Ratując Harrego Pottera

Dziś w godzinach porannych znaleziono ciało znanego aurora i Ministra Magii Rufusa Scrimgeour’a. Według nieoficjalnych wiadomości Proroka Codziennego mówi się o rzekomym samobójstwie. Jak podaje jedna z bliskich znajomych Ministra: „Rufus od kilku miesięcy był bardzo przygnębiony. Często wspominał, że chciałby z tym wszystkim skończyć. Byłam głupia, nie domyśliłam się, że może się otruć”.

Równocześnie został zatrzymany jego bliski współpracownik Percy Weasley. Wiele osób z ministerstwa, uważa, że może on być zamieszany w całą sprawę. „Już w szkole był bardzo ambitny. Chciał zostać najmłodszym ministrem w dziejach magicznego świata.” – wspomina Angelina Johnson. Inna znajoma Weasley’a (imię i nazwisko do wiadomości Proroka Codziennego) dodaje: „Percy, byłby zdolny do wszystkiego byle sięgnąć po to, czego pragnie”.

Sprawą zajęło się Biuro Aurorów. Do czasu wyboru nowego ministra funkcję tą będzie sprawował były Minister Magii Korneliusz Oswald Knot. Zapytany o to jak czuje się znowu na tym stanowisku, odparł: „Jestem zaszczycony, że mogę przyczynić się dla dobra naszego świata”. (więcej na str. 3)

Weasley nigdy nie był zbyt pojętnym uczniem. Kujon, spragniony władzy – tak, ale tylko tyle. Oskarżanie go o zamordowanie Ministra Magii było nie tylko idiotyzmem, ale również widocznym szachrajstwem ze strony Czarnego Pana. Chciał zdyskredytować całą rodzinę, więc uderzył w czuły punkt. Możliwe nawet, że Lucjusz Malfoy wpadł na ten pomysł, albo podał stosowne dane. Wzruszyłem ramionami. Nie powinno mnie to za grosz obchodzić. W końcu to tylko głupi, rudy Weasley. Spojrzałem z zainteresowaniem na stronę trzecią, gdzie znajdowała się krótka biografia Scrimgeour’a i kilka bardzo pochlebnych o nim opinii.

„Był najwłaściwszą osobą na tym stanowisku” – wspomina Eve Smith. „Teraz w tych mrocznych czasach, kiedy powrócił Sam-Pan-Wie-Kto trzeba było ministra takiego jak on. Rządzącego twardą ręką, prawego i odważnego”.

Nie doczytałem dalej. Harry Potter właśnie szedł obładowany torbami z zakupami. Przez kilka tygodni zmężniał. Jego twarz stała się chłodniejsza i bardziej dystyngowana. Już nie przypominał złośliwego gówniarza z brzydką blizną na czole. Teraz był jakiś… potężniejszy. Rozejrzał się wokoło, jakby sprawdzał, czy nikt go nie śledzi i przykucnął w pobliskich krzakach. Położył tam jakąś małą paczuszkę. Zauważyłem jak wyciągnął pelerynę niewidkę i rozpłynął się w powietrzu nakładając ją.

- Głupek – wycedziłem pod nosem.

Morgana usiadła koło mnie. Wyglądała całkiem nieodpowiednio w prostych, mugolskich spodniach i zielonym golfie. Zakrztusiłem się widząc małego, pieska ze spłaszczonym pyszczkiem, którego niosła pod pachą.

- Manekin w sklepie też miał takiego psa – wyjaśniła.

- A co z nim zrobisz jak już się stąd ulotnimy? – wycedziłem cicho.

- Zawsze chciałam mieć jakieś zwierzę – zakpiła. – Dla ciebie też mam ubranie.

- Już ci kiedyś mówiłem, że pasują do ciebie różne gady.

- Włożysz. Będziesz regularnie nakładał mugolskie ciuchy, tylko po to, ażeby nie wyróżniać się z tłumu – warknęła.

- Potter, zostawił jakąś paczkę pod tamtym krzakiem –zmieniłem temat. – Wydaje mi się, że uzgadniają ostatnie przygotowania do jego wyrwania z tego miejsca.

- Bardzo możliwe. Masz jakiś plan?

- Najlepiej byłoby się dowiedzieć, co jest w paczce, ale jak znam życie Zakon obserwuje ją w tej chwili dokładnie i raczej nie możemy tam tak po prostu podejść i ją zabrać.

- Pewnie nie. Ciekawe, czy jest zabezpieczona czarami.

- Na pewno. Założę się, że nie może tego odczytać nikt oprócz Lupina, albo McGonagall.

- Więc co robimy? – zapytałem.

- Sprawdzamy – zachichotała głaszcząc nazbyt miło pieska.

—

Merlin biegał między nami ucieszony. Zanim korowodem matka jaszczurzyca i trójka młodych. Blanche ponakładała małym wstążki na szyje i w ten sposób rozróżniała, która jest która.

- Urwanie głowy w ministerstwie – powiedziała spokojnie – Knot chce o wszystkim wiedzieć, wydaje mi się, że on jest jakiś dziwny, ale tato mu ufa. Stwierdził nawet, że przy odrobinie dobrej woli może stać się nowo wybranym ministrem.

Podniosłem z zainteresowaniem głowę. Czyżby Knot związał się z Czarnym Panem? Nie, nawet ten chciwiec nie byłyby na tyle nierozgarnięty. Czekałem na wiadomość od Morgany.

- Nie politykuj, White.

- Wysłałam dwa listy do elfów. Niech mi pan uwierzy, że oni coś ściemniają. W obu odpisali, że nic nie wiedzą o wojnie z Czarnym Panem i nikt nie prosił ich o opowiedzenie się po którejś ze stron – zrobiła zadumaną minę. – Nie rozumiem w takim razie co chciał osiągnąć tato, pertraktując tylko z Radą. W końcu Rada to tylko kilkunastu elfów, dodając do tego wojsko da to najwyżej dwustu, może trzystu…

Pokręciła z niedowierzaniem głową. Widocznie nie umiała pojąć braku logiki w rozumowaniu Ethana. Ja właściwie też. W końcu im więcej elfów po stronie Czarnego Pana tym lepiej dla Romulusa. Chyba lepiej…

- Jak można w dzisiejszych czasach nie słyszeć o ciemnej stronie? – zapytałem spokojnie.

- No właśnie. Jak można? – zachichotała. – Falghar, powiedział, że mi pomoże. Wie pan, on bardzo przeżył śmierć swojej żony – nerwowo ugniatała dłonie.

Wydawało mi się, że cała krew odeszła z mojej twarzy.

- Powiedz mi ile on ma lat? – warknąłem.

Zaczerwieniła się jak piwonia.

- Jest niewiele starszy ode mnie… niecałe jedenaście lat… starszy…

- Co to było jedenaście lat! Jak rzut kamieniem za płot! – zakpiłem. – Czy ty nie chodziłaś z jakimś Nicolasem, czy innym przygłupem?

- Czy ja panu robię wyrzuty z kim się pan spotyka? – zapytała pomijając zdanie o przygłupach.

- Ja jestem dorosłym człowiekiem.

- Ja także jestem dorosła. A pan jest hipokrytą. Widziałam pana dziewczynę i nie wygląda nawet na trzydzieści lat, poza tym u elfów wiek inaczej się liczy.

—

„Severus Snape, jednak niewinny? Nowe dowody w sprawie zabójstwa Albusa Dumbledore’a.

Jak podają tajne źródła Proroka Codziennego, nie wydaje się wcale oczywistym, że Severus Snape (Angielski Mistrz Eliksirów, nauczyciel w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart, autor i współtwórca kilku książek) zamordował dyrektora Hogwartu, Albusa Dumbledore’a. Nikt oprócz Snape’a i garstki śmierciożerców, nie wie co wydarzyło się na wieży. Jednakże jak dodaje nasz anonimowy informator, gdy Mistrz Eliksirów uciekał mamrotał pod nosem: „Skoczył, po prostu skoczył”.

Vincenty Crabbe, jeden z najlepszych uczniów, przyznaje: „Snape uwielbiał dyrektora. Zawsze mu wierzył, traktował jak ojca. Nie byłby w stanie zabić z zimną krwią. Zbyt długo go znam.”.

Okrutne pomówienia? Złośliwe plotki? Czego bał się Snape uciekając z Hogwartu? Może doskonale wiedział, że zostanie oskarżony o morderstwo? A może kogoś chronił? Czy mógł to być Draco Malfoy?

Gregory Goyle przytakuje: „Draco zawsze mówił, że poczciwy Snape zrobi dla niego wszystko. W końcu był jego ojcem chrzestnym. Zawsze go faworyzował.”. Jedna z ślizgonek niezwykle urodziwa Milicenta Bulstrode, zdaje się popierać tę tezę: „Nie było dla nikogo tajemnicą, że Malfoy nie cierpiał dyrektora. Często przy stole się z niego nabijał. W ogóle to był taki szczurowaty chłopak, on prawie nikogo nie lubił. A Dumbledore widocznie faworyzował jego największego wroga, Harry’ego Pottera.”…

Przerwałem czytanie tego szmatławca. Jak nic maczał w tym palce Czarny Pan. Zdyskredytować Malfoy’a i oczyścić mnie z zarzutów. A wszystko po to, abym mógł zacząć pracować w ministerstwie. Spojrzałem na zegarek.

Już czas.

—

Członkowie Zakonu Feniksa powoli zbliżali się do mieszkania Dursley’ów. Przyczailiśmy się z Morganą. Mundungus Fletcher stał koło jakiegoś kosza na śmieci i uparcie zdawał się w nim grzebać. Remus Lupin zapukał do drzwi wejściowych. Otworzyła jakaś chuda kobieta. Wywiązała się krótka wymiana zdań i wyszedł Harry Potter. Powiedział parę słów w stronę najprawdopodobniej ciotki. Widziałem, ze nerwowo drga mu ręka.

Moja towarzyszka poruszyła się niespokojnie.

- Źle to widzę. Ośmiu śmierciożerców. Członków Zakonu rozpoznałam czterech i to…

- Cicho – przerwałem jej. – Chyba zamierzają użyć świstoklika.

- Nie zdążą – wycedziła Morgana. – Śmierciożercy biegną w ich stronę. Ruszamy.

- Uważaj na eliksir, działa jeszcze tylko dwadzieścia minut – szepnąłem.

- Drętwota! – wykrzyknęła celując w najwyższego śmierciożercę. – Cholera, prawie wszystkie zaklęcia jakie znam są raczej mocno czarnomagiczne.

- Nie używaj ich. Czarny Pan nie może się domyśleć, że ktoś z kręgu… – przerwała mi kiwając głową. – Alapus!

Śmierciożerca walczący z Lupinem odskoczył na bok. Widocznie nie zorientował się, z której strony nadciągnął niespodziewany atak. Potter sam walczył z dwoma przeciwnikami. Musiałem przyznać, biegnąc w jego stronę, że dzieciak ma talent. Potrafi wykorzystać proste zaklęcia w bardzo skuteczny sposób. W jego rękach, nawet Expelliarmus było całkiem silne.

- Ictus! – stanąłem koło chłopaka.

Wydawał się, jakby nawet nie zauważył mojego przybycia.

- Ten z lewej! – sapnął, a ja posłusznie zacząłem z nim walczyć.

Morgana w chwili nieuwagi przeciwnika wrzasnęła:

- Fulminis! - zaklęcie było tak silne, że śmierciożerca przeleciał kilka metrów i uderzył w płot. – Bierz chłopaka!

- Szybko! – chwyciłem Pottera za rękaw i zaczęliśmy uciekać. – Łap za świstoklik! – rozkazałem.

Czułem, że eliksir przestaje działać. Jeszcze chwila i zacznę się przemieniać. Zniknie sympatyczny mugol z baru mlecznego na rogu, a pokaże się moja znienawidzona przez Pottera twarz.

- Nie działa! Nastawiony był dokładnie na trzynastą, a już prawie dwadzieścia po – czerwone światło mignęło mu koło ucha.

Moje palce znowu zaczęły stawać się szczupłe i długie. Widziałem zdumienie na twarzy dzieciaka. Zmrużył oczy, gdy zaczął rozpoznawać kto pomógł mu w walce. Nie zastanawiając się dłużej chwyciłem go za ramię i z trzaskiem aportowaliśmy się.