Nowy plan

- Ważne, ażeby znaleźć kogoś w departamencie Eksperymentalnych Trucizn i Wywarów. – zakończył swój monolog Romulus.

Czarny Pan przyglądał mu się uważnie. Wężowe ślepia błyskały niebezpiecznie.

- Jak sprawy wyglądają z moim czcigodnym zdrajcą? – wysyczał cicho.

- Wyśmienicie, panie. Już niedługo wpadnie w pułapkę.

- Czy elfy przejdą na moją stronę?

- Jestem tego prawie pewien.

- Prawie? – tym razem głos Lorda Voldemorta brzmiał wyjątkowo groźnie. – Widzisz Romulusie, mam nowy doskonały plan. Tak doskonały, że zdrajca wpadnie w pułapkę bez wyjścia. Chyba nie chcesz wpaść koło niego.

- Panie, nigdy nie śmiałem spiskować przeciwko tobie. Zawsze pozostawałem ci wierny. – Zapewniał gorąco Romulus.

- Nie potrzebne mi są twoje słowa, potrzeba mi czynów. Udasz się jutro do ministerstwa do czarodzieja nazwiskiem Scott…

—

Pogrzeb Narcyzy odbył się w bardzo niewielkim gronie. Właściwie włożono tylko jej ciało do grobu, a grób zasypano zwykłym piachem. Byłem ja, Lucjusz, Morgana, Bellatrix i Rudolf.

Nigdy wcześniej tak długo nie trwałem w ciszy, jak podczas tej smutnej uroczystości. Zmarła osoba, która kiedyś była dla mnie całym światem, potem świat istniał bez niej, a na końcu stała się tylko prochem świata. Zwykła, przeciętna, szara. Pospolita, w najgorszym tego słowa znaczeniu. Nie wyróżniła się w żadnej mierze, ale jest to głównie cechą ludzi bez charakteru. Ludzi z natury słabych, których powinno się prowadzić za rączkę, ażeby do czegokolwiek doszli.

W ostatnim roku życia wykazała więcej siły charakteru niż w pozostałych trzydziestu sześciu razem wziętych. A jednak stojąc nad grobem i wiedząc, że jej już nie zobaczę, nie było mi przykro. Nie było mi nawet źle. Było mi to obojętne. Tak szalenie obojętne, że przestraszyłem się własnej obojętności.

- To całkiem ludzkie, Severusie – zauważył dyrektor klepiąc mnie po ramieniu. – Zbyt wiele śmierci widziałeś. Zaczynasz obojętnieć na cierpienie.

Nic nie odpowiedziałem. Bo właściwie co miałem powiedzieć? Im dłużej żyłem i paprałem się w tym bagnie tym bardziej… chciałem umrzeć? Nienawidziłem życia? Coś w tym musiało być.

- Mam dla ciebie dobrą wiadomość – uśmiechnął się pogodnie. – Widzisz, będziesz mógł sprowadzić tutaj Deidre Sunwood.

Drgnąłem.

- Dlaczego?

- Przede wszystkim dlatego, że doniesiono mi o obławie jaką na nią szykują aurorzy…

- Aurorzy?! – wpadłem mu w słowa.

Albus Dumbledore podrapał się po długim, haczykowatym nosie.

- Na wakacjach byłeś często widywany w jej towarzystwie. Ktoś musiał o tym donieść dla odpowiednich uszu… Nie jestem pewien, czyj to był pomysł, ale planowany jest całkowity nadzór nad nią, jej domem i pracą. Lepiej, żeby do tego nie doszło, poza tym mam kilka ciekawych informacji o niej i jej rodzinie.

—

Ethan uśmiechał się w moją stronę. Wydawał się bardzo zadowolony. Ostatnia nominacja jaką otrzymał zdumiała mnie tak mocno, że do tej pory patrząc na niego wydawało mi się, że coś w tym wszystkim nie pasuje. Przede wszystkim został mianowany Naczelnym Rady Elfów, po drugie otrzymał honorową funkcję od francuskiego Ministerstwa Magii – był francuskim przedstawicielem do spraw walki z Ciemnymi Mocami.

- Życie bywa przewrotne, prawda? – zapytał spokojnie – Jeszcze wczoraj byłem zwykłym elfim arystokratą, a dziś mogę pałętać się po całym Ministerstwie Magii i wszyscy uważają to za coś wspaniałego. – Zaśmiał się sztucznie. – Może już niedługo przestaniesz być poszukiwany?

- Nie rozumiem, co próbujesz sugerować – warknąłem w odpowiedzi.

- A czy ja cokolwiek sugeruję? Przyjacielu, stoimy po jednej stronie, odkąd okazałeś się wiernym sługą Czarnego Pana moje serce jest dla ciebie otwarte. Możesz na mnie liczyć. – Zachichotał, jakby powiedział wyjątkowo dobry dowcip.

- Zawsze byłem lojalny właściwej stronie. – Rzuciłem dwuznacznie.

- Wiemy, wiemy o tym. – Zamyślił się. – Co myślisz o zamieszkaniu w mojej rezydencji? Nie musiałbyś się wiecznie ukrywać, mógłbyś wreszcie odpocząć, a poza tym Blanche przestała by mi suszyć głowę. Widzisz ona ciągle wmawia mi, ze zaszła jakaś fatalna pomyłka. Jest święcie przekonana, że jesteś niewinny jak nowonarodzone niemowlę.

Czułem jak serce zamarło mi w piersi. Blanche wierzyła we mnie. Podły obłudnik, nawet nie wiedział jak bardzo ucieszyła mnie wiadomość, że choć jedna osoba jest święcie przekonana o mojej niewinności.

- Musiałbym to przemyśleć. – odparłem po chwili namysłu.

- Oczywiście, po prostu wydaje mi się, że to byłby dobry pomysł, prawda?

- Wyśmienity.

—

- Nie podoba mi się ta nominacja White’a – powiedziałem cicho.

Albus Dumbledore gładził swoją długą brodę. Co jakiś czas potakiwał znacząco głową. W końcu powiedział:

- Potrzebny mi jest Draco i Deidre. Chłopca już mam, pozostało tylko sprowadzić kobietę. Mam nadzieję, że zrobisz to już dziś. Potem wszystko wyjaśnię. Nie ma na co czekać. – Zakomenderował. – Czym prędzej muszę wyjeżdżać i tak zbyt długo zwlekałem. – Mruczał pod nosem kompletnie nie zwracając na mnie uwagi.

Stałem w miejscu nie wiedząc co robić. Nie uśmiechała mi się wizyta w domu kobiety, która mogła mieć ochotę mnie zamordować. Poza tym…

- Dyrektorze, czy… czy ta propozycja mieszkania u Ethana, nie wydaje się panu pułapką?

- I mnie się tak zdaje, ale to pułapka, w którą chcesz wejść – rzucił nie starając się udawać zainteresowanego – Severusie, idź i sprowadź Deidre, to jest najważniejsze.

—

Siedziała na sofie. Bez zbytniego zainteresowania przerzucała kolejne kartki jakiejś ksiązki. Mieszkanie było jeszcze mniejsze niż je zapamiętałem i jeszcze bardziej zawalone książkami. Zniknęło gdzieś pedantyczne uporządkowanie z jakim wszystko było przed roku ułożone. Na podłodze walały się zużyte chusteczki.

- Deidre? – zapytałem cicho, jakbym sprawdzał, że to naprawdę ona.

Zerwała się jak oparzona. Przez kilka chwil przyglądała mi się z mieszaniną radości i niedowierzania, w jej oczach błysnęły łzy, potem rzuciła się na mnie z pięściami. Uderzała z całej siły. Nie reagowałem, czekając aż minie jej wściekłość.

- Morderca! Zdrajca! Wierzyłam ci, ufałam ci, kochałam cię! Podły hipokryto, marzę, żebyś zgnił w Azkabanie! Brzydzę się tobą! – krzyczała z płaczem, zadając kolejne ciosy.

Zakrztusiłem się i zacząłem kaszleć. Zbladła jeszcze bardziej.

- Sev, co tobie? – zapytała cicho. Duże jak groch łzy kapały jej z oczu. – Ja nie chciałam zrobić ci krzywdy!

Emocje u kobiety to rzecz niezrozumiała. Chwilę temu sprawiała wrażenie istoty gotowej do zamordowania mnie, a teraz wtulała się we mnie łkając i pociągając nosem. Nieśmiało objąłem ją. Łkanie przerodziło się w szloch, który wstrząsał jej drobnym ciałem. Przód mojej szaty był już całkiem mokry. Nie przeszkadzało mi to. Liczyło się to, że ona mnie kocha. Mogła się wściekać i wrzeszczeć, że chce mojej śmierci, ale chwilę temu powiedziała, że mnie kocha. I zachowywała się tak, też dlatego, że mnie kochała. Tak więc chyba po raz pierwszy od bardzo dawna byłem szczęśliwy. Najgorsze było to, że nie wiedziałem jak powinienem się zachować.

- Deidre, musisz wziąć coś na uspokojenie – powiedziałem w końcu łagodnie. – Puść mnie, zdaje mi się, że w szacie mam Eliksir Uspokajający.

Ku mojemu zdumieniu zachichotała przez łzy.

- Skąd wiedziałam, że nie powiesz, że tęskniłeś? – zapytała pociągając nosem. – Powiedz chociaż, że już mnie nie zostawisz.

- Nie mogę ci tego obiecać. Przyszedłem, żeby cię zabrać do Albusa Dumbledore’a.

Podniosła zdumiona głowę. Chyba szykował się kolejny napad złości.

- On żyje?

- Tak, właśnie z jego polecenia tu przyszedłem. – Dopiero po chwili zrozumiałem, że jestem dyplomatą o elastyczności zastygłego betonu.

- A więc chcesz mi powiedzieć, ze przyszedłeś tu tylko dlatego, że ktoś ci kazał?! – wrzasnęła odskakując ode mnie jak oparzona.

- Nie, no oczywiście… – zacząłem szybko się tłumaczyć.

- Milcz! To ja ci mówię, że cię kocham, a ty przychodzisz do mnie tylko dlatego, że ktoś ci kazał?! – ryknęła. – Ty okropny, arogancki…

Cóż, nie jestem też retorykiem.

- Deidre! – uciszyła się zdziwiona, że krzyknąłem. – Dlaczego ty wszystko tak opacznie pojmujesz? Pójdziemy do Dumbledore’a on ci wszystko wytłumaczy!

Zaczęła się śmiać.

- Sev, czy ty potrzebujesz adwokata do tego, żeby powiedzieć, że ci zależy? – zapytała cicho.