Przygotowania przedświąteczne

Byłem w kropce. Zachowanie Dracona było po prostu głupie i bezmyślne. Naprawdę był przekonany, że w pojedynkę zdoła wykiwać Albusa Dumbledore’a? Stary wyjadacz walczył już z gorszymi spiskowcami niż młody Malfoy i zawsze, ale to zawsze, wygrywał.

Skrzywiłem się z niesmakiem przyglądając dyrektorowi. Nadal nie mogłem mu wybaczyć. Czułem gniew ilekroć na niego spoglądałem. Dziki, nieokiełznany gniew. Byłem w stanie go rozszarpać, z drugiej strony byłem… rozczarowany. Zawsze wierzyłem, że to dobry, mądry starzec, kochający i troszczący się o życie ludzkie, a on… zawiódł mnie.

- To tylko człowiek – powiedziała pewnego razu Blanche wrzucając do kociołka łuski skorpeny. – Wydaje mi się, że zbyt wiele wymaga pan od osoby, na myśl o której zaczyna pan się wściekać – wyjaśniła spokojnie.

Te głupie słowa: „To tylko człowiek” w pewnym sensie tłumaczyły jego błąd, z drugiej sprawiały, że miałem ochotę go zdradzić. Zdradzić ot tak z czystej złośliwości, udowodnić, że nie jestem wiernym pieskiem.

- Severusie, mam nadzieję, że będziesz na balu Klubu Ślimaka, który organizuję w Boże Narodzenie – usłyszałem jowialny głos Horacego Slughorna tuż za swoimi plecami.

Odwróciłem się do niego. Uśmiechał się w moją stronę przymilnie.

- Prawdopodobnie – odpowiedziałem.

- Prawdopodobnie? – zdziwił się. – Czyżbyś miał jakieś inne plany? Nigdy chyba nie wyjeżdżałeś na święta, czy ty aby… – zachęcił mnie do zwierzeń.

Popatrzyłem na niego jak na wariata. On chyba nie myśli o tym, że miałbym wyjeżdżać na święta do jakiejś bliskiej mi osoby. Przecież ja nie mam bliskich osób i on doskonale o tym wie! Tylko, że jakoś uporczywie na myśl przychodziła mi Deidre. Oczywiście nie wybieram się do niej na święta, bo mnie zwyczajnie nie zaprosiła, a nawet gdyby mnie zaprosiła to i tak bym nie pojechał, bo mam ważniejsze sprawy na głowie. Skrzywiłem się ze złości, wyzywając się w myślach od skończonych idiotów.

- Oczywiście, że nie! – zaprzeczyłem trochę zbyt gwałtownie.

—

Draco kompletnie wyrwał się spod mojej kontroli. Czułem, że nie mogę ani go chronić, ani być pewnym, że rzeczywiście nie ma jakiegoś bardzo dobrego planu unicestwienia dyrektora. Musiałem czekać w nadziei, że chłopak przyzna się do wszystkiego. Do świąt było coraz mniej czasu. Mimowolnie w pewną sobotę wybrałem się do Hogsmeade. Wydawało mi się, że powinienem kupić dla Deidre prezent. Nic osobistego jakieś pióro albo książkę.

Mijałem rozradowanych czarodziei panoszących się na ulicach. Kobiety wymieniały się najnowszymi wiadomościami na temat kulinarnych trendów. Mężczyźni dyskutowali o wynikach drużyn Quidditcha. Zupełnie jakby na okres świąt Lord Voldemort zawiesił swoją działalność.

- To wszystko głupoty – warknąłem wchodząc do przyulicznej księgarni.

Wysoka, pulchna czarownica o wesołych, brązowych oczach posłała mi czarujący uśmiech. Czułem się jak kompletny, skończony kretyn. Po głowie kołatały mi myśli: „Co ja tutaj robię? Snape kupujący prezent świąteczny, a to by się Potter uśmiał. Czemu ona się tak szczerzy?”

- Czym mogę służyć? – zapytała nadal z przylepionym do twarzy uśmiechem.

- Szukam książki.

- Doskonale pan trafił! – podchwyciła. – Księgarnia to wspaniałe miejsce na znajdowanie książek! – zaśmiała się.

Spojrzałem na nią morderczym wzrokiem.

- To był taki żarcik – mruknęła speszona. – Szukać książek w księgarni, łapie pan… w księgarni… szukać książek – zaśmiała się nerwowo.

- Słaby taki ten żarcik – odgryzłem się.

- Interesuje pana jakaś konkretna pozycja? – zmieniła temat.

- Właściwie szukam jakiejś książki o historii. Niezbyt grubej, najlepiej ciekawie napisanej – dodałem, a po chwili w myślach zastanawiałem się po co ja aż tyle powiedziałem.

- Właściwie mamy kilka interesujących propozycji…

Kilkanaście minut później wyszedłem ze sklepu niosąc opakowaną w zwykły szary papier książkę. Nie będę się wydurniać z idiotycznym papierem w złote Mikołaje. Aż tak nisko nie upadłem!