Życie

Deidre wróciła do mojego życia z największą możliwą pompą. Nigdy wcześniej nie była taka krzykliwa. Śmiała się nienaturalnie głośno, wesoło dowcipkowała z Ethanem i ignorowała Blanche. Tego ostatniego nie potrafiłem zrozumieć. W końcu moja ulubiona uczennica była dla niej wyjątkowo miła. Chciała ją ze wszystkim poznać, wszystkiemu przedstawić, rozkazała nawet skrzatowi domowemu słuchania się jej. Tylko, że Deidre się zacięła. Ilekroć próbowałem jej uzmysłowić idiotyzm postępowania łypała na mnie spode łba i milczała urażona.

- Zachowujesz się irracjonalnie – wycedziłem zimno po którejś z awantur. – Przygotowuję Blanche do konkursu o tytuł mistrza eliksirów to normalne, że spędzam z nią trochę czasu.

- Trochę? – syknęła zła. – Cały czas z nią jesteś, a jak przychodzisz to wiecznie opowiadasz jakie zadziwiające postępy poczyniła! A mnie to nie obchodzi.

- Przygotowuję ją do konkursu o tytuł mistrza eliksirów od samego początku. Dla mnie to naprawdę ważne jak wypadnie – starałem się mówić prawie, że łagodnie.

- A ja, ja jestem ważna? – zapytała napastliwie.

Wzruszyłem ramionami. Co miałem zrobić, żeby zrozumiała?

—

Harry Potter przyglądał mi się podejrzliwie. Nie wydawał się do końca przekonany tym co mu powiedziałem przed chwilą. Sam przekazywałem informacje przekazane przez Deidre.

- Jesteś przekonany, że na pewno potrzebuję tego Ankhu? 

- Jestem o tym bardzo przekonany – warknąłem w odpowiedzi.

- Dlaczego Voldemort nie próbował go znaleźć? Skoro daje nieśmiertelność…

- Czarny Pan nie mógłby go nałożyć, bo nałożyć może go tylko osoba mająca czyste serce, która chce użyć go do pomocy innym, nie dla własnego zysku.

Chłopak zmarszczył nos i zgarbił się. Przez chwilę wydawał się całkowicie bezbronny.

- A jeśli nie dam rady tego zrobić? – zapytał cicho. – Jeśli nie uda mi się go pokonać? Jeśli jestem za słaby?

Nie wiedziałem co mam mu odpowiedzieć. Założyłem ręce na piersiach.

- Jak nie ty to kto? – odparłem pytaniem na pytanie.

- Nie mam pojęcia – westchnął. – Czasami wydaje mi się, że po prostu to wszystko mnie przerasta. Jesteś pewien, że to w okolicach Stonehenge?

- Tak wskazują poszlaki, ale nie mogę być pewien, że Ankh jest ukryty akurat tam.

—

Ostatnie dni grudnia były wyjątkowo mroźne. Blanche zaczynała szykować się do powrotu do szkoły. Nuciła pod nosem jakąś wyjątkowo wesołą melodię i pakowała do kufra książki. Przysiadłem na fotelu i obserwowałem ją.

Im dłużej to robiłem, tym więcej znalazłem przymiotów do skomentowania. Przede źle pakowała, kto to widział, aby na dnie ułożyć ubrania a na górze książki? A poza tym trzeba korzystać z przegródki. Z lewej strony odzież, z prawej książki i przybory do nauki. Czy ona nie może wreszcie zrobić czegoś z tymi włosami? Zawsze są rozpuszczone i zasłaniają twarz. Że też ona nie oślepnie. A w ogóle kto to słyszał, żeby młoda, zgrabna dziewczyna nosiła ubrania rozmiaru młodej orki? Nie mówię od razu, żeby nosiła ubrania za ciasne, ale nie muszą być cztery razy za duże…

- Wygląda pan na złego – uśmiechnęła się promiennie. – Na pewno jest panu smutno, że już wyjeżdżam – zażartowała.

- Za to ja jestem szczęśliwa, że już jutro ciebie tu nie będzie – usłyszałem tuż za moimi plecami cichy głos Deidre. – Sev, zobacz co ci przyniosłam.

Podała mi malutką czapeczkę. Wzruszyłem ramionami oglądając ją. Właściwie po co ona mi ją dała? Mam odprawić skrzata domowego? Blanche roześmiała się cicho.

- A po co mi to? – zapytałem.

White zakrztusiła się i zaczęła cicho chichotać (co kompletnie mnie rozdrażniło). Deidre natomiast wykrzywiła się i stanęła przede mną.

- Severusie, co rzuca ci się w oczy kiedy na mnie patrzysz? – zapytała słodko. – Przypatrz się uważnie. Wiem, że możesz mieć małe trudności, ale specjalnie nałożyłam obcisły golf.

- Ja myślałam, że pan od razu zauważył – wymknęło się Blanche.

- Zauważyłby gdyby zaczął się interesować mną, a ostatnio ograniczaliśmy się do kłótni – warknęła w odpowiedzi Deidre.

Pozieleniałem na twarzy. Moja własna ignorancja powaliła mnie na kolana. Ciekawe jak musiała się czuć Deidre? Pojawia się w ciąży, a ja zamiast od razu zauważyć ten fakt (przyznajmy szczerze, że jeszcze aż tak strasznie tego nie widać) ignorancko kłócę się z nią.

Zieleń ustąpiła miejsca purpurowej czerwieni.

—

Blanche uśmiechała się smutno w moją stronę. Miała takie mądre oczy.

- Jakoś to będzie – powiedziała spokojnie. – Ja na pana miejscu bym się cieszyła. Dziecko to dar, szczęście… – paplała.

Patrzyłem na nią ze złością. Czy ona nie rozumiała? Mogłem w każdej chwili zginąć. A jeśli umrze też Deidre? Jeśli oboje umrzemy? Co wtedy będzie? A jeśli Potter pokona Czarnego Pana, ale mimo wszystko nie zostanę uniewinniony? Przecież to będzie piekło dla tego dziecka. Żyć z piętnem rodzica śmierciożercy. Poza tym przyznajmy szczerze, że ja nie nadaję się na rodzica.

- Eden, idziemy bo spóźnisz się na pociąg – zawołał Ethan.

- Będzie dobrze – uśmiechnęła się jeszcze i wyszła.