Innowacje

Kuchnię w domu White’ów traktowałem jako pomieszczenie wielofunkcyjne. Zazwyczaj po prostu w nim jadłem. Dziś natomiast siedziałem nad stertą papierów zastanawiając się kto do licha ciężkiego próbował sabotować najważniejszą imprezę magicznego świata w tym roku. Szaleniec, który chciał zorganizować Turniej o tytuł Mistrza Eliksirów był prawdopodobnie śmierciożercą. Śmierciożercą, który na rozkaz Czarnego Pana miał ośmieszyć Ministerstwo Magii.

Rzuciłem zdezorientowane spojrzenie w stronę kalendarza. Mamy środek… właściwie prawie koniec września, podczas gdy turniej ma się odbyć już w marcu… W tej chwili powinienem oglądać dokładny opis turnieju. Powinien istnieć plan, rozpiska zadań turniejowych, lista uczestników wraz z dokładnym opisem ich osiągnięć. Jest koniec września, a ja nie mam nic.

Nerwowo zmiąłem kolejny kawałek papieru i wrzuciłem go do kosza.

Ethan przysiadł się wygodnie naprzeciw mnie i uważnie obserwował moje ruchy. Ten pół elf wyraźnie działał mi na nerwy. Z trudem opanowałem atak furii i jeszcze raz zacząłem zbierać wszystkie informacje do kupy.

- Może zamiast sam się miotać, wziąłbyś kilka osób do pomocy? – zapytał rozsądnie.

Miał rozbawiony, trochę rozleniwiony głos. Wydawało mi się, że jest szczerze zachwycony moją nieudolnością.

- Masz rację! – wykrzyknąłem ironicznie podnosząc się z miejsca.

Pospiesznie zbierałem papiery. Przyglądał mi się zdziwiony.

- Mam racje?

- Masz rację. Mam cały departament ludzi. Do tej pory nic nie robili i jakiś idiota im za to płacił. Teraz będą pracować na podwyższonych obrotach – wybałuszył oczy. – Mogę pożyczyć na chwilę sowę?

- Proszę bardzo – rzucił sucho.

„Stock, za godzinę masz być w moim gabinecie. Snape.” – nabazgrałem na kartce.

- Chcesz iść do pracy o tej porze?

Kiwnąłem głową kończąc przywiązywanie listu do nóżki płomykówki.

- Jest prawie dziesiąta w nocy – zauważył.

- Wieczorem najlepiej się myśli.

—

Silan Stock nie wyglądał na zbyt zachwyconego, gdy o jedenastej w nocy stał w moim gabinecie w ministerstwie. Krzywił się zdenerwowany, gdy tylko się odwracałem. Warknąłem pogardliwie komentując jego zielonkawą szatę w złote księżyce. Widocznie chłopak uwielbiał się wyróżniać.

- Mam nadzieję, że chodzi o coś poważnego, zepsuł mi szef randkę – wymamrotał pod nosem.

- Straszne.

- Katastrofa – przytaknął.

- Katastrofa, to jest to, co zobaczyłem przeglądając plany konkursu… – zacząłem, ale przerwał mi:

- …o tytuł Mistrza Eliksirów. Wiem, że są na nic, ale to nie powód, żeby ściągać mnie do ministerstwa w środku nocy. Rok temu byłoby to nawet niemożliwe. Nikt nie siedział w stróżówce dwadzieścia cztery godziny na dobę.

Rzuciłem mu zdegustowane spojrzenie. Stanowczo za wiele mówił.

- Zostało nam mało czasu, a ty wydajesz się jedyną osobą, która orientuje się w całym departamencie – całkiem świadomie schlebiłem mu.

Uśmiechnął się pod nosem mile połechtany.

- Szef nie może się beze mnie obejść? – podchwycił.

—

W ciągu kolejnych tygodni zacząłem wprowadzać w departamencie pewne innowacje. Przede wszystkim każdy z wydziałów dostał precyzyjne instrukcje czym ma się zajmować. I tak zostały utworzone wydziały: eksperymenty magiczne nad najsilniejszymi truciznami; zastosowanie wywarów leczniczych; zastosowanie eksperymentalnych wywarów leczniczych; zastosowanie trucizn w wypadkach leczniczych; eksperymenty magiczne w zastosowaniach komercyjnych eliksirów; ziołolecznictwo; antidota stosowane na najsilniejsze trucizny; antidota na jady zwierząt magicznych; antidota na klątwę wampiryzmu i wilkołactwo, oprócz tego były trzy wydziały zajmujące się magicznymi właściwościami składników eliksirów (rośliny, magia, zwierzęta), jeden w którym rozpatrywano nowe innowacyjne eliksiry i potwierdzano ich skuteczność, jeden w którym opracowywano nowe trucizny (powstał na wyraźne życzenie Czarnego Pana) i prawie osiem wydziałów zajmujących się użyciem eliksirów, antidotów i trucizn w magomedyce.

Z mojego gabinetu z głośnym trzaskiem wyleciały wszystkie meble, które zastąpiłem jak najużyteczniejszymi sprzętami.

Praca nad konkursem poszła ostro do przodu. Silan rzeczywiście znał się na organizacji takich imprez. Potrafił szybko odnaleźć się w nowej sytuacji (został awansowany na mojego zastępcę), miał masę pomysłów. Pod koniec października byłem przekonany, że wyrobimy się ze wszystkim. W dużej mierze to moje przekonanie zawdzięczałem jemu.

- Przynoszę cotygodniowe raporty – powiedział wchodząc do mojego gabinetu.

- Połóż je na biurku – mruknąłem kończąc ważyć eliksir szybkiego gojenia ran z innowacyjnym dodatkiem (jadem skorpiona).

- Będzie cotygodniowy obchód?

- Tak.

Pod koniec każdego tygodnia obchodziłem wszystkie wydziały i przeglądałem efekty ich pracy. Był to dobry sposób, ażeby się przekonać, czy nowo wybrani przewodniczący sprawdzają się na swoich stanowiskach. Szybko zrozumiałem, że poziom sympatii moich podwładnych nie przekracza sympatii jaką darzono mnie w Hogwarcie.

- Z czasem się przyzwyczają – powiedział pewnego razu Silan.

- Nie muszą. Nie szukam przyjaciół, tylko dobrych pracowników.

Zaśmiał się cicho.

- Wiedziałem, że szef powie coś w tym stylu.

—

Morgana razem z Lucjuszem Malfoy’em odwiedzili mnie w biurze. Malfoy uważnie obejrzał wnętrze. Prosty, cynowy kociołek wisiał nad kominkiem, obok w kredensie były poukładane składniki eliksirów, a na stoliku stały rzędem: alembik, retorta, moździerz i różne rodzaje noży, chochli.

Ja sam siedziałem przy prostym biurku, którego rozmiar wyglądał na całkowicie minimalny, na prostym, spartańskim krześle. Z podłogi usunąłem dywan (po co komu dywan przy ważeniu eliksirów?). Próbki eliksirów i sposoby ich przyrządzania były alfabetycznie ułożone w trzech dużych rozmiarów, szafach.

- Musiałeś zasłonić okno? – zapytał.

- Słońce działa niekorzystnie na próbki eliksirów. Zmienia ich działanie – wyjaśniłem. – Co was tu sprowadza?

- Nie wierzysz w wizyty towarzyskie? – zakpiła Morgana.

- Nie twoje – odparłem patrząc jej w oczy.

Zaśmiała się piskliwie.

- Masz świętą rację. W ciągu najbliższych dwóch tygodni zostanie rozwiązane biuro aurorów – zakomunikowała.

Zmarszczyłem brwi. Widzialnie maczał w tym palce Czarny Pan.

- Czarodzieje się na to nie zgodzą.

- Zgodzą, gdy wydarzy się coś co zmieni ich punkt widzenia – Lucjusz uśmiechnął się cynicznie. – Zawsze nie lubiłem Weasley’ów.

- Wrobicie Percy’ego Weasley’a?

- Nie śmiemy. Dostanie awans. Będzie dyrektorem Departamentu Przestrzegania Prawa. Powoła do istnienia Biuro Ochrony Czarodziei, które w większości zostanie zapełnione byłymi Aurorami i…

- …śmierciożercami? – wpadłem jej w słowo.

Morgana kiwnęła głową z wyraźną satysfakcją.

- Weasley chyba o tym nie wie.

- Oczywiście, że nie. Jest na tyle pazerny na władze, że podpisze wszystko byleby się wybić.