Nad grobem

Niech mi ktoś wytłumaczy dlaczego po tych wszystkich renowacjach w moim departamencie dalej czułem się źle? Chyba na starość mięknę, bo w chwili gdy Weasley otrzymywał nominację na dyrektora Departamentu Przestrzegania Prawa miałem ochotę powiedzieć mu, że ten jego sukces jest zwykłą ułudą.

A może powoli zaczynała ciążyć mi moja rola w tym przedstawieniu? Jakby nie patrzeć awansowałem na jednego z głównych aktorów i w dodatku tych bardziej miernych. Święto Duchów przesiedziałem za zamkniętymi drzwiami w swoim gabinecie. Nie miałem ochoty oglądać przygłupio wyglądającego Silana w szacie imitującej skórę lamparta z dużym, wściekle tygrysim kapeluszem. Zamiast symbolicznego przesiedzenia kilku minut wraz z całą ekipą, przeglądałem pierwotyp zadań turniejowych. Postąpiłem humanitarnie, oni mnie nie cierpią, więc nie muszą czekać aż wyjdę, żeby porozmawiać (i czym prędzej uciec do domu), a ja nie zostaję zmuszony do użerania się z nimi i słuchania fałszywych uprzejmości.

Zadania wydawały mi się umiarkowanie trudne. Blanche powinna dać sobie z nimi radę. Co do innych kandydatów… części z nich nie znałem, drugą część i owszem (ale to nie byli prawdziwi geniusze, mieli smykałkę, zmysł, ale… nie iskrę bożą). A może mieli, tylko ja nie potrafiłem tego w nich dostrzec?

- Wejdzie szef do nas na chwilę – Silan opierał się wygodnie o framugę drzwi.

Kolejny raz zostało silnie urażone moje poczucie estetyki, gdy tak przyglądałem się jego szacie.

- Nie wejdę, Stock. Nie uczestniczę w głupich zabawach.

- W Hogwarcie, szef co roku musiał…

- I co roku przeżywałem z tego powodu katorgę.

- W takim razie ja posiedzę z szefem – zaproponował.

Wykrzywiłem wargi. Wydawało mi się zupełną bzdurą, żeby marnował swój czas na bezsensowne siedzenie ze mną.

- Lepiej załatw mi świeże słoneczniki – wycedziłem.

Spojrzał na mnie zdezorientowany. Jego brzydka twarz przypominała w tej chwili mordkę bulteriera.

- Serio? To znaczy jeśli załatwię słoneczniki, to szef będzie zadowolony? – zapytał z niedowierzaniem.

Kiwnąłem głową, zastanawiając się o co mu chodzi. Uśmiechnął się szeroko i wyszedł z biura. Wrócił po kilku chwilach niosąc osiem dorodnych słoneczników.

—

Wyglądał tak jak go zapamiętałem ostatni raz. Zaniedbany, nie odwiedzany, zapomniany. W małym wazonie stały przyniesione przeze mnie parę lat słoneczniki. Zgniły, sczerniały, ale nadal rozpoznawałem w nich słoneczniki. Niezgrabnie oczyściłem wazon i włożyłem świeże kwiaty.

- Tak sobie pomyślałem, że… – nie wiedziałem co dalej powiedzieć.

Chyba zbyt wiele myślenia powoduje, że zaczynam rozmawiać ze zmarłymi i to w dodatku tymi, których nie ma. A może to Święto Duchów niosło ze sobą taki nastrój?

- Najpierw myślałem, że zmarłaś, bo przetrzymywałaś mugoli na rozkaz Czarnego Pana. I to wydawało mi się nawet właściwie, bo była i zbrodnia i kara… – umilkłem zastanawiając się jak przekazać to co miałem na myśli. – A potem dowiedziałem się, że umarłaś bo broniłaś mugoli przed śmierciożercami i tego już nie mogłem zrozumieć. Nie było zbrodni, ale była kara… Na początku obwiniałem dyrektora i w pewnej chwili byłem nawet skłonny go zabić, ale potem coś zrozumiałem… Ty nie zostałaś ukarana, tylko dokonałaś wyboru i to identycznego jak ja. A winą za dokonanie wyboru można obarczyć tylko tego, kto wyboru dokonał. Umarłaś, bo chciałaś umrzeć… – zakończyłem koślawo.

Przez chwilę jeszcze milczałem stojąc nad grobem, po czym usiadłem na znajdującej się nieopodal ławce. Listopadowa noc była całkiem ciepła i przyjemna. Łagodny wiatr uderzał w moją szatę wprawiając ją w ruch. Łopotała obijając się o moje nogi.

Dopiero po chwili ją zobaczyłem. Szła w moim kierunku, lekko pochylona do przodu. W ręku niosła kilka słoneczników. Mimowolnie uśmiechnąłem się pod nosem i zamarłem czekając na to co będzie dalej.

Morgana kompletnie nie zwracając na mnie uwagi przystanęła nad mogiłą. Była bledsza niż zwykle i jakaś dziwnie nieuporządkowana. Włosy były wyraźnie rozczochrane, a peleryna rozpięta i poplamiona.

- Też pomyślałaś żeby odwiedzić grób Hieny? – zapytałem cicho wyrywając ją z letargu.

Wzdrygnęła się i spojrzała na mnie półprzytomnie.

- Romulus zorganizował zasadzkę w Hogsmeade na Zakon Feniksa – wyszeptała cicho. – Zginęło tylu postronnych… pierwszy raz w życiu szkoda mi innego życia.

Poderwałem się jak oparzony. Atak na Zakon Feniksa? Zasadzka?

- Kto zginął? – zapytałem szybko.

Uśmiechnęła się słabo.

- Potter żyje, ale zginęło dużo innych… dzieciaki miały właśnie wypad do Hogsmeade, gdy to się zaczęło…

- Blanche… – zacząłem, ale przerwała mi śmiejąc się.

- Nie widziałam jej, ani wśród żywych, ani wśród martwych – bezwładnie klapnęła obok mnie. – Zaraz będziesz mógł przeczytać wszystko w Proroku Wieczornym.

- Nie ma o czym czytać – usłyszeliśmy spokojny głos za naszymi plecami.

Rudolf ze słonecznikami w dłoni szedł ku nam. Wyglądał wyjątkowo spokojnie.

- Bellatrix nie żyje – rzucił jeszcze. – Nie wiem kto, ale zabili ją.

—

Kochany, panie profesorze!

Na pewno słyszał pan o tej tragedii, która wydarzyła się w Hogsmeade. Tak mi przykro kiedy widzę puste miejsca, przy których jeszcze dwa tygodnie temu siedzieli moi znajomi. Tato był ostatnio w szkole i powiedział mi, że widocznie tak musiało być.

Jaki on wspaniały. Wie pan, że spędził cała godzinę z rodzeństwem, tych którzy zginęli? Pocieszał ich, rozmawiał. Byłam z niego taka dumna.

Nie mogę się doczekać aż pana zobaczę w Boże Narodzenie. Szkoła bez pana to nie to samo. Ogólnie ostatni rok jest jakiś taki inny. Brakuje w nim czarodziei, o ile zrozumie pan co mam na myśli. Pusto w Hogwarcie.

Profesor McGonagall została wyrzucona z pracy. Tato powiedział, że współpracowała z Zakonem Feniksa, a on jako organizacja podziemna jest zakazany. Razem z nią szkołę opuściła profesor Trelawney (nie wiem dlaczego). Nie podobają mi się te wszystkie dekrety magiczne odnoszące się do szkoły. Wydaje mi się, że są niesprawiedliwe. Wie pan, że część czarodziei mugolskego pochodzenia została zmuszona do siedzenia na końcu sal w specjalnie do tego przeznaczonych miejscach? Wygląda to jak izolatka. Nauczyciele nie mają prawa pytać tych uczniów o ile jakiś czystokrwisty zna odpowiedź na pytanie. Podobno w kolejnym roku mają zostać wprowadzone specjalne podręczniki dla nich.

Czarna Magia to nie jest przedmiot dla mnie. Profesor Sinclair jest na mnie wściekły. Według niego celowo i naumyślnie blokuję jego klątwy. A ja naprawdę nie wiem dlaczego kiedy próbował pokazać działanie jakiegoś zaklęcia na pająkach, to nic się nie stało. Myślę, że to nie moja wina, ogólnie w szkole są problemy z czarnomagicznymi zaklęciami.

Przeczytałam już wszystko i zrobiłam jak pan mi polecał listę powtórzeniową do konkursu. Zaczyna mi na nim naprawdę zależeć, myśli pan, że mam szansę? Zapomniałabym: jad skorpeny po, czy przed oczami żuka w eliksirze na niestrawność? Dean objadł się pasztecikami dyniowymi i strasznie boli go brzuch (a nie chce iść do pielęgniarki).

Przyjadę tydzień przed świętami. Mam nadzieję, że zdąży mi pan pokazać Ministerstwo. Jeszcze nigdy tam nie byłam. Może jak skończę szkołę przyjmie mnie pan do pracy? Byłoby wspaniale, znowu byłabym blisko. Oczywiście wcześniej musiałby pan swoje odzrzędzić i odwarczeć, ale na pewno by się pan zgodził. Znam ja pana, oj znam!

Strasznie się dziś rozpisałam. Znalazłam taki fajny pokój, w którym jest mnóstwo informacji o elfach. Wszędzie są książki i przedmioty i do końca poznałam historie niektórych plemion. Ten pokój jest na siódmym piętrze. Ciekawe dlaczego dopiero w ostatnim roku na niego natrafiłam.

Żegnam się z panem bardzo gorąco, bo już naprawdę za dużo piszę, a profesor Sinclair idzie w moją stronę. Pewnie znów chce żebym spróbowała przekląć pająka (cała klasa się śmieje jak to robię). Jak dobrze, że nie muszę zdawać OWUTEMu z Czarnej Magii, oblałabym jak nic. O i zapomniałabym napisać, że profesor Chark pozwolił mi chodzić na Obronę. Miał pan rację ten przedmiot może mi się w życiu przydać.

Teraz to już naprawdę kończę. Ma pan na pewno dosyć mojego słowotoku. Tato mówi, że więcej mówię niż myślę. Najgorsze jest to, że ma świętą rację.

Do zobaczenia na świętach. Jak ja się nie mogę doczekać aż pana uściskam!

Blanche

PS: Przepraszam za chaos w liście, ale nie mam czasu zastanawiać się nad tym co piszę, ani tego poprawiać, bo profesor Sinclair co kilka sekund na mnie zerka. Chyba wie, że coś kombinuję. Napisałabym jeszcze o Sam-Pan-Wie-Czym, ale nie mogę, w każdym razie rokowania się coraz lepsze. Udało mi się coś osiągnąć. No to do zobaczenia, panie profesorze.