diametralnej zmianie. O ile po sierpniowych artykułach uważano mnie za biednego, zakochanego idiotę, o tyle teraz przedstawiony zostałem jako nawrócony śmierciożerca, który sprzeciwił się Czarnemu Panu. Właściwie nie wiem, która wersja mniej mi się podobała. Uważniej zacząłem śledzić ostatni akapit.

(…) Przedstawiciel Wspólnoty Magicznej* potwierdza, iż planowany na 14 marca w Londynie Kongres Wspólnoty odbędzie się. Zastrzega jednocześnie o zaostrzeniu środków ostrożności. Podobno Ministrowie Magii mają przybyć wraz ze swoimi Aurorami. Doniesienia te są ostro krytykowane przez obecnego ministra Korneliusza Knota.

Blanche uśmiechnęła się promiennie w moją stronę. Na jej twarzy nie widać było ani śladu po niedawno przeżytym porwaniu.

- Wiesz co się stanie, po opublikowaniu tego w jutrzejszym numerze Żonglera? – zapytałem cicho.

Kiwnęła głową.

- I wszystko co zostało tu napisane to szczera prawda?

Ponownie pokiwała głową.

- Aż dziw, że napisane to zostało w Żonglerze – podsumowałem.

* – Wspólnota Magii – Coś na kształt Unii Europejskiej;)