Wbrew moim oczekiwaniom, następnego dnia po szkole nie rozniosło się, że Wielki Nietoperz Hogwartu był w latach młodości nagminnie maltretowany. Po kilkunastu dniach zacząłem nawet wierzyć, że White dobrze zrobiła pozbawiając mnie obrazu tamtego zdarzenia. Nadal wiedziałem, co się wtedy stało, ale było to coś innego niż do tej pory.
Nadeszły SUMy. Pierwszy raz w życiu przejmowałem się tym wydarzeniem jako nauczyciel. Oczywiście nie jakoś specjalnie, ale bardziej niż zwykle.
- I jak ci poszło? – zapytałem, gdy Blanche wyszła z sali po egzaminie z Obrony Przeciw Ciemnym Mocom.
Uśmiechnęła się spokojnie i wzruszyła ramionami.
- W porządku – odpowiedziała.
- Trudne były pytania?
- Pytania nie, ale praktyka… – zaniemówiła. – Chyba obleję Obronę.
Nie wydawała się zbytnio przerażona tą informacją.
- Jak mogła ci źle pójść praktyka? – żachnąłem się.
- Wszystko szło dobrze dopóki… Wszystko było dobrze, póki profesor Tofty nie kazał mi rzucić oszołamiacza… a Impedimento, to była kompletna farsa… Mcmillan z Ravenclawu przez przypadek zranił profesora Tofty’ego w ramię, a mój oszałamiasz zamienił się w bandaż…
- Rzucałaś oszałamiaczem w Taftyego? – zapytałem z niedowierzaniem.
- Nie, w szczura – westchnęła ciężko. – Ech, bo on transmutował ołówek w szczura – opacznie pojęła moją minę, bo pospiesznie dodała – Niech się pan nie martwi, nic nie stało się szczurowi.
Prychnąłem z niedowierzaniem.
- Właściwie chyba miał się nawet lepiej niż wcześniej. Zrobił się grubszy i bardziej… hm… więcej się ruszał – wyjaśniła.
—
Czarny Pan wydał z siebie dźwięk podobny do śmiechu. Rzucił powłóczyste spojrzenie na zebranych wokół niego śmierciożerców.
- Nadchodzi czas! – syknął. – Czas, w którym zabiję Harry’ego Pottera!
Bellatrix Lestrange zachichotała przeraźliwie. Peter Pettigrew zbladł. Morgana spojrzała na mnie obojętnie. Lucjusz zadrżał. Ogarnęło mnie dziwne uczucie, którego wolałem nie nazywać.
- Już niedługo mój plan dojdzie do skutku. Już niedługo nie będzie nikogo kto mógłby mnie pokonać. Avery, czy wszystko idzie z zgodnie z planem? – zapytał zimno.
- Tak, panie – mężczyzna uśmiechnął się złośliwie, wyraźnie czymś ucieszony.
- Głupi Korneliusz Knot, nadal nie wierzy w mój powrót. Z drugiej strony, to całkiem przydatne… Snape, powiedz mi dlaczego nie powiedziałeś mi o wizjach Harry’ego Pottera? – zasyczał.
- Nie wiedziałem, panie – skłamałem.
- Crucio!
Poczułem krótkotrwały ból. Nie zdążyłem nawet krzyknąć, gdy dobiegł końca.
- Widzisz, Mistrzu Eliksirów, szpieg jest przydatny dopóki przynosi informacje. Muszę przyznać, że ostatnio coraz bardziej mnie zawodzisz… – zabrzmiało to jak oczywista groźba.
Spuściłem głowę. Teraz mógłby mnie zabić. Kiedy Czarny Pan grozi, to zwykle potem osobnik, któremu grożono nurza się we własnej krwi.
- Romulusie, jakie wieści? – a jednak nie był to dzień śmierci Severusa Snape’a.
Wysoka, zakapturzona postać roześmiała się okrutnie.
- Porwałem Eillen, myślę jej mąż nie zechce już z nami walczyć – nigdy nie słyszałem tak strasznego głosu. – Mam ją zabić, Czarny Mistrzu?
- Nie, jeszcze nie. Możecie odejść. Bellatrix, Romulusie, za mną – zakończył zebranie.
Przez chwilę patrzyłem, jak odchodzą gdzieś w stronę dworu. Odwróciłem się w stronę wioski. Zacząłem iść w jej kierunku. Po kilku sekundach dogonili mnie Lucjusz i Morgana.
- Czyżbyś wypadał z łask? – rzuciła cicho na powitanie.
- Nie, on jeden – zauważył złośliwie Lucjusz. – Ostatnio głównymi aktorami są Romulus, Bellatrix, Avery i McNair.
- Widzisz, Malfoy – zaczęła jadeitowym głosem Morgana. – Tak, czy inaczej: obaj straciliście pewne pozycje.
- Za to ty pławisz się w glorii chwały – wycedził.
- Skoro Czarny Pan pragnie zdobyć przepowiednię… nie musi wzywać Harrego Pottera do Ministerstwa Magii – wypowiedziałem na głos moje myśli.
- Ale to zrobi. Riddle chce upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Gdy odczyta przepowiednię i będzie tam jakaś wzmianka o Potterze, zwyczajnie go zabije. Dumbledore będzie za daleko… – ostatnie zdanie wypowiedziała jakby nie do końca wierzyła w to co mówi.
—
Albus Dumbledore przyglądał mi się uważnie zza okularów połówek. Przemieszkiwał w swoim letnim domku, pod ochroną Strażnika Tajemnicy. Pod moją ochroną.
- …straciłem pozycję, a na dzisiejszym zebraniu Czarny Pan, prawie mnie nie zabił – skończyłem opowiadać.
- A więc powinieneś się mu czymś przysłużyć – w głosie czarodzieja dało się wyczuć niepokój. – Wiem, o planach dotyczących Harrego trochę więcej niż ty, Severusie. Narcyza Malfoy przesłała mi wczoraj interesujący list. Myślę, że powinniśmy pozwolić Harremu dostać się do Ministerstwa Magii.
Spojrzałem zaskoczony na dyrektora. Czyżby obrońca Złotego Dziecka dobrowolnie wypuszczał go w objęcia Lorda Voldemorta?
- Posłuchaj Severusie, nie masz się czego obawiać, zainterweniuje w odpowiednim czasie – kolejny raz opacznie pojął mój wyraz twarzy.
- Po prostu nie podoba mi się ten pomysł – wycedziłem.
- Mi także, ale to jedyne rozwiązanie.
- On pana znienawidzi – szepnąłem cicho. – Kiedy zrozumie, że pan nim manipuluje znienawidzi pana. Naprawdę pan chce tego? Podczas lekcji oklumencji widziałem jego gniew i żal. Kiedyś eksplodują…
—
Niekrótko po północy pojawiłem się przed bramą Hogwartu. W oddali błyskały jakieś czerwone światła. Z zamku wybiegła Pomponia Pomfrey. Widząc mnie zawołała:
- Minerwa dostała kilkoma oszołamiaczami! Ta… ropucha zaatakowała Hagrida!
Ruszyłem pędem za pielęgniarką. Zanim dotarliśmy do McGonagall, gajowy już uciekł. Przykucnąłem przy opiekunce Gryffindoru. Miała ledwo wyczuwalne tętno. Starając się wziąć ją na ręce jak najdelikatniej, żeby nie umarła w drodze do skrzydła szpitalnego podniosłem się na dwie nogi.
- Szybciej, Severusie, masz na sobie kaptur Sam Wiesz Jaki – ponaglała mnie co kilka kroków Pomfrey.
Przez chwilę miałem ochotę warknąć, że dobrze wiem co mam na sobie, ale jakoś zdołałem się powstrzymać. Byłem spięty do granic możliwości. Śmierciożerca niosący ciało oszołomionej nauczycielki do skrzydła szpitalnego. Tego jeszcze nie było.
- Tutaj, połóż ją tutaj! – wskazała na pierwsze z brzegu łóżku Pomponia. – Przynieś mi jak najwięcej eliksirów wzmacniających, o ile masz jakieś. Moje są na wyczerpaniu! – krzyknęła zbolałym głosem.
Coś dziwnego przelało mi się w żołądku. Chyba dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że najbardziej obiektywna nauczycielka Hogwartu, z którą całą pedagogiczną karierę darłem koty, umierała. Wbrew temu, co jej kiedyś głośno powiedziałem, wcale nie chciałem być na jej pogrzebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz