1 września

Na początku sierpnia byłem całkowicie wolnym człowiekiem. Więcej, byłem sławny. Muszę przyznać, że sława była dziwna. Część inteligentniejszych ludzi nienawidziło mnie przekonanych, że zamordowałem Albusa Dumbledore’a, druga część przekonana o mojej nieszczęśliwej pozycji w całej sprawie (i tej przeklętej miłości do Narcyzy) święcie wierzyła w moją niewinność.

Oba te dość dziwne punkty widzenia sprawiały bardzo zabawne sytuacje. Otóż gdy szedłem ulicą część osób żywo mnie pozdrawiała, inna część pokazywała palcami, inna przeklinała, a ostatnia udawała, że w ogóle nie dostrzega.

Jedyną osobą wybitnie niezadowoloną z mojej nadmiernej sławy była Morgana. Sprawiała wrażenie nawet wściekłej ilekroć jakaś czarownica uśmiechała się do mnie, albo odwrotnie, gdy ktoś po prostu życzył mi rychłej śmierci. Ja czułem się w pierwszym przypadku zażenowany, a w drugim miałem ochotę zdzielić delikwenta jakimś szybkim zaklęciem.

- On już ma swoją drugą połowę! – ryknęła w stronę jakiejś kędzierzawej dziewczyny, która przyglądała mi się wyjątkowo intensywnie.

- Nie denerwuj się tak – odpowiedziałem wyjątkowo zadowolony z jej napadu szału. – Ignoruj. Udawaj, że nie widzisz. Ta metoda jest najlepsza. Na zbyt nadgorliwych spójrz z wyższością i tyle.

Spojrzała na mnie z niechęcią.

- To nie o to chodzi. Po prostu wyobrażam sobie co stanie się jeśli wszystko wyjdzie na jaw. Snape, nie wiem czy zauważyłeś, ale jesteś w sytuacji bez wyjścia. Cokolwiek zrobisz…

Przystanąłem. Miałem ochotę nie powiedzieć tego, o czym święcie byłem przekonany już od prawie roku.

- Cokolwiek zrobię, zawsze będę zły? – dokończyłem za nią.

Machnęła ręką.

- Nie powinno mnie to obchodzić, wiesz? – wycedziła uśmiechając się fałszywie. – Powinnam się cieszyć, że najprawdopodobniej zgnijesz w Azkabanie. Wszyscy zgnijemy. Chyba, że Riddle zwycięży…

- Jeśli zwycięży to też zgnijemy – warknąłem cicho. – Tylko, że na wolności. Co za różnica, gdzie gnić?

- Żadna – świdrowała mnie spojrzeniem. – Problem polega na tym, że ty masz dla kogo nie gnić. A wszystko wskazuje na to, że zgnić musisz.

Przez chwilę milczeliśmy zgodnie.

- Co ty zrobiłeś z włosami?

—

Blanche oglądała listę książek. Marszczyła zabawnie nos i przekrzywiała głowę.

- Ciekawe kto będzie uczył czarnej magii – zastanawiała się głośno. – Może to będzie jakiś starzec z odstającą łopatką? Albo wiedźma!

- Nie mam pojęcia – wycedziłem. – Znam za to najsłabszą uczennicę z tego przedmiotu…

Zaśmiała się głośno.

- Bardzo zabawne. Strasznie zabawne. W życiu nie słyszałam nic zabawniejszego – przedrzeźniała mnie. – Pan się ze mnie nabija, a ja jestem prefektem naczelnym. Teraz mogę odbierać punkty, powetuję sobie na Slytherinie! – zagroziła.

- Och, Merlinie! – udawałem przerażonego. – Jakaś ty mściwa! Wyhodowałem żmiję na własnej piersi…

Jaszczurka wyjrzała zza szafki na naczynia i pytająco podniosła łepek. Eden roześmiała się na całe gardło. Słysząc jej śmiech dzieci Merlina kolejno powłaziły na grzbiet ojca i całkiem jak on pytająco podniosły łepki do góry. Parsknąłem rozbawiony.

- Nie będzie pan taki szczęśliwy jak pójdziemy na pokątną po zakupy – powiedziała poważnie.

- Z nimi? – wskazałem podbródkiem na rodzinę jaszczurek.

—

Harry Potter zmaterializował się nagle. Rzucił mi niechętne spojrzenie i włożył pelerynę – niewidkę do kieszeni. Założyłem ręce na piersiach uważnie mu się przyglądając. Byliśmy w moim domu.

- O co chodzi? – zapytałem chłodno.

- Co pan zrobił z włosami? A zresztą co mnie to obchodzi – zrobił głupią minę. – Na pewno nikt nie wie, że tu jesteśmy? – Złoty Chłopiec widocznie nie do końca darzył mnie zaufaniem.

- To pytanie, ja powinienem zadać tobie – wycedziłem chłodno. – Nikt nie wie, że tu jesteśmy? Z nas dwóch to nie ja dzielę się każdą informacją z przyjaciółmi.

- Z nas dwóch, tylko ja mam przyjaciół – odgryzł się.

Zignorowałem jego ostatnie zdanie.

-Więc co jest tak nagłą potrzebą…

- Horcruxy.

- Co z nimi nie tak?

- Wyruszam na ich poszukiwanie. Nie mogę dłużej siedzieć w… – przełknął ślinę – tam gdzie siedzę. Musze zacząć działać. Chciałem, żebyś wiedział w razie gdybym ja, albo ty… gdybyśmy wiedzieli cokolwiek o horcruxach.

Założyłem ręce na piersiach.

- Potter, nie mam zamiaru mówić ci co jest horcruxem, bo takiej wiedzy nie posiadam. Mogę jedynie pomóc ci w ich zniszczeniu, albo odnalezieniu. Powiedz mi wszystko co wiesz, a wtedy ja uzupełnię twoją wiedzę.

Chłopak usiadł przy stole. Przygryzł wargę, jakby się nad czymś głęboko zastanawiał.

- A dlaczego to ty nie możesz powiedzieć pierwszy, co wiesz? – zapytał cicho.

- Nie jesteśmy na jarmarku, nie mam zamiaru się z tobą targować.

Uśmiechnął się pod nosem. Widocznie nie miał ochoty wdawać się w kłótnie.

- Z profesorem Dumbledorem doszliśmy do wniosku, że horcruxów jest prawdopodobnie siedem, bo to najbardziej magiczna liczba według Voldemorta. Horcruxami był pierścień Marvola, dziennika Toma Riddle’a, medalion Slytherina. Pozostały jeszcze trzy horcruxy i sam Voldemort. Nie mam pojęcia, czy medalion został zniszczony, bo razem z dyrektorem znaleźliśmy tylko jego imitację i parę słów od jakiegoś RABa, że ten poznał jego sekret i już nie żyje. – zamilkł.

- To wszystko?

- Chyba tak. Teraz twoja kolej, Snape.

- Czyli zostały tylko trzy horcruxy i Czarny Pan? – bardziej stwierdziłem niż zapytałem.

- Nie wiem, może ten RAB wcale nie zniszczył medalionu – zauważył.

- Na twoim miejscu nie ruszałbym się na razie z miejsca, tylko szukał kim mógł być ten człowiek i gdzie mógł ukryć prawdziwy medalion.

- Ciekawe jak mam to odkryć. Jakbyś nie zauważył, Snape, Anglia jest dużym krajem.

- Potter, nie szukaj wśród wszystkich czarodziei, tylko wśród śmierciożerców. Możesz sobie nawet uprościć sprawę i szukać tylko wśród czystokrwistych rodzin z nazwiskami na B. – wytknąłem kąśliwie. – Czystokrwistych rodzin nie jest wiele, głównie z nich byli rekrutowani pierwsi śmierciożercy.

Zamilkliśmy. Oboje widocznie zastanawialiśmy się co jeszcze powiedzieć.

- Teraz twoja kolej. Masz powiedzieć mi coś czego nie wiem.

- Jeden z horcruxów ukryty jest w Czarnej Puszczy – warknąłem, nie dodałem, że nawet znałem miejsce jego ukrycia.

—

Blanche ciągnęła swój wózek przez peron numer dziewięć i trzy czwarte. Razem z jej ojcem powoli szliśmy obok niej. Romulus wydawał się znudzony i zniesmaczony spojrzeniami, jaki rzucano nam.

- Profesorze Snape, nie uczy pan w tym roku? – zaczepiła mnie jedna ze ślizgonek.

- Nie, w tym roku opiekunem Slytherinu i nauczycielem eliksirów jest profesor Slughorn – odparłem chłodno.

- Szkoda – uśmiechnęła się ciepło, a ja miałem niejasne przeczucie, że czytała artykuł w Proroku Codziennym.

- Profesor Snape jest całkiem prywatnie – wtrąciła Blanche. – Odprowadza mnie, prawda profesorze?

- Oczywiście – przytaknąłem. – Sama mogłabyś zabłądzić i nie trafić do pociągu.

Ethan zachichotał, a jego córka rzuciła mi pełne oburzenia spojrzenie.

- Powinien pan się przyznać, że po prostu nie chce się pan ze mną rozstawać.

- Przyłapałaś mnie – zgodziłem się z dziewczyną. – Każdy nie chce się rozstawać z dziewczyną, która całe dnie siedzi ci nad głową i hałasuje i nie daje spokoju i wiecznie ma coś do powiedzenia.

- Właśnie! – klasnęła uradowana. – Wiedziałam, że pan mnie lubi. 

- Uwielbiam twoją samokrytykę.

- Niech pan za bardzo nie tęskni, spotkamy się na świętach i na turnieju… – mrugnęła do mnie porozumiewawczo, co część stojących bliżej uczniów przyjęła z jawnym zgorszeniem.

Uśmiechnąłem się podnosząc brwi do góry.

- Przy mnie jest pan szczęśliwszy – przyglądała mi się badawczo. – Kurczę… ja nie mogę. Pana włosy!

- Masz problem i koniecznie musisz o nim porozmawiać? – kompletnie nie wiedziałem o co jej, a wcześniej Morganie i Potterowi, chodziło z tymi włosami.

- Pana włosy! Jak wrócicie do domu, niech pan koniecznie spojrzy w lustro.

—

Spojrzałem w lustro. W pierwszej chwili nie zauważyłem żadnej zmiany. Nadal wyglądałem jak przedtem. Te same zapadnięte, czarne oczy. Ta sama ziemista cera i czarne włosy… W moim wyglądzie była jednak subtelna różnica. Wytrzeszczyłem oczy przyglądając się własnemu odbiciu.

- Co do licha? – zapytałem głupio.