Spotkanie z Deidre

Deidre wyglądała naprawdę ładnie. Oczywiście, nie żeby mi się specjalnie podobała, ale wyglądała nawet bardzo ładnie. Proste, brązowe włosy zwisały niewielkimi pasmami zza ciemnobrązowej czapki. Spod sprawiającego wrażenie ciepłego i wygodnego płaszczyka wystawała ciemno-bursztynowa szata. Kobieta wyglądała niezwykle zwiewnie i przyjemnie. W ręku trzymała mały, wąski, zwinięty w ozdobny papier pakunek, przewiązany brązową wstążką. Coś niebezpiecznie drgnęło w moim żołądku. Uważnie zacząłem studiować znajdującą się za nią Wrzeszczącą Chatę.

- Cieszę się z naszego spotkania, Severusie – Uśmiechnęła się ciepło.

Poczułem dziwne do opisania uczucie triumfu. Przez kilka chwil chciałem pokazać wszystkim w Hogsmeade, że Deidre uśmiechnęła się akurat do mnie. Potem dotarło do mnie, że to naprawdę idiotyczne i dlatego postanowiłem udawać, że nic mnie nie obchodzi to nasze spotkanie.

- Akurat miałem wolny czas – Odparłem dosyć chłodno.

- A więc powinnam podziękować.

- Podziękować? – zbiła mnie z tropu.

- Tak, podziękować. Podziękować dyrektorowi, że dał ci dzień wolny – miała bardzo poważny głos.

Spojrzałem na nią zdezorientowany. W bursztynowych oczach czaiło się rozbawienie.

- Dlaczego mieszkasz w Gospodzie pod Świńskim Łbem? – zadałem pierwsze z brzegu pytanie, tylko po to, ażeby przerwać przedłużającą się ciszę.

- Tu niedaleko mieszka moja rodzina. Przyjechałam na święta.

- Więc, dlaczego nie mieszkasz u nich?

- Hm… moja rodzina nie jest zbyt rodzinna. – Uśmiechnęła się przepraszająco. – Rozumiesz: charłak i czystokrwista rodzina. Oni troszkę chyba mają mnie dosyć.

Poczułem nagły przypływ gniewu. Głupia czystokrwista hołota, wstydzić się kogoś takiego jak Deidre! Dla mnie było to po prostu nie do przyjęcia.

Nie chcę być złośliwy, ale cztery lata temu na wieść o tym, że Blanche jest mieszańcem zareagowałeś podobnie, pisnął złośliwy głosik w mojej głowie. Rzeczywiście cztery lata temu zachowałem się jak zacofany, zadufany w sobie, przygłupi ślizgon (jakim w gruncie rzeczy byłem i nadal jestem, poszerzyły mi się tylko horyzonty myślowe).

Spojrzałem na nią z ukosa. Mroźny wiatr przyrumienił jej policzki.

- Zawsze chciałeś być nauczycielem? – to z pozoru proste i łatwe pytanie sprawiło, że przestałem się czuć tak niezręcznie, jakby pytając przerwała jakąś barierę. 

- Właściwie nie. Po szkole nie za bardzo wiedziałem co robić. Imałem się różnych zajęć, wtedy był Sam – Wiesz – Kto, czarodzieje chowali się przed czarodziejami, trudno było realizować marzenia – skłamałem.

- Teraz powrócił – zauważyła cicho.

- Harry Potter go zniszczy. Udało się raz, uda i drugi.

- Ja… czasem wydaje mi się, że on ma rację – zaczęła niespodziewanie – trzeba oczyścić świat. Tyle gniewu i nienawiści jest w nas wszystkich, trzeba z tym skończyć.

- Deidre, naprawdę myślisz, że Czarny Pan będzie oczyszczał świat ze zła? – prychnąłem z niedowierzaniem.

- Wybacz, ale może tragedia jednych, obudzi serca w drugich? – uśmiechnęła się przepraszająco. – Wiesz, czasem myślę, że to po prostu złośliwe. Wszyscy, cała moja rodzina ma moc, a ja… ja nawet nie potrafię rzucić prostego lumos. Jak byłam mała, wszyscy byli przekonani, że trafię do Hogwartu. W mojej rodzinie był rzadki dar przewidywania przyszłości – zaczerwieniła się. – Babka przewidywała nawet, że i we mnie jest cząstka tej mocy, ale… okazało się, że jestem do bólu zwykła…

- Bardzo chciałaś spełnić ich oczekiwania?

- Tak, do jedenastego roku życia byłam ich ukochanym młodszym dzieckiem, potem ta rola przypadła siostrze.

- Z tego co pamiętam, nie była zbyt zdolna.

- Chyba dlatego rodzice zgorzknieli. Oboje są potężnymi czarodziejami, rodzina miała tradycje magiczne. Słyszałeś kiedyś o Anzelmie Sunwood?

- Astrolog.

- To mój ojciec. Cała moja rodzina doskonale znała się na gwiazdach. Część układu planetarnego została przez nich opisana. Potrafili nawet odczytywać z nich przyszłość, ale o tym już wspominałam – zamilkła. – A twoja rodzina?

- Ojciec był mugolem i szczerze nienawidził magii. Mama pochodziła z Prince’ów.

- Szczęśliwe dzieciństwo? – zapytała.

- Ojciec przesadzał z alkoholem. Matka, nie potrafiła odejść. Hogwart był swoistą ucieczką. – Nie wiedziałem dlaczego nie starałem się przed nią ukrywać swojej przeszłości. Może wpływ na to miała jej szczerość? Odsłoniła przede mną swoją duszę i ja czułem, że mogę powiedzieć jej to, co mieszka gdzieś we mnie.

Chciałem ją chronić, nie musiałem być stale przy niej. Wystarczyło, że byłem obecny w jej życiu.

—

Blanche uśmiechała się pod nosem krojąc skrzekoziele. Co kilka chwil patrzyła na mnie, po czym sprawiała wrażenie jeszcze bardziej zadowolonej.

- Radość z powodu spotkania z ulubionym nauczycielem jak mniemam – rzuciłem kąśliwie.

- Mogę o coś zapytać?

- I tak to zrobisz.

- Udała się randka? – starała się wyglądać bardzo niewinnie.

Zesztywniałem. Do licha skąd ona mogła wiedzieć o spotkaniu z Deidre? Rzuciłem jej mordercze spojrzenie. Wyszczerzyła szerzej zęby.

- Amulet. Mam drugi taki sam. Dzięki temu wiem jakie emocje pan przeżywa – wyjaśniła. – Jak jest pan smutny i przybity piecze, a gdy zadowolony i… – ryknęła głosnym rechotem – … nie no tak bezczelna nie jestem… ciepły. Wczoraj był bardzo przyjemnie ciepły…

Wstałem. Chyba wyraz mojej twarzy nakazał Blanche dyplomatyczny odwrót. Zbliżyła się do drzwi.

- Poza tym cały ranek ściska pan te pióro i czyści je, jakby było jakimś skarbem. Pewnie to prezent od… – przełknęła głośno ślinę. – To ja już pójdę.