Dyrektor kręcił się niespokojnie po gabinecie. Co jakiś czas rzucał mi i Narcyzie na poły zdziwione, na poły zaskoczone spojrzenia. Uśmiechnął się szerzej, widząc przerażoną minę kobiety.
- Ile osób wie, że tu jesteś? – zapytał.
- Nikt.
- Nie możesz NIKOMU powiedzieć o zadaniu Dracona?
Skinęła głową.
- Severusie, czy twoja pozycja w kręgu jest nadal tak słaba, jak mi się wydaje, czy coś uległo poprawie? – niespodziewanie zwrócił się do mnie.
Zaczerwieniłem się. Nie za bardzo chciałem aby wszyscy dowiedzieli się, że jestem wśród niepewnych w kręgu. Skinąłem głową.
- W takim razie mam pewien pomysł. Wiem jak ci pomóc, Narcyzo. Tylko musisz wypełniać dokładnie to, o co cię poproszę, zrozumiałaś? – miał bardzo poważny głos. – Od ciebie tylko zależy ile żyć uda się uratować…
- Zrobię co w mojej mocy – odparła drżącym głosem.
- Severusie, Narcyzo, a zatem posłuchajcie…
—
Wrzucałem niespokojnie rzeczy do kufra. Wydawało mi się niemal pewne, że ta część planu powinna się udać, ale… a jeśli coś nie wyjdzie? Z planami Dumbledore’a było tak, że w niemal pięćdziesięciu procentach opierały się na zaufaniu. A przecież zaufanie to niezbyt pewny środek. Merlin wsadził łepek do kufra, jakby przeglądał co tam włożyłem.
- Coś się nie podoba? – rzuciłem ze złością.
Jaszczurka przekrzywiła głowę i wystawiła język. Wykrzywiłem usta w czymś na podobieństwo uśmiechu. Nie ma to jak elokwentna dyskusja ze swoim „milusim” zwierzątkiem.
- Myślisz, że wszystko się uda? – zapytałem siadając na łóżku.
Merlin zakrył oczy łapkami.
- To znaczy tak czy nie?
Jaszczurka miała wyraźnie mnie i moje filozoficzne pytania głęboko w poważaniu, bo pobiegła w stronę kociołka i zaczęła zlizywać resztki eliksiru Słodkiego Snu
– Kogo ja pytam, przecież ty nie myślisz – warknąłem.
Stworzenie wpadło do środka.
- I się jeszcze zabij – podsumowałem, wstając.
Włożyłem kilka książek do kufra. Pod nimi, wepchnięta najprawdopodobniej przeze mnie leżała fotografia. Oczyściłem ją z kurzu. Była z Turnieju Trójmagicznego, a właściwie zrobiono ją na krótko po pierwszym zadaniu. Wydzierałem się na Blanche. Dziewczyna bezczelnie patrzyła na moje pomniejszone, wrzeszczące ja. Odłożyłem zdjęcie na bok.
- Wyłaź, chyba, że chcesz poczekać na zupę z jaszczurki – wycedziłem w stronę Merlina.
Zero odzewu. Jakby dla czystej złośliwości, wystawał tylko jego nieruchomy ogon.
- Obraziłeś się? – podszedłem do kociołka.
Gad zwyczajnie w świecie spał upojony Eliksirem Słodkiego Snu. Podniosłem do za ogon.
- Chyba nie masz nadziei, będę cię nieść – wycedziłem.
—
Dwadzieścia minut później z lewitującym przede mną kufrem i jaszczurką pod pachą wychodziłem z zamku. Ciepłe, letnie powietrze uderzało mnie w twarz. Orzeźwiało, ale było w nim również coś parnego, coś niezbyt dobrego.
Przekroczyłem bramę Hogwartu. Przystanąłem. Z cichym trzaskiem aportowałem się. W tym roku dróżka do mojego domu była jeszcze bardziej zarośnięta niż wcześniej. Przedzierałem się przez gąszcz, trawy z marzeniem położenia się w ciepłym, wygodnym łóżku. Na progu jednak coś leżało. Cichym „Lumos” oświetliłem schody.
- Pettigrew? – wycedziłem obrzydzeniem. – Co ty tutaj robisz?
- Mam, ci pomagać Severusie, to rozkaz Czarnego Pana – uśmiechnął się przymilnie.
- W czym masz mi pomagać? – warknąłem.
- W takich różnych, no wiesz – wzruszył ramionami. – Poza tym mnie ukryć.
Czyżbym stracił resztkę nadwątlonego zaufania Lorda Voldemorta? Choć z drugiej strony, to mogło bardzo ułatwić sytuację…
—
Minęło kilka kolejnych dni. Mieszkaliśmy we trzech. Ja, Glizdogon i Merln. Choć tego ostatniego nie powinienem liczyć za mieszkańca domu. Czasem znikał na doby, żeby powrócić tylko po to, aby dać znak, że żyje.
A cóż mi pozostało do zrobienia?
Musiałem czekać, czekać na Narcyzę i kogoś ze śmierciożerców (najpewniej Bellatrix). Tylko, że z upływem czasu aranżacja dyrektora sprawiała wrażenie coraz mniej przemyślanej.
Był zmierzch. Siedziałem na fotelu czytając jedną z książek o starożytnej magii. Poprzysiągłem sobie, że odkryję, kto i dlaczego zdradza radę elfów. Usłyszałem pukanie do drzwi. Wzdrygnąłem się. A więc rozpoczyna się teatr. Odłożyłem książkę na półkę i poszedłem otworzyć.
- Narcyza! – zawołałem cicho, witając się z nią – Cóż za miła niespodzianka!
- Severusie, musimy porozmawiać. To pilna sprawa – widziałem strach malujący się na jej twarzy. Ona nie była najlepszą aktorką.
- Ależ oczywiście – brawo, ja tez popisałem się naturalnością rozmowy!
Wpuściłem ją do środka, za nią weszła druga zakapturzona postać.
- Witaj, Snape – rzuciła mijając mnie.
- Witaj, Bellatrix – odpowiedziałem.
Weszliśmy do małego salonu. Czekałem, aż kobiety usadowią się na kanapie. Sam zająłem miejsce w fotelu, naprzeciwko. Analizowałem, wszystko co miałem powiedzieć. Co jakiś czas uważnie zerkałem na Narcyzę, aby sprawdzić, czy jest gotowa i nie wymienknie.
- Więc w czym mogę pomóc?*
—
* Dalszej części rozmowy między: Snapem, Bellatrix i Narcyzą, nie będę przytaczać. Dlaczego? Wszyscy ją znają, a jeśli chcą sobie przypomnieć: Rozdział II, Spinner’s End, „Harry Potter i Książę Półkrwi”.
Pozdrawiam:)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz