Więc to on był zdrajcą...

Blanche zrobiła się bardzo milcząca. Siadała na murku i przypatrywała się profesor Sprout. Czasem pomagała jej w przesadzaniu roślin, zazwyczaj jednak była pogrążona w myślach.

Z rozkazu dyrektora przeniosłem się do Hogwartu. Starzec zapewne myślał, że swoją obecnością zmienię jakoś jej melancholijne nastawienie. Głęboko się przeliczył.

Miedzy mną, a nią wyrosła dziwna bariera. Wydawało mi się, że zbudowała wokół siebie mur. Odgrodziła się od świata. W jej szczerych oczach zaczęła pojawiać się niechęć.

- Mogę się przysiąść? – zapytałem pewnego razu.

Siedziała na kamieniu przy szkolnym jeziorze. Objęła rękoma podkulone kolana i z jakąś dziwną obojętnością przypatrywała się wodzie. Zupełnie jakby nic ją nie obchodziło co dzieje się dookoła.

- Oczywiście, panie profesorze. – Jej głos miał nienaturalnie grzeczną barwę.

- Ostatnio nie przychodzisz do pracowni – zauważyłem.

- Nie mam ochoty na bawienie się w kucharza – mruknęła.

Poczułem, że zaczynam się denerwować. Warzenie eliksirów nie było jakimś głupim gotowaniem. Przygryzłem wargę. Rozumiałem jej gniew, frustrację, wściekłość, ale… to było takie do niej niepodobne.

- Gdzie oni są? Gdzie ci wszyscy bohaterowie, gdzie ratujący świat herosi? Dlaczego ich nie było? – pytała gniewnie.

- Nie mam pojęcia – odpowiedziałem cicho.

- Człowiek musi sam dbać o sprawiedliwość. – W jej głosie dało się słyszeć determinację.

- Nie rób niczego głupiego – wstałem.

Rzuciła mi smutne spojrzenie.

- Nie zrobię.

—

Dyrektor uśmiechnął się do mnie smutno. Dobrze wiedziałem co chce mi powiedzieć. Dziwne, ale czułem się nienaturalnie spokojny. Im częściej otrzymywałem wezwania na zebrania śmierciożerców, im większe ciążyło na mnie niebezpieczeństwo tym lepiej się czułem.

- Obiecałem ci kiedyś stanowisko nauczyciela obrony, pamiętasz? – zapytał.

Kiwnąłem głową. A więc nadszedł wreszcie ten wielki czas? Ten dzień?

Zawsze sądziłem, że gdy zostanę nauczycielem Obrony Przed Ciemnymi Mocami, poczuje się naprawdę dobrze, a teraz czułem się zwyczajnie. Jakbym od dawna czekał na wizytę znajomego, który okazał się nudziarzem.

- W tym roku obejmiesz to stanowisko. – Uśmiechał się myśląc zapewne, że podskoczę z zachwytu.

- A kto będzie nauczać eliksirów? – rzuciłem.

- Mam nadzieje, że uda mi się namówić Horacego Slughorna.

- Wydawało mi się, że on już nie zamierza wracać do pracy – zauważyłem cicho.

- Może uda mi się zmienić jego decyzję. – Przyglądał mi się badawczo. – Blanche chciała udać się do Flowertown, gdybyś mógł…

- Oczywiście.

—

Nigdy nie spodziewałem się, że miejsce, które dotąd wydawało mi się naprawdę mistyczne, może aż tak się zmienić. Zielona alejka była spalona. Trawa miała czarną niezdrową barwę. Czuć było swąd spalenizny. Fontanna, w której dotąd wesoło pluskały się ptaki była osuszona, a rzeźba mieszcząca na jej czubku zniszczona. Drzewa mimo pełni lata i magii, nie miały liści, tylko suche, ciemne konary.

Dwór wydawał się najmniej zniszczony. Z zewnątrz raziły powybijane szyby, wywarzone drzwi, swąd spalenizny i nadpalona ściana.

Z wahaniem wszedłem za Blanche. Dziewczyna mijała poprzewracane meble, zdewastowane pokoje obojętnie, jakby przechodziła koło nieznajomych miejsc.

- Gdzie idziemy? – zapytałem.

- Do galerii.

Kilka razy chciałem zatrzymać się i przyjrzeć z bliska wszystkiemu, ale White ciągle parła naprzód. Wchodząc do galerii zastanawiałem się, czy khuldar jeszcze istnieje. Ku mojemu zdziwieniu na miejscu drzewa leżała tylko kupka popiołu i jedna mała, złota gałązka.

Blanka wzięła ją do ręki. Wpatrywałem się jak gałązka wypuszcza nagle kilka listków. Dziewczyna wyglądała na zdruzgotaną.

- To niemożliwe… – wyszeptała.

- Co jest niemożliwe? – zapytałem.

Spojrzała mi głęboko w oczy.

- Drzewo się rozpadło pozostawiając tylko moją gałązkę. Ród Whiteów, przestał istnieć, został przeklęty… – była wzburzona.

Zbladłem. Przeklęty?

- Może uda się jeszcze zdjąć klątwę…

Roześmiała się. Patrzyła mi prosto w oczy i śmiała się. Głośno, szczerze, jakby nagle wszystko zrozumiała. Zanosiła się od chichotu. Stopniowo śmiech przeradzał się w spazmatyczny szloch. Stałem zdezorientowany nie wiedząc co powinienem zrobić. Ja nadal niczego nie rozumiałem.

- Takich klątw się nie zdejmuje…

—

- Wzięła tylko jakiś medalik po matce, gałązkę z Drzewa Życia, portret swojego brata i całą masę książek. – Skończyłem zdawać relacje dyrektorowi.

Mężczyzna chodził niespokojnie po gabinecie. Co kilka chwil przystawał i zastanawiał się nad czymś. Kręcił głową i dalej przechadzał się.

- Wydaje mi się, że Tom popełnił bardzo poważny błąd – powiedział po kilku minutach. – Bardzo poważny. On jednak cały czas lekceważy słabych, a słabych siła polega na tym, że w ostatecznym rozrachunku pokonują najsilniejszych.

- Myśli pan dyrektorze, że Blanche… – zacząłem, ale przerwał mi.

- Myślę, że jej ojciec wróci do nas niebawem. Natomiast Blanche nie może wrócić więcej do Flowertown. To dla niej zbyt niebezpieczne. – Pogładził swoją długą brodę. – Możliwe, że przy następnej próbie, straci resztkę serca…

- Zdrajcą jest więc Ethan? – wydawało mi się to idiotyczne. – Dlaczego? Po co? On nie miał powodu, aby zdradzić.

- Może miał więcej powodów niż myślimy? – odparł pytaniem na pytanie dyrektor. – Rządza władzy jest zawsze wystarczającym powodem, aby zdradzić.

- Nie wierzę.

Dumbledore popatrzył na mnie uważnie.

- Sam mówiłeś, że w kręgu jest elf Romulus. Ojciec Blanche nazywa się Ethan Amadeusz Romulus White.

Kiwnąłem głową.

- To niczego nie dowodzi.

- W Radzie Elfów wetował wszystkie ustawy, w których była mowa o wspomożeniu Zakonu Feniksa…

- To nieprawda, przecież sam La Fayette mówił, że Ethan, najgłośniej nawoływał do walki. – przerwałem dyrektorowi.

- Nie przeczę, że nawoływał – Dumbledore poklepał mnie po ramieniu. – Głosowania nie były jednak jawne, co oznacza, że mógł wpisywać veto dla ustaw, które sam zachwalał. To było genialne. Nikt się nie spodziewał.

Pokręciłem głową.

- Drzewo Życia, Severusie, nigdy nie kłamie. Sam powiedziałeś, że kiedy pierwszy raz je zobaczyłeś miało dwie gałęzie zabarwione na czarno. Gałęzie symbolizujące ojca Ethana i Ethana.

- Ethana było zabarwione, bo nie ufano mu przez grzechy ojca – wtrąciłem.

- Khuldar nie kieruje się opiniami ludzi, ale duszą elfa. Wiesz dlaczego ród Whiteów przestał istnieć? Dlaczego drzewo się rozpadło? – Pokręciłem głową. – Zbyt wielka hańba. Zbezczeszczenie wszelkich tradycji, splamienie krwi po wtóre Czarną Magią. Jak myślisz dlaczego zaczął wyglądać niczym cień samego siebie?

- Może czuł, że jest przez wszystkich obwiniany? – zapytałem zajadliwie.

- Nie, Severusie. On zaczął praktykować. Poszedł w ślady ojca. – Głos dyrektora był napełniony bólem.

- Może został do tego przymuszony…

- Obawiam się, że podjął współpracę z Tomem z własnej nieprzymuszonej woli.

Wydawało mi się, że coś ciemnego zasnuwa mi oczy. Czułem się źle. Jakaś część mnie lubiła go. Podziwiała tego zawsze uśmiechniętego, wesołego elfa, który znosił cierpliwie napady szału swojej pięknej egoistycznej żony. Teraz dotarło do mnie, że to wszystko było nieprawdą.

- Doskonały aktor – mruknąłem.

- Wspaniały – przyznał dyrektor.