To zabawne z jaką siłą ludzie potrafią nagle wyzwolić tłumioną w sobie nienawiść. Najlepszy przyjaciel wsadzi ci nóż między żebra, a wróg, o którym do tej pory miałeś jak najgorsze zdanie, wzruszy ramionami i powie: przecież mówiłem, że on jest zły. Deidre zareagowała szałem. Rudolf powiedział, że ona nie chce mnie widzieć. Podobno rozbiła połowę mebli w swoim domu, gdy dowiedziała się, że „zabiłem” Albusa Dumbledore’a. Miałem ochotę wywrzeszczeć jej w twarz jak jest naprawdę. Zbierała się we mnie jakaś dziwna, swego rodzaju żałość, gdy tylko ją wspominałem.
- Myślałem, że jesteś raczej po stronie Dropsa – zauważył Lestrange w rozmowie. – Właściwie, miałem taką nadzieję.
Skrzywiłem się nieznacznie. Czy oni wszyscy, muszą mnie nawracać?
- W twoim wydaniu taka nadzieja, jest czystą hipokryzją – zauważyłem cierpko.
Uśmiechnął się blado i nie spiesząc się szedł dalej. Wydawał się taki zmęczony. Zmęczony czymś, czego nazwać nie potrafiłem, czymś co siedziało w jego wnętrzu.
- Sev, kiedyś wierzyłem. Wierzyłem, że służąc mu robię coś szlachetnego. Wierzyłem w jego idee, w jego zamierzenia, w jego plan. Szlamy, mugole, charłaki… moja rodzina ich nienawidziła. Więc, dlaczego ja miałem je kochać? Ja człowiek bez charakteru… – Zaśmiał się ochryple. – Dziś… dziś to po prostu szlamy, mugole i charłaki. Tylko tyle. Wiesz, mam nadzieję, że szybko zginę. Niech mnie trzepnie jakiś auror, mnie maszynę do zabijania. Patrzyłem dziś na Bellatrix i… nie potrafiłem zobaczyć w niej kobiety, z którą się ożeniłem. Widziałem drugiego śmierciożercę. Jak dobrze, że nie mamy dzieci – westchnął – ja… we mnie jest tylko obojętność. Zabijam i jestem mu wierny, bo… komu mam być wierny? Całe moje życie to on. Myślałem, że ty… miałem nadzieję… – machnął ręką.
- Dlaczego wszyscy z taką siłą we mnie wierzycie? – warknąłem niespodziewanie. – Dlaczego nie mogę być po prostu Severusem Snapem podłym śmierciożercą, zdrajcą Dumbledore’a? Dlaczego nie pozwalacie mi być mordercą Potterów i gnębicielem uczniów? Dlaczego wspominacie zajadle Huncwotów, tłumacząc moje okrucieństwo?
Ku mojemu zdumieniu Rudolf uśmiechnął się szczerze, a w jego pustych oczach zajaśniała iskra rozbawienia.
- Nie cierpiałem cię w szkole, wiesz? – rzucił zaczepnie. – Zdolniejszy ode mnie, odrzutek naznaczony przez sławetną czwórkę Gryfonów, to przez ciebie nie mogłem zająć takiej pozycji o jakiej marzyłem w szkole. Musiałem się zadowolić marnym losem towarzysza Normy. Dopiero po szkole zrozumiałem jakie miałem szczęście – zachichotał widząc moją minę – taaa, miałem prawdziwe szczęście, Snape, obcowałem z ludźmi z charakterem. Kto wie, czy to właśnie nie TY miałeś najmocniejszy charakter. Wielu ludzi by się złamało. Taka rodzina, taka reputacja w szkole, ta nieszczęsna historia z Narcyzą, zamordowanie Dumbledore’a, ale nie ty… Ty przesz do przodu. Po tym ostatnim nawet wydajesz się silniejszy. Zmniejszyły ci się wory pod oczami, emanuje od ciebie duma…
- Lecz się, Lestrange – wycedziłem złośliwie.
- O nie, mój przyjacielu – pokręcił głową, śmiejąc się bezczelnie. – Dla mnie za późno na lekarza, ale tobie przydałby się wyspecjalizowany magomedyk…
Syknąłem z bólu łapiąc się za ramię. Mroczny Znak palił.
—
Stałem naprzeciw Czarnego Pana. Już drugi raz w ciągu zaledwie kilku dni, dostałem ten zaszczyt audiencji specjalnej. Skoro staliśmy tylko we dwóch to znaczy że Narcyzie się udało.
- Severusie… – syczący głos Lorda Voldemorta przenikał mnie do szpiku kości. – Stała się rzecz zdumiewająca. Wyobraź sobie, że Narcyza i Dracon Malfoy’owie postanowili przede mną uciec…
Stałem niewzruszony, jakby te słowa nie wprawiły mnie w euforię. Próbowałem nawet nadać swojej twarzy wyraz zdumienia, ale rachując, że może wyjść żałośnie zachowałem obojętną minę.
- Wydajesz się niezbyt przejęty tą wiadomością… – wysyczał.
- Nie wiem, panie, jak zareagować – odpowiedziałem zgodnie z prawdą. – Niesubordynacja Dracona godna jest najwyższego potępienia…
- W głębi duszy cieszysz się – przerwał mi. – Lord Voldemort wyczuwa kłamstwo, każde kłamstwo.
To podkreślenie sprawiło, że zadrżałem. Nie wiadomo dlaczego, wydało mi się, że słowa „każde kłamstwo” mają głębsze, szersze znaczenie.
- Wybacz mi, panie – spuściłem głowę.
- Lord Voldemort nie wybacza, nigdy! – zagrzmiał, a mnie wydawało się, że oto jakiś jadowity wąż szykuje się do ataku. – Nie miej jednak złudzeń, potrafię dbać o swoje interesy. Malfoy’owie drogo zapłacą mi za zdradę. Dziś zapłaci Narcyza, później Dracon. Przygotowałem dla nas małe przedstawienie.
Czułem paraliżujący lęk, jakby przedstawienie miało jakiś bardzo negatywny wydźwięk. Czarny Pan stanął niedaleko mnie. Biło od niego niesamowite zimno, zdało mi się, że stoi koło mnie żywy trup. Po paru sekundach zauważyłem aktorów prywatnego teatru Lorda. Nie spiesząc się szła ku nam Bellatrix w towarzystwie związanej Narcyzy, z drugiej strony śmiertelnie blady Lucjusz i Morgana. Tej ostatniej twarz przedstawiała karykaturalną maskę bólu i gniewu, frustracji i euforii. Chciałem cofnąć się o krok, gdy zrozumiałem do czego to wszystko zmierza.
- Lucjuszu, sądzę, że Azkaban nie nadwyrężył twoich sił i nadal pragniesz mi służyć – wysyczał na powitanie Voldemort.
Malfoy ledwie kiwnął głową, a potem pchnięty przez stojącą z tyłu Gabriele wydukał:
- Tak, panie… – jego słowa tonęły w ciszy wieczoru.
Widocznie wiedział co będzie musiał zrobić. Morgana go ostrzegła.
- Udowodnij mi swoją lojalność – wyrok. – Narcyza Malfoy dopuściła się zdrady. Każda zdrada karana jest śmiercią, nie zgadzasz się?
- Ty, panie, masz zawsze rację – jęknął głucho.
- Zabij ją.
Bellatrix także wyglądała na słabą. Udając niedbałość słabo pchnęła kobietę do przodu. Zwykle dumna głowa szlachetnego rodu Malfoy’ów podniosła do góry różdżkę zamierzając najwidoczniej zakończyć życie żony.
- Nie tak szybko, Lucjuszu – przerwał mu syczący głos Czarnego Pana – Chcę, żeby wiedziała, że umiera. Snape, musi mieć nagrodę za wierną służbę… – wydawał się zadowolony z reakcji jaką wywołały jego słowa.
—
Trzy godziny później ja, Lucjusz i Morgana siedzieliśmy w willi Malfoy’ów. Czułem się wyzuty z siebie samego. Nie chciałem patrzeć na to okrucieństwo. „Nie wahaj się mnie zabić, Lucjuszu!” – przypomniały mi się słowa Narcyzy. Podczas tortur odzywała się niewiele, do krwi zagryzając wargi, wymiotując, ale nie płacząc i krzycząc. Z każdym kolejnym ciosem szlachetniała, jej oczy nabierały dumy i wyższości. Próbowała godnie przyjąć śmierć, próbowała patrzeć w oczy potworowi. Przy ostatnich zaklęciach jej opór całkowicie się złamał i wrzeszczała głosem nieludzkim błagając o avadę. Dziwny ten krzyk przeszywał mnie na wylot. Wzdrygnąłem się, starając odgonić od siebie natrętne wspomnienia.
- Z nim naprawdę jest źle – powiedziała Morgana siadając koło mnie.
W ręku trzymała kubek gorącej, parującej herbaty. Kiwnęła głową w stronę stołu, gdzie stał drugi, taki sam. Przyjrzałem się Malfoy’owi. Podkulił kolana, zacisnął na nich dłonie i kołysał się rytmicznie do przodu i tyłu, do przodu i tyłu, tak bez końca. Zmartwiale szeptał wciąż te same słowa:
- Głupiś! Głupiś!
- On to z rozmysłem zaplanował – wycharczałem – każdy cal tego przedstawienia.
- Wiem. – Odparła cicho. – Wiedziałam, gdy tylko musiałam uwolnić Malfoy’a.
- Bawił się – wycedziłem chłodno. – Zauważyłaś jak dobrał śmierciożerców? Ja, wiedział, że kiedyś coś czułem do Narcyzy, pewnie przypuszczał, że czuję nadal. Lucjusz, mąż. Bellatrix, dalsza rodzina i ty.
- Wiem. – Powtórzyła z napiętą miną.
Malfoy zerwał się nagle i pobiegł na górę.
- Idź zanim – warknąłem.
- A ty, dasz sobie radę?
- Jasne. Przecież mam medalion od Blanche – zawołałem prawie beztrosko.
W istocie medalion wydzielał przyjemne ciepło, które kojąco rozlewało się po moim organizmie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz