Falghar La Fayette

Glizdogon przyglądał mi się z nad półprzymkniętych powiek. Doskonale wiedziałem, że po złożeniu przeze mnie wieczystej poleciał do Czarnego Pana. Mogłem wyobrazić sobie jego zarumienioną, pucołowatą twarz, gdy o tym donosił.

Skrzywiłem usta w pogardliwym uśmiechu.

Dyrektor będzie zachwycony. Dwóch śmierciożerców…

Wstałem z fotela i odłożyłem książkę.

- Severusie, wybierasz się gdzieś? – zapytał przymilnie Pettigrew.

- Tak – odpowiedziałem cicho, narzucając płaszcz.

To lato było wyjątkowo chłodne. Za oknem widać było zachmurzone niebo. Pewnie znów będzie padać. Wzdrygnąłem się z niechęcią.

- Do przyjaciół? – podpytywał.

- Och, oczywiście – wycedziłem. – Naddall chce powspominać stare, szkolne czasy – warknąłem i nim zdążył o cokolwiek zapytać wyszedłem.

—

Dyrektor chodził radosny po gabinecie. Jakiś czas przystawał klaskał w ręce, jak człowiek szczęśliwy. Morgana rzucała mu wściekłe spojrzenia. Narcyza blado się uśmiechała. Ja bębniłem palcami o blat stołu.

- Wspaniale, wspaniale… i Peter i Bellatrix, zdumiewające… – szeptał rozgorączkowany.

- Brawo, wspaniały plan wypalił! – zakpiła Naddall. – Zdejmijcie szybciej tę wieczystą, bo mam do pogadania sam na sam z dropsem. – zakończyła.

- Tak, załatwmy to jak najszybciej. – przytaknęła Narcyza.

Wstała i chwiejnym krokiem podeszła do mnie. Spojrzała mi w oczy. Widziałem malującą się w nich ufność. Wierzyła, że wszystko się uda, bo ta hołota Snape i miłośnik szlam jej to obiecali. Ufała nawet Morganie, choć ta w dalszym ciągu traktowała ją jak piąte koło u wozu.

Wyjęliśmy różdżki.

- Severusie, zwolnię cię z wieczystej – wyszeptała. – Mam jednak nadzieje, że będziesz opiekował się moim synem.

Kiwnąłem głową.

Teraz, kiedy przyglądałem się jej z bliska, znowu dostrzegałem młodą, zagubioną dziewczynę. Widziałem nie do końca lojalną żonę, rozdartą między tym co właściwe, a tym co nakazywał jej honor. Nagle zrozumiałem, jak proste i nieskomplikowane jest moje życie. Wszystko co robiłem, robiłem w imię wyższej idei, jakiej nawet nie ufałem. Wydawało mi się to słuszne. Tak trzeba. Nie byłem rozdarty, bo byłem sam. Szlamowate nazwisko mego ojca mówiło, że można się po mnie spodziewać wszystkiego. Było niezobowiązujące. Odwrotnie do dumnego i szlachetnego Black.

Poczułem jak położyła swoją kruchą dłoń na mojej. Wokół nich pojawiło się coś na kształt związania.

- Zwalniam cię, Severusie Snape z przysięgi, którą dałeś mi w zeszłym tygodniu – supeł czerwonego światła, opleciony wokół naszych dłoni rozprysł się. – Zwalniam cię z opieki nad moim synem Draconem. – Jedna z trzech delikatnych nici rozpłynęła się w powietrzu. – Zwalniam cię od udzielania pomocy memu synu w wykonaniu zadania powierzonego mu przez Czarnego Pana. – głos jej drżał.

Czułem rosnący strach. Kolejna nić pękła.

– Zwalniam cię od zabicia Albusa Dumbledore’a, gdyby nie udało się to memu synkowi… – ostatni sznurek zniknął z cichym trzaskiem.

Nastała świdrująca cisza. Dopiero po paru sekundach zdałem sobie sprawę, że nadal kurczowo ściskam jej rękę. Odskoczyłem jak oparzony. Morgana przypatrywała nam się ze zdziwieniem. Zupełnie jakby nagle coś zrozumiała. Dyrektor przecierał okulary i udawał wybitnie obojętnego na to co się dzieje wokół.

- To wszystko? – zapytałem.

- Severusie, mam dla ciebie pewną wiadomość. Masz trochę czasu? – uśmiechnął się przyjaźnie. – Chciałbym, abyś udał się do mojego letniego domu, pewna osoba chciałaby ci podziękować.

Z niedowierzaniem podniosłem głowę. Czułem się dziwnie. Zacisnąłem zęby, żeby się nie uśmiechnąć. Już od dawna nie byłem tak zadowolony.

—

Siedziałem w przytulnym salonie wypełnionym dziwnymi urządzeniami. Czułem się jak ostatni kretyn. Obok mnie Morgana, leniwie rozpostarta na kanapie. Dwa skrzaty domowe obiecały przynieść herbatę, ale chyba niespecjalnie im się śpieszyło.

- Drops, rozpuścił je jak dziadowski bicz – wycedziła Naddall. – Z nimi trzeba jak mówi Malfoy: krótko i treściwie.

Spojrzałem na nią z ukosa. Ciekawe skąd ona miała doświadczenie w kontaktach ze skrzatami domowymi? No i odkad cytuje Luzjusza?

- Dzień dobry. Nazywam się książę Falghar la Fayette – usłyszeliśmy cichy, spokojny głos dobiegajacy z kąta. – To wy uratowaliście moją żonę, prawda?

Spojrzałem w tamtą stronę. Wysoka, bardzo atletycznie zbudowana postać wpatrywała się w nas uważnie. Zrobiła krok naprzód i wtedy zauważyłem spiczaste uszy. Książę był najprawdziwszym elfem. Miał czarne włosy, przetykane białymi pasmami i niesamowite oczy. W oczach, nie rzucał się jednak ich unikatowy kolor. ale… wyraz. Były bardzo zawzięte, a ponadto dominowała wnich moc i siła.

- Nie, to Snape uratował twoją żonę, ja tylko stałam na czatach – odpowiedziała znudzonym tonem.

- W takim razie pan Snape wejdzie teraz do pokoju mojej żony, a my we dwoje utniemy sobie malutką rozmowę. – Wskazał białą dłonią na drzwi, zza których dopiero co przyszedł.

Wstałem. Jak zahipnotyzowany podszedłem do niego. Zmierzył mnie chłodnym spojrzeniem. Nie uszło jego uwadze, że moje włosy wyglądały jakby rozpaczliwie domagały się kąpieli, a szata była zabłocona.