Uniewinnienie

Minęło parę dni od opuszczenia przez Harryego Pottera domu wujostwa. Nie wydał mnie. Miałem szczerą nadzieję, że nie opowiedział tego co mu streściłem Weasley’owi albo Granger. Choć z drugiej strony, on się pewnie z nimi dzieli wszystkim.

Ethan był całkiem w dobrym nastroju. Siedział przy swoim biurku i przepisywał jakieś dekrety dla ministerstwa. Co kilka chwil nawet podśpiewywał wesoło. Rzuciłem mu poirytowane spojrzenie. Z niewiadomych względów, bardzo chciał, żebym przy nim siedział.

- Uwielbiam pracę dla ministerstwa – powiedział uśmiechając się szeroko. – Ogólnie lubię mieć zajęcie. Przed powstaniem Czarnego Pana, strasznie się nudziłem – zachichotał. – Strasznie to teraz głupio brzmi, bo wcale nie chodzi o to, że cieszę, że powstał, tylko… mam zajęcie. Nareszcie nie jestem bezużyteczny.

Nie odpowiedziałem. Skoro spełnia się zawodowo jako kat, to czymże ja jestem, żeby mu odbierać złudzenia?

- Ten cały hałas! Ten huk! Wszystkie głosy w Ministerstwie, uwielbiam wchodzić tam. Mógłbym tam po prostu wejść i słuchać. Korneliusz jest przezabawny. Przezabawny… tak by go określiła Blanche. Dla mnie jest po prostu zbyt słaby na to wszystko. Nawet nie próbuje udawać, że rządzi. Chyba doszedł do wniosku, że to i tak nie ma większego sensu. Za to całkiem sprawnie wykonuje polecenia. Lucjusz Malfoy powiedział, że minister zachowuje się jak skrzat domowy!

Wykrzywiłem wargi udając, że wielce mnie rozbawił jego dowcip. Przyglądał mi się uważnie coraz bardziej zadowolony.

- I na koniec coś, co cię ucieszy – podał mi artykuł Proroka Codziennego.

Zmrużyłem oczy czytając kilka pierwszych zdań.

- Uniewinniony! – zawołał Ethan. – Jesteś od jutra całkowicie wolnym człowiekiem. To jest jutrzejszy artykuł Proroka Codzienngo. Nawet więcej, jesteś bohaterem! Trochę ckliwym, ale zawsze. Zresztą, według mnie, bohaterstwo zawsze jest ckliwe.

Severus Snape uniewinniony, twarde dowody w sprawie zabójstwa Albusa Dumbledore’a.

Dziś z samego rana Czarodziejski Świat obiegła zdumiewająca informacja. Zakończono śledztwo w sprawie domniemanego zabójstwa Albusa Dumbledore’a przez Severusa Snape’a. Jak podaje rzecznik Ministerstwa Magii sprawa została całkowicie wyjaśniona. Pan Snape został całkowicie oczyszczony z zarzutów.

Historia jaka naprawdę rozegrała się na wieży astronomicznej ma charakter nieco melodramatyczny. Otóż podstarzały już kawaler, Severus Snape zakochał się w niezwykle pięknej, choć pustej Narcyzie Malfoy. Ta zepsuta do szpiku kości śmierciożerczyni (o której kontaktach z Sami-Wiemy-Kim nie miał zielonego pojęcia jej szanowny małżonek Lucjusz Malfoy) chciała się przysłużyć i najprawdopodobniej wybić w szeregach Tego-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać. Obmyśliła niezwykle chytry plan, w który wciągnęła swgo syna Dracona Malfoy’a (…)

Nie czytałem dalszej części artykułu. W życiu nie słyszałem gorszych bzdur. Poza tym wcale nie jestem podstarzałym kawalerem! To, że człowiek nie ustatkował się po trzydziestym piątym roku życia jeszcze o niczym nie świadczy!

- Podoba ci się artykuł? – zapytał Ethan. – Sam układałem tę historię.

Zaavaduję cię kiedyś za podstarzałego kawalera, pomyślałem urażony. Chwilę czasu zajęło mi opanowanie złości.

- Jest w porządku – powiedziałem sucho.

- I zostaniesz okrzyknięty bohaterem! Romantycznym cierpiętnikiem! – roześmiał się na całe gardło, a ja zastanawiałem się, czy on aby przypadkiem nie kpi mi w oczy.

- Wspaniale – przytaknąłem bez entuzjazmu.

- Najlepszy fragment jest o tym jak rozpalony pożądaniem zostałeś wyrzucony przez Narcyzę z domu w środku nocy i musiałeś przemieszkiwać pokotem w mugolskiej szopie…

Zakrztusiłem się. Wspaniale, jutro cały magiczny świat przeczyta o idiocie Snapie. Swoją drogą taki artykuł o mnie był chyba sadyzmem. Oczyma wyobraźni już widziałem Gryfonów płaczących ze śmiechu.

- Rita Skeeter pomagała mi to redagować. Bardzo sympatyczna, choć nieco nachalna kobieta.

- Mogłem się spodziewać, że ktoś jej pokroju wymyślił ten artykuł – wycedziłem ledwo panując nad furią.

- Jeśli chcesz możemy jeszcze co nieco we dwóch przeredagować – Ethan był wyjątkowo ugodowo nastawiony.

- Wywal mugolską szopę i… daj mi jeszcze raz ten artykuł – warknąłem przez zaciśnięte zęby.

Godzinę później byłem nawet zadowolony z całej treści. Co prawda nadal wyglądało na moje płomienne uczucie do Narcyzy, ale jakoś całość była zdecydowanie sprawniejsza i czytając ją czułem tylko lekkie zniesmaczenie. No i nie było „podstarzałego kawalera”.

—

Blanche dokładnie odmierzyła ostatnią szczyptę sproszkowanego rogu jednorożca i dodała ją do parującego kociołka.

- Myśli pan, że eliksir wybujałej fantazji zmieniłby trochę działanie, gdybym dodała do niego cztery włosy jednorożca? – zapytała.

Zmarszczyłem nos, zastanawiając się nad odpowiedzią.

- To bardzo możliwe, ale lepszy byłby sok z mlecza zrywanego o północy… chodzi ci o sprecyzowanie fantazji, jak rozumiem – odparłem.

- A gdyby dodać do eliksiru słodkiego snu dwa gramy soku z czyrakobulwy i zamieszać raz w lewo zamiast trzy razy w prawo?

- To jest ciekawszy pomysł sądzę, że dałoby coś na kształt eliksiru spokojnego snu zwalczającego trądzik.

Roześmiała się. Ogólnie często się śmiała. A ja lubiłem słuchać jej śmiechu. Głośnego, dźwięcznego, zupełnie jakby miliony dzwoneczków rozbrzmiewały dookoła mnie.

- Niezupełnie o to mi chodziło – odpowiedziała radośnie. – Myślałam raczej o zwiększeniu skuteczności, przy mniejszej ilości… – zamyśliła się.

Była naprawdę zdolna w dziedzinie eliksirów. Kto wie, czy z wiekiem nie stanie się lepsza ode mnie? Bardzo możliwe, że osiągnie tytuł Mistrza Eliksirów jako jedna z najmłodszych osób w historii. Ja byłem od niej starszy zaledwie o kilka miesięcy, gdy go zdobyłem.

- Proszę pana, gdyby oczekiwano od pana czegoś sprzecznego z tym w co pan wierzy, ale co miałoby pomóc magicznemu światu… zgodziłby się pan to zrobić? – zapytała nieśmiało.

Zawahałem się nad odpowiedzią. Przecież stale wymagano ode mnie poświęcenia.

- Tak, gdybym był sobą – odparłem. – Gdybym był Blanche White nie zrobiłbym tego.

- Oni chcą, żebym odeszła – wyszeptała cicho. – Razem z nimi, na zawsze…

—

Następnego ranka, gdy nie spodziewając się niczego złego zszedłem na śniadanie Blanche właśnie zaczytywała się w Proroku Codziennym. Spojrzała na mnie rozczulona, a ja poczułem, że nie wróży to dla mnie nic dobrego.

- Jaki pan był dzielny, a jaki biedny! – krzyknęła rzucając się na mnie. – I ja się dziwiłam, że pan schudł! Myślałam, że pan kocha tę młodą kobietę z antykwariatu, a w rzeczywistości… tak mi przykro, że pani Malfoy nie żyje! Przecież pan musiał tyle wycierpieć! Ale pan jest dzielny i nigdy się nie skarży! Naprawdę jest pan moim bohaterem! Był nim pan i już wcześniej, ale teraz… teraz to już na amen! – mówiła rozpromieniona.

Wyrwałem się z jej żelaznego uścisku.

- Mogłabyś swoich emocji nie wylewać tak bezpośrednio na mnie? – zapytałem chłodno. – Ilekroć zaczynasz mnie opisywać różnymi epitetami tylekroć kończy się na kleszczowych objęciach. Ja naprawdę nie chcę zostać uduszony…

- I pan jest zawsze taki skromny! I potrafi…

- Poza tym nie wierz we wszystko co piszą w tej gazecie – wskazałem palcem na Proroka. – Zazwyczaj są tam pewne sprawy mocno… wyolbrzymione, albo przekręcone.

- …i zje pan potrójną porcję jajecznicy na bekonie – zakończyła swój wywód.

Nie wiem dlaczego, ale wydawało mi się, ze kompletnie nie słuchała tego co jej przed chwilą powiedziałem.

Coś przeraźliwie uderzyło w szybę. Spojrzeliśmy w tamtym kierunku.

- Sowy? – zapytałem głupio. – Dlaczego jest ich aż tyle?

Dziewczyna wzruszyła ramionami otwierając okno. Wataha ptaków wleciała do pomieszczenia. Upuściła listy u moich stóp i odleciała nie czekając na żadną reakcję. Machinalnie zacząłem czytać jeden z nich na głos.

- Kochany Severusie, nie możesz sobie nawet wyobrazić jak głęboko wzruszyła mnie Twoja historia. Kobiety bywają okrutne… Co to jest do licha ciężkiego? – odrzuciłem ją z obrzydzeniem.

- Listy od pocieszycielek – zachichotała. – Chyba stał się pan wymarzonym partnerem części czarownic w Anglii.

- Te czarownice muszą mieć bardzo słaby gust – wycedziłem zimno. – Zrób coś z tymi listami.

- Ale co?

- Wywal, zniszcz, spal, wolna inwencja – warknąłem.

Coraz bardziej nie podobało mi się to, że nagle stałem się osobą publiczną…