Antykwariat

Na dworze deszcz siąpił siarczyście. Bezcelowo mijałem sklepy. Duże, krople deszczu moczyły mi włosy. Jedna z wystaw przykuwała uwagę. „Bloom – antykwariat. Tu znajdziesz wszystko”, uśmiechnąłem się złośliwie i wszedłem do środka.

W sklepie coś pohukiwało, coś trzeszczało i coś wydawało odgłosy podobne do mlaskania. Rozejrzałem się z zainteresowaniem. Przede mną dymił się kociołek, w klatce leżał egzemplarz Potworniej Księgi Potworów, na pólkach poruszały się książki. W powietrzu unosiła się świeża cytrynowa woń.

- Dzień dobry, czym mogę służyć? – usłyszałem ciepły, kobiecy głos.

Odwróciłem się. W kącie przystanęła niewysoka, drobna czarownica o smutnych, bursztynowych oczach. Była bardzo młoda. Miała najwyżej dwadzieścia cztery lata. Zmarszczyłem brwi próbując przypomnieć sobie kiedy skończyła Hogwart.

- Właściwie szukam kilku książek – mruknąłem podając jej listę.

Z wahaniem wzięła kartkę. Przygryzła wargę rozczytując moje pismo. Pokiwała głową. Mimowolnie zastanawiałem się dlaczego nie mogę jej rozpoznać. Musiałem ją uczyć!

- Wydaje mi się, że mamy te tytuły – powiedziała, nadal uważnie zaabsorbowana książkami. – Zaraz poszukam…

- Jakoś nie kojarzę pani z Hogwartu – wtrąciłem.

Zaczerwieniła się. Czyżbym palnął nietakt? Poczułem się niezręcznie. Cholera jasna!

- Nie uczęszczałam do Hogwartu. – wymamrotała.

- No na pewno nie, bo gdyby pani uczęszczała… znałbym…

- Znał pan moją siostrę. Obsadził ją pan na rok z eliksirów…

- Naprawdę? – zapytałem mało elokwentnie.

Czułem się jak ostatni drań. Przeze mnie siostra tej kobiety nie zdała do kolejnej klasy. Jakie ona miała znajome oczy… Przez kilka chwil wydawało mi się, że znam tę kobietę od zawsze. Uśmiechnęła się niepewnie.

- Widocznie za mało umiała.

Nie miałem zielonego pojęcia co odpowiedzieć.

- Deidre Sunwood – przedstawiła się.

- Severus Snape.

—

Blanche rzucała kamieniami w jezioro. Podszedłem do niej. Rzuciła mi pełne złości spojrzenie. Wytarła ręce o szatę.

- Dzień dobry – burknęła.

- Otrzymałaś już wyniki sumów? – zapytałem z zainteresowaniem.

Kiwnęła głową.

- Pokażesz?

- Jasne, panie profesorze. – Sięgnęła do kieszeni i podała mi kopertę.

Z zainteresowaniem zajrzałem do środka.

WYNIKI EGZAMINU.

POZIOM STANDARDOWYCH UMIEJĘTNOŚCI MAGICZNYCH.

Oceny pozytywne: Oceny negatywne:

W (wybitny) N (nędzny)

P (powyżej oczekiwań) O (okropny)

Z (zadowalający) T (troll)

BLANCHE EDEN WHITE OTRZYMAŁA:

Astronomia P

Opieka Nad Magicznymi Stworzeniami W

Zaklęcia P

Obrona Przeciw Czarnej Magii N

Numerologia P

Zielarstwo W

Historia Magii Z

Eliksiry W

Transmutacja W

- A więc nie zdałaś z Obrony – zauważyłem cierpko.

- Mówiłam, że nie zdam. Zresztą po co mi ona? Chce zostać magomedykiem, nie wariatem ganiającym innych wariatów – skomentowała.

- To nie kwestia tego, co chcesz robić w przyszłości, tylko twego bezpieczeństwa. – żachnąłem się.

- Umiem się bronić!

- Nie umiesz, Eden – usłyszeliśmy za plecami spokojny głos dyrektora.

Albus z uśmiechem podszedł do nas.

- Egzaminy to nie koniec świata. Myślę, że profesor Snape zgodzi się na dwie dodatkowe godziny Obrony Przeciw Czarnej Magii. Nie możesz zakończyć swojej edukacji już teraz. Zbyt niewiele umiesz, Eden. – tłumaczył jej cierpliwie, dyrektor.

Burknęła w odpowiedzi parę niezbyt miłych słów.

- Może i tak, ale lepiej dmuchać na zimne – uśmiechnął się.

- Mogę już iść?

- Oczywiście.

Patrzyliśmy jak odchodzi szybkim, mało dziewczęcym krokiem.

- Tracimy ją Severusie.

—

Deidre wesoło uśmiechała się w moim kierunku. W jej bursztynowych oczach widać było radosne ogniki. Rzadko kiedy się pojawiały. Na ogół zamiast nich dostrzegałem melancholię i smutek. Dziwne, ale zwracałem uwagę na jej ruchy: płynne i zwinne. Przechodziła między półkami, klatkami i meblami ze zwinnością godną niejednego akrobaty. I miała niespotykane połączenie urody: czarne kręcone włosy i bursztynowe oczy.

- Znowu pan tutaj jest – przywitała mnie.

- Dostarczono książki, o której prosiłem? – mruknąłem sucho. Zganiłem siebie w duchu za chłód wypowiedzi.

- Tak.

Zniknęła na zapleczu. Czułem jej zapach. Delikatną woń zielonej herbaty. Spojrzałem na miejsce, które zajmowała. Na oparciu prostego fotela wisiał zwiewny szal. Przez chwilę rozważałem, czy nie podejść i nie dotknąć go.

- Proszę – pojawiła się znikąd podając mi książki.

- Ile płacę? – warknąłem niezbyt uprzejmie.

- Siedem sykli za całość – odpowiedziała cicho.

W jej oczach znów pojawiła się melancholia. Poczułem się źle. Jakby nagle ktoś zabrał mi radość. Ciekawe co na moim miejscu zrobiłaby Blanche. Na wspomnienie o ulubionej uczennicy poczułem się jeszcze dziwniej. Zupełnie jakbym nagle znalazł kogoś na jej miejsce. Zdezorientowany szybko zapłaciłem i wyszedłem ze sklepu.

—

Lord Voldemort ostatnimi czasy, był wyraźnie podniecony. Przyglądał nam się spod półprzymkniętych ślepi. Wydawało mi się, że trochę dłużej niż na innych spoglądał na mnie. Wysunął białą dłoń w moim kierunku i pokazał miejsce, do niedawna zajmowane przez Lucjusza Malfoya.

- Przejdź… – wysyczał.

Pewnym krokiem podszedłem do wewnętrznego kręgu. Stałem teraz blisko Morgany. Wygięła wargi w czymś na kształt uśmiechu. Uniosła ironicznie brwi i kiwnęła głową w stronę Bellatrix.

- Czas rozpocząć odszlamianie świata magicznego. Każdy, kto zabije charłaka lub szlamę zostanie wynagrodzony…

Wśród śmeirciożerców dały się słyszeć pomruki zadowolenia. Mimowolnie poczułem gniew. Czyżby wracały stare czasy?

—

Musiałem tam przychodzić. Nie mam pojęcia dlaczego. Zupełnie nie przychodzi mi do głowy żadne logiczne rozwiązanie dlaczego antykwariat stał się moim ulubionym miejscem odwiedzin. Przychodziłem tam najczęściej jak tylko mogłem. Zupełnie nie przeszkadzało mi, że nie miałem żadnego logicznego powodu do wizyty. Zresztą, czy zawsze wszystko trzeba robić logicznie? Nie.

- Miałam nadzieję, że przyjdziesz – przywitała mnie od progu.

Poczułem się dziwnie lekko.

- Byłem niedaleko – skłamałem.

- Mam prośbę, czy mógłbyś mnie dziś odprowadzić do domu? – wypaliła.

Zdziwiony spojrzałem jej w oczy. Zaczerwieniła się po koniuszki uszu.

- Wiem, że to dziecinne, ale mam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje – wytłumaczyła.

- Nie możesz rzucić w niego drętwoty? – zapytałem trochę zrzędliwie.

Zaczerwieniła się jeszcze bardziej.

- Severusie, nie mogę, bo ja… – spuściła wzrok. – Ja jestem charłakiem.