Kres Ministra Magii

Z samego rana bolała mnie głowa. Nie miałem zielonego pojęcia dlaczego, ale pokój wybrany przez Blanche kompletnie nie przypadł mi do gustu. Zwisające ze ścian pnącza i sufit do złudzenia przypominający gwieździste niebo nie tylko nie wpływały kojąco na sen, ale przede wszystkim strasznie rozpraszały uwagę. Wolę spartańskie warunki. Proste, mało wygodne łóżko, biurko i kominek z buchającym kociołkiem to wszystko czego człowiekowi potrzeba.

- Strasznie mało pan je – zauważyła przy śniadaniu. – Uśmieszek, chętnie przyniesie nową porcję jajecznicy. Tato, ciebie bez kawy nie puszczę do pracy! – zawołała, gdy Ethan próbował się niepostrzeżenie wymknąć z domu.

Roześmiał się na całe gardło. Wydawał się szczerze rozbawiony postawą córki. Blanche rzuciła mu pełne powagi spojrzenie i wskazała ręką na leżące kanapki.

- Pan bez śniadania nie wyjdzie – powiedziała.

- Eden, spóźnię się do ministerstwa – mogłem się założyć, że wcale się tam nie spieszył.

- Trudno. Jak mus to mus. Napiszę ci usprawiedliwienie.

- Myślisz, że pójdą na to? – udawał zamyślonego.

- Pewnie, w ostateczności mogę sama tam pójść i dobitnie wyjaśnić jak niezbędnym posiłkiem jest dla organizmu śniadanie.

Ethan pokręcił z niedowierzaniem głową. Wziął kilka kanapek i jedząc je pospiesznie przyglądał się mojej jajecznicy. Blanche uważnie śledziła jego ruchy, jakby sprawdzała, czy rzeczywiście je. Po przełknięciu trzeciej kanapki pół-elf wytarł się dokładnie i z łobuzerskim uśmiechem zauważył:

- Czego to ja się na stare lata doczekałem, żeby własna córka terroryzowała mnie w domu… Nic, idę do ministerstwa złożę skargę.

- Idź, idź, bo się spóźnisz. Skargi można składać jedynie w ciągu godziny w tygodniu, więc lepiej się spiesz, tato.

Oboje obserwowaliśmy jak Ethan, w ciemnej szacie wybiega z domu. Zastanawiałem się, czy nie biegnie do Czarnego Pana zawiadomić, że Snape już jest. Blanche rozczuliła się.

- Czasem nie mogę pojąć, jak to się dzieje, że mój tato jest tak dobry. Pomaga w Zakonie, pracuje na prawie trzy etaty w ministerstwie, cały czas pertraktuje z tą głupią Radą, tyle robi żeby tylko pokonać Tego–Którego–Imienia–Nie–Wolno–Wymawiać… Nie oczekuje za to żadnej nagrody. Czuję się przy nim taka mała i nic nie znacząca. To taki wspaniały i dobry człowiek.

Nie odpowiedziałem. Zakrztusiłem się słysząc to co mówi.

—

Rufus Scrimgeour leżał związany przed Czarnym Panem. Romulus z zaciągniętą szczelnie maską, śmiał się złowieszczo. Śmierciożercy wyraźnie poruszeni mruczeli coś pod nosami. Widocznie nie jeden z nich szczerze nienawidził tego idioty. Dla mnie jego los był obojętny.

- Nasze dzisiejsze spotkanie zaszczycił sam Minister Magii – powiedział Ten–Którego–Imienia–Nie–Wolno–Wymawiać.

Po szeregach przebiegł szmer rozbawienia. Och, tak Lord Voldemort potrafi być zabawny. Potrafi być nawet wspaniałomyślny, gdy ma wyjątkowo dobry dzień. Zabija wtedy po kilku torturach, nie bawi się w długie ceregiele z cruciatusami i łamaczami kości. Scrimgeour próbował coś powiedzieć, ale knebel w jego ustach stanowczo nie pozwalał na jakiekolwiek słowa.

- Pan minister chce się z nami przywitać, dlaczego nikt nie pozwolił mu przemawiać? – zapytał Czarny Pan – Romulusie, proszę napraw ten nietakt. Nie chcemy przecież, żeby ktoś uznał nas za niewychowanych.

Romulus wyjął knebel z ust Scrimgeoura. Ten przez chwilę próbował się wyzwolić i z więzów, ale jego wysiłki na nic się nie zdały.

- Ty łajdaku, zapłacisz mi za to! – wycharczał w stronę wracającego na swoje miejsce sługi Czarnego Pana.

- Ministrze, jak pan może łamać zasady wizyty kulturalnej? – głos Lorda Voldemorta brzmiał prawie łagodnie. – Najpierw się witamy. No dalej, proszę powiedzieć: serdecznie witam was wszystkich. Jakże się cieszę, że mogę was zobaczyć całych i zdrowych. Teraz twoja kolej, Rufusie.

- Chrzań się! – wrzasnął ten.

- Nie ładnie. Musze pana ministra nauczyć kultury. Do czego to doszło… – udał zdumienie. – Żeby w porządnym ministerstwie mieć chama, na stanowisku ministra magii. Crucio! – Scrimgeour zaczął tarzać się po ziemi wrzeszcząc przeraźliwie.

Czarny Pan cofnął szybko zaklęcie.

– Teraz, Rufusie, pokażesz czego nauczyłeś się chwilę temu. No dalej: serdecznie witam was wszystkich. Jakże się cieszę, że mogę was zobaczyć całych i zdrowych! Z uśmiechem na ustach, żwawo – zachęcił.

- Ty kreaturo, ty wężowy gadzie, ty… – wyzywał minister.

Pokręciłem ledwo dostrzegalnie głową. Lord Voldemort jednak zauważył to.

- Severusie, chcesz kontynuować naukę w dziedzinie kultury naszego ulubionego ministra? – zapytał.

- Byłoby to dla mnie zaszczytem – odrzekłem.

Czarny Pan zaśmiał się cicho. Jego śmiech był pozbawiony wszelkich emocji. Skinął przyzwalająco ręką. Wystąpiłem z szeregu.

- Kultura osobista, to bardzo ważna rzecz, panie ministrze – zacząłem cicho. – Za chwilę powrócimy do powitania, ale najpierw załatwmy drugi problem. Kiedy mówisz do Czarnego Pana wstań. Przecież nie chcesz, żeby pomyślał, że go nie szanujesz.

- Zgnijesz w Azkabanie, Snape! – zawołał.

- I znowu nietakt – zauważyłem spokojnie. – Niektóre osobniki wykazują nadzwyczajne otępienie umysłowe. Crucio! 

Przez chwilę przyglądałem się jak mężczyzna wije się z bólu. Wsłuchany w jego wrzask czekałem, aż pojawi się pierwsza krew, gdy tylko ją ujrzałem cofnąłem zaklęcie.

- Panie ministrze, to że do Czarnego Pana nie mówi się siedząc nie oznacza, że można mówić leżąc – skomentowałem wijącego się w dalszym ciągu Rufusa.

Śmierciożercy roześmieli się. Riddle wydawał się rozbawiony tym przedstawieniem. A przecież o to mi chodziło.

- Jeszcze raz. Jako mało pojętny, ale wytrzymały uczeń, powinien pan wreszcie powiedzieć to nurtujące powitanie. Chwilę potem przeprosi pan Czarnego Pana, mnie i Romulusa. W końcu obraził nas pan, zrozumiane?

- Chrzań się!

- Kultura osobista bardzo kuleje. A może podejmujemy złe metody wychowawcze? – zapytałem filozoficznie. – Ten przypadek kwalifikuje się do kategorii beznadziejnych i dlatego zmuszony zostałem do podjęcia bardziej radykalnych środków – to mówiąc wyjąłem zza pazuchy małą fiolkę.

Bez zmrużenia oka wmusiłem w niego wypicie całej jej zawartości. Czekałem aż trucizna zacznie działać. Po kilku sekundach zsiniał i zaczął się dusić. Założyłem ręce na piersiach obserwując mężczyznę. Trucizna była prosta w działaniu. Wystarczyło, aby robił coś wbrew woli otoczenia, a będzie bardzo cierpiał. Taki płynny cruciatusz domieszką imperiusa…

- Proszę powtórzyć za mną; serdecznie witam was wszystkich. Jakże się cieszę, że mogę was zobaczyć całych i zdrowych – wyrecytowałem kpiąco spoglądając mu w oczy.

- Serdecznie… – zaczął sinieć na twarzy, widocznie starał się nie powtarzać za mną – …witam was… – jego głos dziwnie zrobił się dziwnie piszczący – wszystkich. Jakże się cieszę… zgnijecie w Azkabanie, po… – z gardła zaczęło się wydobywać niezrozumiały bulgot – że mogę was… zamorduję – złapał się kurczowo za serce – zobaczyć całych i zdrowych – dokończył cicho.

Śmierciożercy ryknęli śmiechem. Uważnie przyglądałem się jego posturze. Niektóre efekty eliksiru nawet mnie zadziwiły. Szczerze mówiąc odkryłem go całkiem przypadkiem, podczas lekcji eliksirów dwa lata temu. Longbottom znowu pomieszał wszystkie składniki, dodał kupę niepotrzebnych, pokroił je byle jak i spróbował wcisnąć mi jako Eliksir Spokojnego Snu.

- Bardzo ładnie. Nawet najbardziej tępy uczeń potrafi się zaprezentować, gdy ciąży nad nim siła wyższa – wycedziłem – A teraz przeprosiny.

Scrimgeour wydawał się dziwnie otępiały. Czyżby znakomity auror tak szybko się złamał? Nie, on po prostu szykował się do kolejnego napadu wściekłości.

Czarny Pan zaczął klaskać.

- Brawo Severusie, widzę, że kariera pedagogiczna na coś się przydała – powiedział.

- Dziękuję, panie – skłoniłem się wstępując do kręgu.

- A teraz Rufusie, kiedy już się przywitaliśmy, porozmawiamy i zabawimy się. Wszyscy wiedzą, ze śmierciożercy to bardzo rozrywkowi ludzie…

—

Blanche biegała ganiając motyla. Stałem oparty o drzewo i przyglądałem się jej z zainteresowaniem. Jasne włosy rozwiewał wiatr, jej dźwięczny śmiech szumiał mi w uszach. Wyglądała jak nieziemska istota, gdy tak widziałem ją pośród łąki kwiatów. Rzuciła mi zdumione spojrzenie i zaczęła iść w moją stronę.

- Złapałam motyla – powiedziała, gdy znalazła się koło mnie. – Niech pan popatrzy jaki on śliczny!

Rozłożyła dłonie. Siedział w nich ogromny, pomarańczowy owad. Zatrzepotał skrzydełkami, ukazując barwne wzory w pełni. Stworzenie poleciało do nieba. Blanche przyglądała mu się z zainteresowaniem.

- Jest piękny, prawda? – zapytała spokojnie. – On jest bez barier. Kiedyś elfy też były bez barier.

- Kiedyś? – podchwyciłem.

- Kiedyś. Dziś już mają bariery. Straciły boskość – duże, granatowe oczy przyglądały mi się z zamyśleniem. – Przerobiłam już część książek, które mi pan zlecił. W tym roku konkurs o tytuł Mistrza Eliksirów. Boję się, że nie uda mi się wygrać.

- Bzdura, jesteś najlepsza – wycedziłem kpiąco.

Zachichotała.

- Zabrzmiało to tak jakby z całej siły nie chciał mi pan powiedzieć komplementu – wyjaśniła. – Wydaje mi się, że muszę zacząć działać – dodała niespodziewanie.

- Działać?

- Tak, mój tato, nie zdoła nakłonić Rady Elfów do sprzysiężenia się po jednej stronie. Zresztą, wydaje mi się, że nawet gdyby mu się udało, byłoby to właściwie bezowocne.

- Znam ten ton panno White, co ty knujesz? – warknąłem uśmiechając się spode łba.

- Powinien się pan profesorze, częściej uśmiechać. Naprawdę cała pana twarz łagodnieje i staje się pan naprawdę przystojnym mężczyzną.

- Nie wpuszczaj mnie w maliny zmianą tematu – wycedziłem. – Co ty kombinujesz?

Wyglądała na zmieszaną. Po paru sekundach zebrała się w sobie i powiedziała:

- Powiedziałam panu kiedyś, że elfy żyją w rozsypce, prawda? No więc, Rada Elfów nie ma faktycznego wpływu na ich decyzję. Część z nich, znaczna część, nie podporządkowuje się Radzie. Żyją w niewielkich wioskach, nie kontaktują się ze światem. Ogólnie postanowiłam zjednoczyć elfy – zakończyła koślawo.

- Powiedz, jak uda ci się to zrobić, skoro twojemu wszechmocnemu ojcu się to nie udało. Może nie zauważyłaś, że oprócz jednoczenia elfów masz konkurs, szkołę i owutemy.

- Nie ma problemu, jakoś pogodzę to wszystko – uśmiechnęła się blado. – Uważa pan, że nie dam sobie rady? A może jestem za słaba?

Spojrzałem jej prosto w oczy.

- Blanche, jestem chyba jedyną osobą na świecie, która wierzy, że możesz zrobić wszystko co tylko sobie zaplanujesz – odpowiedziałem cicho. – Sęk w tym, że potrzeba ci wiele czasu. Naprawdę wiele, same dobre chęci nie wystarczą.

- Uda mi się. Musi mi się udać. Przydam się na coś w tej wojnie…