Bal u Slughorna

Nadeszły święta Bożego Narodzenia. Z samego rana wysłałem sowę z książką do Deidre. Byłem nawet zadowolony, że niczego nie dostałem od niej, bo w końcu ja jej dałem tylko taki prezent na znak pamięci. Nałożyłem nową czarną szatę i spojrzałem mechanicznie w lustro. Wszystkie guziki były pozapinane, nic nigdzie się nie marszczyło.

- Idiota – wycedziłem do swego odbicia.

Merlin podbiegł do mnie i potakująco pokiwał głową. Prychnąłem, jaszczurka powinna uważać mnie za swego pana i darzyć szacunkiem, nie potwierdzać, że jestem idiotą.

Mała sowa zastukała w okno. Łypnąłem na nią groźnie zabierając liścik. Nie znałem tego pisma. Było drobne, lekko pochylone ku prawej stronie i bardzo zgrabne.

„Dziękuję za prezent, Severusie. Może spotkalibyśmy się w Pierwszy Dzień Świąt? Powiedzmy w Hogsmeade – Gospoda pod Świńskim Łbem? Mieszkam tam od dwóch dni, przyjechałam na święta do mojej rodziny. Chciałabym Ci osobiście wręczyć prezent. Deidre.”

Czytałem tekst kilkakrotnie. Spotkanie? Czyli miała dla mnie prezent? Chciała się ze mną spotkać? Dziwne uczucie zadowolenia rozlało się po moim ciele. Jutro i tak nie ma żadnych lekcji, więc… dlaczego by nie? Mógłbym zapytać, czy zainteresowała ją książka, tłumaczyłem sobie pokrętnie nagłą chęć bycia w Hogsmeade.

Merlin przechylił głowę na bok i wydał z siebie dźwięk podobny do śmiechu. Skrzywiłem się ze złości.

- Idiota! – przytaknąłem wychodząc z gabinetu.

—

Slughorn jak zwykle przeszedł samego siebie. Pospraszał wszelkie możliwe znakomitości i teraz krążył między ludźmi niczym mecenas, rozsyłając na prawo i lewo uśmiechy. Stanąłem w kącie obok Petera Shrooke’a. Znałem tego mężczyznę jeszcze z czasów szkolnych, był ode mnie starszy o niecałe dwa lata, należał do Hufflepufhu.

- Nadal w szkole? – uśmiechnął się nerwowo. – Myślałem, że będziesz pracował w ministerstwie.

- Lubię uczyć – skłamałem.

- Na pewno – przytaknął żywo. – Wydaje mi się jednak, że marnujesz się w szkole. Powinieneś tworzyć nowe eliksiry, sprawdzać właściwości… 

Nie słuchałem go. Pierwszy raz od wielu lat nie potrafiłem skupić myśli. Wiedziałem, że nie powinienem nawet rozważać takiej propozycji, ale gdybym miał jakikolwiek wybór… pracowałbym w odosobnieniu bez tabunu gówniarzy znających się na eliksirach jak Longbottom. Miałbym dostęp do wszystkich składników, własną dobrze zaopatrzoną pracownię i mieszkałbym w domu.

- Przestań się dąsać Severusie i przyłącz się do nas! – Horacy Slughorn chwycił mnie za ramię i z całej siły przyciągnął do siebie. Poczułem się trochę jak szmaciana lalka. – Właśnie mówiłem o zupełnie wyjątkowym talencie Harrego do sporządzania eliksirów! Oczywiście to twoja zasługa, uczyłeś go przecież przez pięć lat!

Spojrzałem na Pottera. Wydawał się zdezorientowany moją obecnością. Oczywiście, nie spodziewał się mnie tutaj. Mały ignorant rzucił mi nienawistne spojrzenie.

- To zabawne, jakoś nigdy nie miałem wrażenia, żebym czegoś Pottera nauczył.

- No widzisz, więc on ma talent wrodzony! – krzyknął Slughorn. – Trzeba ci było widzieć, jak na pierwszej lekcji sporządził Wywar Żywej Śmierci… jeszcze żadnemu uczniowi nie udało się to przy pierwszej próbie, chyba nawet ty, Severusie…

- Naprawdę? – wycedziłem wpatrując się dzieciakowi prosto w oczy. On chyba znów miał coś na sumieniu.

- Przypomnij mi, Harry, jakie jeszcze przedmioty wybrałeś? – wtrącił Slughorn.

- Obronę przed czarną magią, zaklęcia, transmutacje, zielarstwo…

- Krótko mówiąc przedmioty, których wymaga się od kandydata na aurora – przerwałem mu drwiąco.

- No tak, bo chciałbym zostać aurorem.

- No i na pewno będziesz, i to wielkim! – zakrzyknął Slughorn.

- Nie powinieneś zostać aurorem, Harry…

Nie słuchałem. Miałem ochotę wyjść z tej dusznej, przepełnionej sali i przejść się, na przykład do Hogsmeade. Usiąść na jakimś oblodzonym kamieniu i odetchnąć świeżym powietrzem. Czułem, że powoli zaczynam się dusić. Dusić pijaną obecnością ludzi. Chyba z wiekiem coraz bardziej kochałem samotność. Wszyscy ciążyli, a najbardziej ciążył wielki Slughorn, kupidynek rozochocony miodem. Przypominał wielką baryłkę toczącą się po sali. Baryłka przypadkiem najechała na moje stopy i byłem teraz uwięziony. Harry Potter coraz bardziej przypominał rozłoszczonego gnoma, usilnie starającego się zniszczyć iluzję w jakiej wegetowałem. Okrągłe okularki zsunęły mu się z nosa, a zielone oczy ciskały we mnie gromy. Slughorn chichotał, ktoś mnie potrącił. Miałem ochotę uciec. Uciec i nie wrócić. A jeżeli wrócić, to nigdy tutaj.

- Nie wcale nie jestem zadowolony! – oświadczył Filch potrącając mnie łokciem.

Trzymał za kołnierz Dracona Malfoya.

Skrzywiłem się nieznacznie. Czyżby ten dzieciak znowu coś knuł? Nie powinien, to głupota knować cokolwiek pod samym nosem Slughorna i… moim.

- …Nie słyszałeś o tym?

- Już dobrze, Argusie, wystarczy. Mamy Boże Narodzenie to nie zbrodnia, że chłopak próbował dostać się na przyjęcie. Ten jeden raz zapomnimy o karze. Możesz zostać Draco. – Miałem ochotę wtrącić się do tej wymiany zdań. Powiedzieć, że chłopak wcale nie ma prawa do pozostania.

- Dziękuję panu, mój dziadek zawsze bardzo pana cenił i szanował! – zapewniał gorąco Malfoy.

- Ależ to nic takiego, nic takiego. W końcu znałem twojego dziadka….

- Zawsze mówił o panu z wielkim szacunkiem, panie profesorze. Mówił, że jest pan najlepszym twórcą eliksirów, jakiego zna – kadził chłopak.

Miałem ochotę się roześmiać im obojgu w twarz. Wielkiej baryłce miodu i podlizującemu się dziedzicowi jednego z najświetniejszych rodów czystokriwstych w Anglii.

- Draconie, chciałbym zamienić z tobą słówko – warknąłem cicho.

- Och, doprawdy Severusie, mamy Boże Naodzenie, nie bądź zbyt surowy…

- Jestem opiekunem jego domu i to ja będę decydował, czy mam być surowy, czy pobłażliwy – wycedziłem szorstko. – Draco, za mną.

Gówniarz spojrzał na mnie ze wściekłością, ale potulnie ruszył. Kiedy wyszliśmy na korytarz poczułem, że znów mogę oddychać. Wreszcie mogłem nabrać powietrza bez pewności, że zaduszę się cuchnącymi oddechami innych.

Otworzyłem drzwi do gabinetu. Draco niechętnie wszedł do środka.

- To było bardzo nierozważne – zauważyłem chłodno. – Znowu próbowałeś coś spartaczyć? Po co wkradałeś się na bal do Slughorna?

- Żeby panu zrobić na złość – wycedził ze złością.

- W to nie wątpię – warknąłem cicho. – Z tym naszyjnikiem naprawdę się wygłupiłeś. Mógłbyś zacząć dokładnie zastanawiać się nad tym co robisz. Nie możemy sobie pozwolić na błędy, Draco, bo jak cię wyrzucą…

- Nie miałem z tym nic wspólnego! – krzyknął ze złością.

- Mam nadzieję, że mówisz prawdę, bo to było i głupie, i niezdarne. A i tak już cię o to podejrzewają.

- Kto mnie podejrzewa? Mówię po raz ostatni, ja tego nie zrobiłem, rozumie pan? Ta Bell musiała mieć wroga, o którym nikt nie wie… Niech pan tak na mnie nie patrzy! Wiem, co pan robi, nie jestem głupi, ale to nie zadziała… mogę pana powstrzymać!

Zasępiłem się. Nie mogłem mu pomóc, choćbym bardzo chciał. On już wybrał własną drogę, drogę pozbawioną mnie i mojej pomocy.

- Ach… widzę, że ciotka Bellatriks uczy cię oklumencji. Jakie myśli próbujesz ukryć przed swoim panem, Draco?

- Niczego nie próbuje ukryć przed NIM, po prostu nie chcę, żeby PAN grzebał w moich myślach! – w jego krzyku była dziwna zaciętość.

—

- Tato wrócił do domu! – Blanche wrzasnęła mi prosto w twarz.

Była widocznie szczęśliwa. Szeroki uśmiech rozlał się po całej jej twarzy. Zbladłem, nie do końca rozumiejąc o co może jej chodzić. Przecież jej ojciec to zwykły śmeirciożerca…

- Jadę na święta do domu! – krzyczała zadowolona. – Cieszy się pan?

- Bredzisz – wycedziłem.

Miałem ochotę wyrzucić ją za drzwi i wyjść do Hogsmeade. Za dwie godziny miałem spotkanie z Deidre.

- Nie, nie, nie! – zaśpiewała odtańcowując jakiś dziwny taniec zwycięstwa. – Wiedziałam, że wróci!

- White, on może być śmierciożercą odpowiedzialnym za porwanie pani la Fayette – głupia dziewucha chyba nie rozumiała powagi sytuacji!

- On jest przede wszystkim moim tatą – uśmiechnęła się smutno. – Przede wszystkim.