Potter wszedł do mojego gabinetu punktualnie wpół do dziewiątej. Był wyjątkowo blady i zły. Łypnął na mnie groźnie, zacisnął knykcie i rzucił:
- Mam szlaban, panie profesorze.
Spojrzałem na niego uważnie zastanawiając się, czy moja chęć pogodzenia się nie była aby przedwczesna. Ręką wskazałem mu miejsce w kącie komnaty, gdzie stało wiadro z gumochłonami.
- Zgniłe od dobrych – powiedziałem.
Chłopak podszedł do wiadra i ze złością zaczął pracować. Przyglądałem mu się w milczeniu. Emanowała od niego dziwna energia. Dumbledore powiedział, że Harry może w przyszłości stać się potężnym czarodziejem. Pierwszy raz zgodziłem się z tym. Może, o ile wcześniej nie wykończy się szalonymi pomysłami dyrektora. Przewróciłem kolejną stronę wypracowania. Co prawda jakiś uczeń postawił dość kontrowersyjną tezę, ale… całość miała spójny kształt i ku mojemu zdumieniu teza została udowodniona. „Eunice Storm, Gryffindor klasa piąta” – przeczytałem.
- Heh… – mruknąłem niewyraźnie stawiając dziewczynie Powyżej Oczekiwań.
Zamyśliłem się. Faktycznie Eunice nie była najgorsza z Obrony Przeciw Ciemnym Mocom. Co prawda, nie była jakimś geniuszem, ale… dawała sobie radę. W dobrym tempie przyswajała informacje. Całkiem dobrze walczyła i… o dziwo ma pewne całkiem przydatne cechy: logikę, zdolność przewidywania ruchów przeciwnika i zwinność.
Harry Potter ubabrał się zgniłą flegmą gumochłona.
- Załóż rękawice – warknąłem.
Chłopak popatrzył na mnie niechętnie. Mierzyliśmy się wzrokiem. Zacisnął usta i wymył ręce. Osuszył je skrajem szaty i włożył rękawice.
Rozległo się pukanie do drzwi.
- Wejść – warknąłem krótko.
- Dzień dobry panie profesorze, humor się poprawił? – do gabinetu weszła Blanche niosąc kilka ciężkich książek.
Zaczerwieniłem się co nie uszło oku Harrego. Brawo, niech rozniesie po całym Gryffindorze, że stary Snape rozmawia z gryfonką jak z dobrym znajomym.
- Przeczytałam te książki. Coraz bardziej boję się turnieju – jęknęła nadal nieświadoma obecności Złotego Chłopca. – O, Harry!
- Blanche… – wymamrotał wytrzeszczając oczy.
- Szlabanik? – uśmiechnęła się w jego stronę. – Mogę ci pomóc?
- Jeśli… Snape… ekhm… profesor Snape pozwoli – wydusił nadal szczerze zdumiony.
Dziewczyna spojrzała na mnie prosząco.
- Rób co chcesz – warknąłem.
—
Draco Malfoy miał rozkaz i próbował go wykonać nad wyraz sumiennie. Raz wygłupił się z Potterem w pociągu, drugi raz z naszyjnikiem. Trzeci błąd mógłby kosztować go bardzo dużo. Morgana powiedziała mi, że Lord Voldemort rozważa zamordowanie Narcyzy. Nie wiem skąd miała te informacje, ale byłem pewien, że mogą być prawdziwe. W razie niewykonania zadania Draco, Lucjusz i Narcyza mieli zginąć. Miałem jednak przeczucie, że w razie wykonania zadania ich los jest już przypieczętowany.
- Draco, nie możesz popełniać takich głupstw jak do tej pory – zacząłem cicho. – Dumbledore nie jest głupi i domyśla się kto stoi za tym nieszczęsnym naszyjnikiem.
- Wcale nie – warknął rozgniewany dziedzic. Spojrzał na mnie ze złością. – Chcesz, żebym przestał się starać, żebyś mógł zabłysnąć u boku Czarnego Pana. Chcesz zająć miejsce mojego ojca…
Podszedłem do okna. Wydawało mi się, że dzieciak jest wyjątkowo głupi. Gdybym w istocie chciał to zrobić, to czy starałbym się mu pomóc? Lepiej byłoby zostawić go samemu sobie, ażeby się zwyczajnie pogrążył.
- Robię to o co mnie poprosiła twoja matka – wycedziłem w końcu.
- Nie mieszaj jej w twoje interesy – rzucił napastliwym tonem.
- Draco, zastanów się co mówisz. Nie grasz tylko dla siebie, ale również dla rodziny. Wspólnie możemy wymyślić plan pozbycia się…
- Nie będę niczego z panem obmyślać! – wrzasnął zły. – Dam sobie radę! Jestem z rodu Malfoyów. Z tych Malfoyów! To pan ma szlamowatą krew…
Zbladłem. Niewiele osób wiedziało o moim pochodzeniu.
- Ciotka mi powiedziała i powiedziała mi również, żebym ci nie ufał – cedził zimno słowa.
- Przywołuję cię do porządku…
Zaśmiał się złośliwie.
- Nie musisz. Już nic nie możesz mi zrobić. Jestem wyżej od ciebie i co teraz?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz