Cecil i Patrick

Albus Dumbledore wyglądał na zaniepokojonego. Uśmiechnął się do nas pokrzepiająco zanim zaczął mówić. Rzuciłem cierpkie spojrzenie w stronę Dracona. Chłopak był blady i wyraźnie schudł w ostatnim czasie. W jego oczach czaiła się pokora? Deidre mocniej się we mnie wtuliła i powoli zaczynałem odczuwać zażenowanie jej zachowaniem. Nie wszyscy muszą wiedzieć, że coś między nami jest.

- Wszystko wygląda bardzo poważnie. Przede wszystkim musze wiedzieć, że wszyscy zrobicie to o co was poproszę. Severusie? – kiwnąłem potakująco głową, już i tak zbyt często zgadzałem się na jego rozkazy. Co za różnica, czy zrobię to po raz kolejny? – Deidre?

- Oczywiście.

- Draco? – głos dyrektora był bardzo łagodny.

- Zrobię wszystko, żeby pomścić matkę. – Wycedził cicho.

- Wolałbym abyś pomagał nam z serca, ale jak na razie musi nam wystarczyć twoja dobra wola, chłopcze. – Dumbledore uśmiechnął się, ale uśmiech nie objął jego oczu.

Odruchowo zacząłem się bawić kosmykami włosów Deidre, co sprawiło jej widoczną uciechę. Zachichotała nawet, a młody Malfoy zgromił ją wzrokiem.

- Lord Voldemort – jak na komendę wzdrygnęliśmy się. – zaczyna przejmować władzę w ministerstwie. Ostatnio zniknęło trzech, bardzo oddanych mi pracowników. Z moich źródeł wiem, że zostali porwani przez śmierciożerców. W najbliższym czasie nie możemy się spodziewać spektakularnych prób przejęcia władzy. Tom nie jest głupi, powoli jak wąż pełznie ku niczym nieograniczonym rządom. Deidre, Draco, wezwałem was, ponieważ potrzebuję ludzi, którzy mogliby mi pomóc. Gdy tylko skończę przygotowania wyruszymy na poszukiwania horcruksów i pewnego przedmiotu… właściwie ma formę medalionu… – dyrektor zamyślił się przez chwilę. – Pospolicie nazywa się go: Ankh. Naszym zadaniem będzie znalezienie miejsca jego pobytu.

- Znalezienia? – zapytał spokojnie Draco. – A po co on nam?

- Ankh. Ankh życia? – wtrąciła Deidre. – Nie widziano go od wieków. Niektórzy twierdzą, że jego istnienie jest tylko legendą. Podobno dawał nieśmiertelność osobie go noszącej, ale osoba ta, musiała mieć czyste serce w innym wypadku artefakt nie działał, czy coś… – zamyśliła się.

- Odpowiadając na wasze pytania. Tak znalezienia. Musimy odkryć miejsce jego ukrycia i… w jaki sposób należy się do niego dostać. Nie Próbowali go wydostać, to zadanie przypadnie Harry’emu. To samo będzie zresztą miało miejsce z cząstkami duszy Toma. Znajdziemy miejsce ich pobytu, a potem postaramy się na kierunkować Harry’ego na miejsce ich pobytu. – miał rzeczowy głos.

Przez chwilę wydawało mi się, że oto stoi przed nami prawdziwy wódz. Potężniejszy od Pottera, a jednocześnie na tyle słaby, że bez pomocy chłopaka nie jest wstanie spełnić swoich planów.

- Złote Dziecko będzie prowadzone za rączkę? – zakpił Malfoy.

Albus Dumbledore przyjrzał się uważnie Draconowi.

- Nie, Harry sam da sobie radę, nie będzie nas, gdy będzie niszczył horcruksy, ani gdy zdobędzie Ankh. Tylko nakierujemy jego tok myślenia. – uśmiechnąłem się złośliwie pod nosem.

- Widzisz Draco, działałeś bez wiedzy dyrektora i zbyt daleko nie zaszedłeś – wtrąciłem. – Chyba, że nie pamiętasz już tych nędznych prób…

- Severusie, wystarczy. – Czarodziej spojrzał na mnie ostrzegawczo. – Teraz mam prośbę do ciebie. Wprowadzisz się do rezydencji White’ów. Zrobisz dokładnie to czego od ciebie oczekują. Myślę, że zyskasz szerszy dostęp do poczynań Romulusa. Drugim o wiele poważniejszym zadaniem jest ochrona Harryego. W najbliższych dniach Zakon Feniksa będzie go przetransportowywał do nowej Kwatery Głównej. Voldemort musi już o tym wiedzieć od Romulusa. Pomóż Zakonowi o ile będzie to tylko możliwe. – Zakończył cicho.

- Oczywiście.

—

Rudolf wyglądał na zdumionego. Uśmiechał się szeroko i co kilka kroków wydawał z siebie głosy podobne do ryku jelenia na rykowisku. Morgana spojrzała na niego z politowaniem.

- Nie no… cicha woda brzegi rwie. Ua! Ja nie mogę… i ona jedzie do rodziny? Snape w twoim wieku ślub… Nie, żebyś był stary, ale… ua! – mamrotał pod nosem.

- Nacieszyłeś się już? – warknąłem coraz bardziej żałując bajeczki, którą musiałem mu wcisnąć.

- Słuchaj, a czy wy ze sobą śpicie?

Morgana wydała z siebie dziwny dźwięk podobny do bulgotu.

- Przestań, Normo, normalni ludzie śpią ze sobą – zachichotał widząc zdegustowaną minę Naddall. – To jak spaliście ze sobą?

- Nawet jeśli, to nie powinno cię to obchodzić. – Zauważyłem unikając jego wzroku.

- A więc spaliście! Nie no… ua! Snape sypia z… no ja nie mogę! Ua! Zaprosisz mnie na chrzciny? – zapytał siląc się na spokój.

- Zamkniesz się wreszcie? – wtrąciła się Morgana.

Była wyraźnie niezadowolona. Zmarszczyła nos i założyła ręce na piersiach.

- Nie rozumiem dlaczego jesteś taka drażliwa. – Warknął Rudolf. Nadal jednak był wyraźnie zachwycony wizją mnie i Deidre w… no cóż tam to on nie powinien nas widzieć. – Naprawdę się cieszę…

- Snape nie jest na tyle durny, ażeby spać z kobietą, kiedy każdego dnia może umrzeć. – Wycedziła w końcu machając Lestrangeowi palcem przed nosem.

Naszedł mnie nagły i niespodziewany napad kaszlu. Czułem się wyjątkowo zażenowany, kiedy tak dyskutowali o tym czy i z kim sypiam.

Morgana spojrzała na mnie czujnie.

- Naprawdę spałeś z nią? – pierwszy raz w życiu jej głos brzmiał prawie łagodnie.

- Tak.

- Świetnie! – krzyknęła wściekła. – Nawet sobie nie myśl, że będę wychowywać twoje dzieci!

—

Deidre wyszukiwała jakieś informacje w książce. Zaznaczyła bardzo długi fragment rytmicznie kiwając głową. Oparłem się wygodnie o framugę drzwi przyglądając się jej. Ostatnio odczuwałem wprost niewyobrażalną przyjemność w oglądaniu jej. Nocą kiedy spała potrafiłem przez kilka godzin obserwować jej nieruchome ciało pogrążone we śnie.

- Albus Dumbledore nas wzywa. – Wyrwałem ją z pracy.

Uśmiechnęła się figlarnie. Przeciągnęła jak kotka i podeszła do mnie.

- A gdybym nie zechciała odpowiedzieć na jego wezwanie? – zapytała filuternie. – Musisz mnie jakoś przekonać, że to co on chce powiedzieć jest godne zainteresowania. – Przygryzła wargę.

- Chodź, nie ma czasu. – Ponagliłem.

Nie będę z siebie robił idioty. Z ociąganiem ruszyła za mną. Wchodząc do gabinetu dyrektora, powiedziała głośno:

- Tak. Rób mi tak dalej ty romantyczny kocurze.

Nie wiem dlaczego, ale Dumbledore uznał to za wyjątkowo zabawne. Ceglasty rumieniec wypłynął na moje policzki. Nie musiała tego mówić przy nim. Deidre usiadła obok mnie, obejmując mnie ramieniem. Ze złością odsunąłem się.

- Nie popisuj się. – Warknąłem.

- Nie popisuję się – odpowiedziała. – Kocham cię i to nie jest powód do wstydu, żeby to ukrywać – zauważyła.

- Chciał pan coś nam powiedzieć. – Zwróciłem się wprost do dyrektora, kompletnie ignorując ostatnie zdanie Deidre.

- Pamiętasz Severusie, Wilhelminę? – kiwnąłem głową. – Znalazłem pewne interesujące informacje. Otóż jej matka Cecil i babka Deidre były siostrami. Cecil wyszła za mąż za mugola, Patricka Wilsona, przez co została wydziedziczona przez rodzinę. Była jedną z najlepszych wróżek naszych czasów.

- Po niej Hiena odziedziczyła talent – wtrąciłem.

- Tak. Cecil i Patrick żyli sobie szczęśliwie przez kilka lat. Urodziła się Wilhelmina. Wszystko zakończyło się dość banalnie. Zginęli w wypadku, w trakcie przechodzenia przez ulicę. Ocalała jedynie córeczka, która trafiła do sierocińca. – zakończył dość koślawie.

- Hiena… – zamyśliłem się na chwilę. – Jesteś do niej trochę podobna Deidre. Masz te same oczy i ruchy.

- Nawet nie wiedziałam, że miałam jakąś ciotkę. – uśmiechnęła się blado. – Istotnie siostra babci została wyklęta z rodziny. Nigdy o nich nie rozmawialiśmy.